Bahagi 3
Akala ko tapos na ang lahat nung umalis ako, pero hindi pala ako ang niloko niya nang todo kundi ang buong pamilya namin ang ginamit niya para buhayin ang kabit niya.

Pagkatapos kong i-block si Miguel, akala ko tatahimik ang buhay ko. Hindi pa pala. Kinaumagahan, nasa opisina na ako sa VStar, suot ang simpleng blazer na pinahiram ng secretary, pinag-aaralan ang mga financial report na hindi ko pa maintindihan lahat. Dumating ang head ng legal department, si Atty. Reyes, may dalang folder. Sabi niya may nakita silang anomalya sa mga lumang transaksyon ng lolo ko at ng De Leon Prime Holdings.

Binuksan ko ang folder. Nakita ko ang pangalan ni Miguel, at pangalan ni Liza. May mga transfer ng pera, may mga titulo ng lupa sa Tagaytay na dapat ay sa amin pero nalipat sa pangalan ni Liza bilang gift ni Miguel. May isa pang dokumento, isang loan agreement. Ginamit pala ni Miguel ang joint property namin bilang collateral para sa negosyo ni Liza na boutique sa Makati, nang hindi ko alam.

Parang sinuntok ako sa sikmura. Hindi lang pala babae ang issue. Pati pera, pati lupa ng pamilya ko, ginalaw niya. Yung lupang bigay ng lolo ko sa mama ko, na dapat ay mana ko, sinangla niya. Nanginginig ang kamay ko pero hindi ako umiyak. Sabi ko kay Atty. Reyes, i-freeze ang lahat, ipa-audit.

Tanghali, dumating si Miguel sa baba ng VStar Tower. Hindi siya pinapapasok ng guard dahil wala siyang appointment. Sumisigaw siya sa lobby, sinasabing asawa niya ako at kailangan niya akong kausapin. Bumaba ang assistant ko at kinuhanan siya ng video. Kita sa video, pawis na pawis siya, wala na yung dati niyang yabang. Sabi ng assistant ko, “Sir, sabi ni Ma’am Grace, kung may kailangan ka, sa abogado na lang.”

Umuwi si Miguel na galit, at tinawagan ang mama ni Liza. Sa totoo lang, hindi ko alam, pero kinwento sa akin ni Carlo, na dati niyang assistant na ngayon ay lumipat na sa akin. Si Carlo pala matagal nang nakakakita sa ginagawa ni Miguel pero natatakot magsalita. Sabi ni Carlo, si Liza daw ang nagpu-push kay Miguel na ibenta yung condo namin sa BGC para may pang-invest sa bagong branch ng boutique niya. At pumayag si Miguel.

Nung gabing yun, pumunta ako sa dati naming bahay sa Quezon City, yung bahay na tinitirhan ng tita ko. Naabutan ko doon si Liza at ang mama niya, nag-aayos ng mga gamit, parang sila na ang may-ari. Sabi ng tita ko, pinapasok daw sila ni Miguel kasi wala daw akong karapatan paalisin. Hinarap ko si Liza. Sabi ko, “Akin tong bahay, nasa pangalan ng lolo ko, hindi kay Miguel.” Tumawa si Liza, sabi niya may pirmado daw akong papeles na pumapayag na gamitin ni Miguel ang property.

Doon ko naalala, nung isang taon, may pinapirma sa akin si Miguel, sabi niya health insurance daw ng mama niya. Hindi ko binasa dahil nagtitiwala ako. Yun pala deed of assignment. Gusto kong sampalin ang sarili ko sa katangahan. Pero sabi ng tita ko, huwag daw akong matakot, dahil may kopya siya ng original na titulo, itinago ng lolo ko bago mamatay.

Kinabukasan, nagpatawag ako ng press conference, hindi para magpaawa, pero para linawin na ako na ang bagong may-ari ng VStar at lahat ng ari-arian na nakapangalan sa lolo ko ay binabawi ko na. Dumating si Miguel sa press con, pilit ngumiti, sinabing sinusuportahan niya ako. Hinawakan niya ang kamay ko sa harap ng camera. Tinanggal ko ang kamay ko. Sabi ko sa mic, “Magkaiba na ang landas namin ni Mr. De Leon. Lahat ng usaping legal ay dadaan na sa abogado.”

Pagkatapos ng press con, umiiyak si Liza sa harap ng mga reporter, sinasabing ako daw ang nang-api, na matagal na silang mahal ni Miguel at ako lang ang sumingit. Maraming tao ang naniwala sa kanya dati, pero ngayon, may mga resibo na ako. Ipinakita ng legal team ko ang bank transfers, ₱2.5 million kada buwan napupunta kay Liza galing sa account ni Miguel na dapat ay para sa pamilya namin. At may isa pang malaking transfer, ₱15 million, na galing sa dowry account ko, na ginamit niyang pang-down sa condo ni Liza sa Makati.

Doon nagbago ang ihip ng hangin. Yung mga taong dating nagsasabing maarte ako, ngayon galit na kay Miguel. Pero hindi pa ako tapos. Alam kong may mas malaki pa siyang tinatago. At ang mas masakit, yung boutique ni Liza, yung pinagmamalaki niyang sarili niyang sikap, ay nakapangalan pala sa asawa niya dati, at ako pa pala ang nagbabayad ng upa dahil ginamit ni Miguel ang pera ko.

Gabi na nung matapos ang lahat, mag-isa akong nakaupo sa opisina ko sa 35th floor, tanaw ang ilaw ng Makati at BGC. Tumawag ang tito ko galing Canada, sabi niya proud daw ang lolo ko kung nakikita niya ako ngayon. Napaiyak ako, hindi dahil sa sakit, kundi dahil sa wakas, may nagtiwala sa akin. At sa unang pagkakataon, naramdaman kong kaya kong lumaban.

Pero hindi pa tapos ang laban, dahil kinabukasan, may dumating na sulat mula sa korte, si Miguel nag-file ng counter case, sinasabing pineke ko daw ang will ng lolo ko.

Bahagi 4
Inakusahan niya akong peke ang mana ng lolo ko at sinubukan niyang kunin ang lahat, pero sa harap ng judge at media mismo ay inilabas ko ang tunay na titulo at video na magpapabagsak sa kanya.

Hindi ako natulog nung gabing dumating ang subpoena. Hindi dahil sa takot, kundi sa galit. Paano niya nagawang baliktarin ang kwento? Si Miguel na nang-scam sa akin, ngayon ako pa ang sinabing manloloko. Maaga pa lang nasa law firm na ako kasama si Atty. Reyes at ang tito ko na kakadating lang galing Canada via Zoom.

Sabi ni Atty. Reyes, malakas ang laban ni Miguel dahil may pinakita siyang lumang sulat na pirmado ng lolo ko na nagsasabing may utang daw ang pamilya namin sa pamilya De Leon, at ang lupa sa Tagaytay ay kabayaran. Halos maniwala ako kasi kamukha ng sulat-kamay ng lolo ko. Pero sabi ng tito ko, imposible yan, dahil bago mamatay ang lolo ko, sinabi niya mismo na wala siyang utang kaninuman, at lahat ng titulo ay nasa vault.

Pumunta kami sa vault sa bangko sa Makati. Kasama ko ang manager, binuksan namin ang safety deposit box. Nandoon ang original na titulo ng lupa sa Tagaytay, mga titulo ng bahay sa Quezon City, at isang USB. Pagbukas namin ng USB sa laptop, may video. Si lolo mismo, nakaupo, mahina na pero malinaw ang boses. Sabi niya, “Grace, kung napapanood mo ito, ibig sabihin wala na ako. Lahat ng ari-arian ko ay sa iyo, walang utang, walang kondisyon. Huwag kang magtiwala kahit kanino na magsasabing may utang ako. Mahal kita.”

Napaiyak ako. Hawak ko ang USB na parang hawak ko ang kamay ni lolo. Sabi ko kay Atty. Reyes, ito na ang alas natin.

Araw ng hearing sa korte sa Quezon City. Maraming tao, maraming media. Dumating si Miguel na naka-suit, kasama si Liza na kunwari umiiyak, at ang abogado nilang mamahalin. Dumating din ako, simpleng white dress, walang makeup para matakpan ang pasa na halos magaling na, kasama ang legal team ng VStar. Tahimik lang ako.

Naunang nagsalita ang abogado ni Miguel. Sabi niya pineke ko daw ang will, na matagal na akong walang contact sa lolo ko at bigla lang akong lumitaw nung may pera na. Nagpakita sila ng sulat-kamay na kunwari ay sulat ng lolo ko. Maraming nabulungan, may mga camera na nakatutok sa akin.

Tumayo si Atty. Reyes. Tahimik lang niyang nilapag ang original na titulo na may dry seal at registry stamp, at ang certified true copy ng will na pirmado sa harap ng tatlong testigo at notaryo. Tapos pinakita niya ang bank statement na nagpapakitang ang dowry account ko na ₱150 million ay ginalaw ni Miguel nang walang pahintulot ko, at inilipat sa account ni Liza. At higit sa lahat, pinlay ang video ni lolo.

Tumahimik ang buong korte. Kita sa mukha ni Miguel ang pamumutla. Nanginginig ang kamay niya. Si Liza napatayo at sumigaw, “Edited yan! Edited!” Pero sinabi ng judge na validated ng NBI ang video at walang cut.

Pagkatapos, tinawag si Carlo bilang witness. Si Carlo na dati ay tahimik lang, ngayon ay nagsalita. Sabi niya narinig niya mismo si Miguel na nag-uutos kay Liza na pirmahan ang mga papeles na ipapapirma sa akin. At narinig niya si Miguel na nagsabing, “Madali lang utuin si Grace, mahal niya ako.” Nung sinabi yun ni Carlo, parang binuhusan ng malamig na tubig si Miguel. Tumingin siya sa akin, parang ngayon lang niya nakita ang sakit na binigay niya.

Tumayo ang judge at nagsalita. Sabi niya walang basehan ang kaso ni Miguel, at may probable cause para kasuhan siya ng falsification at estafa dahil sa paggamit ng pera ko. Lahat ng property na nasa pangalan ni Liza na galing sa pera ko ay kailangang ibalik. At ang hiwalayan namin ay aprubado, at lahat ng ari-arian na conjugal na nakuha gamit ang pera ko ay sa akin.

Hindi pa doon natapos. Paglabas ng korte, hinarangan ako ni Miguel. Umiiyak siya, unang beses ko siyang nakitang umiyak. Sabi niya, “Grace, sorry, hindi ko alam ang ginagawa ko, mahal pa rin kita, bigyan mo ako ng isa pang chance.” Tinitigan ko siya. Yung lalaking minahal ko ng apat na taon, yung sinampal ako dahil sa iba, yung nagsabing wala akong mapupuntahan.

Sabi ko sa kanya, mahinahon pero buo ang boses, “Miguel, apat na taon akong naging anino mo. Pinatawad kita sa lahat, pati sa panlalamig mo, pati sa sampal mo. Pero yung ginawa mo sa pera ng lolo ko, sa tiwala ko, hindi ko na mapapatawad. Hindi ako wala. Ako si Grace Santos, apo ni Don Roberto, at chairwoman ng VStar. Hindi mo na ako kayang saktan.”

Hindi siya nakasagot. Lumuhod siya sa harap ng maraming tao, pero hindi ko na siya binalikan. Tinalikuran ko siya.

Si Liza naman, nung nalaman niyang wala nang pera si Miguel at babawiin ang condo, iniwan siya. Nag-away sila sa harap ng media, sinigawan siya ni Liza na manloloko at walang pera. Doon nakita ng lahat kung anong klaseng tao sila.

Isang buwan ang lumipas. Nasa Tagaytay ako, sa lupang nabawi ko. Pinatayuan ko ng maliit na rest house, hindi malaki, pero sa akin. Kasama ko ang tita ko, si Carlo na ngayon ay operations manager na ng VStar, at ang ilang board members na dati ay nagduda sa akin pero ngayon ay nirerespeto na ako. Nagluluto kami, nagtatawanan.

Hawak ko ang titulo ng lupa na nakapangalan na sa akin. Wala nang pasa sa pisngi ko. Maaliwalas ang mukha ko. Sa wakas, hindi na ako yung babaeng umiiyak sa sahig dahil sa ₱50,000. Ako na yung babaeng may hawak ng sarili niyang buhay.

At sa harap ng sunset sa Tagaytay, bulong ko sa sarili, “Lolo, nagawa ko. Malaya na ako, at magiging masaya pa.”

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨