Bahagi 3
Akala ko tapos na ang lahat nang makipaghiwalay ako, pero doon ko lang nalaman na limang taon pala akong pinagmukhang tanga ng barkada nila

Kinabukasan, Linggo. Nagising ako nang alas sais nang umaga kahit wala akong alarm. Sanay kasi yung katawan ko na magluto ng almusal para sa aming dalawa tuwing Linggo.

Nakatitig ako sa kisame ng condo ko sa Quezon City. Maliit lang ito, 28 sqm, pero sa akin. Hindi tulad ng sa BGC na kay Carlo pero ako ang naglilinis tuwing Sabado.

Tinignan ko yung cellphone ko. May 12 missed calls galing kay Carlo. May tatlong message sa Messenger.

“Mara, nasaan ka?”

“Umuwi ka na ba nang maayos?”

“Galit ka pa rin ba?”

Walang “sorry”. Walang “pag-usapan natin yung limang taon”. Parang bata lang na nagtatampo ang tingin niya sa akin.

Hindi ako nag-reply. Tumayo ako at nagtimpla ng kape. Doon ko lang naramdaman na nanginginig pa pala yung kamay ko.

Alas nuebe, nag-message si Dani.

“Mara, okay ka lang? Umalis ka agad kagabi. Nag-alala ako.”

Sumagot ako. “Okay lang ako. Sa bahay lang.”

Mabilis siyang nag-reply. “Pwede ba kitang puntahan? Dala ako ng pandesal.”

Pagdating niya, may dala siyang mainit na pandesal at yosi, kahit hindi ako naninigarilyo. Umupo siya sa sahig kasi wala akong sofa na malaki.

“Mara, totoo ba yung narinig ko kagabi? Naghiwalay kayo ni Carlo?”

Tumingin ako sa kanya. “Akala ko alam mo na matagal na kami. Ikaw lang di ba nakakaalam?”

Napayuko si Dani. Doon pa lang, parang may bumagsak sa dibdib ko.

“Mara, pasensya na. Matagal ko nang alam. Alam naming lahat.”

“Anong ibig mong sabihin?”

Lumunok siya. “Noong second year pa lang kayo, nakita kayo ni Paolo na magkasama sa may Katipunan. Tapos si Krista, bago siya umalis papuntang States, alam na rin niya. Pero sinabi ni Carlo na ayaw mo raw ipaalam. Na private ka raw na tao. Kaya nakisakay kami.”

Private. Ginamit niya yung salita na ako mismo ang nagsabi dati para depensahan siya. Noong tinatanong ako ni Dani kung bakit hindi kami nagpo-post, sabi ko, “Gusto ko kasi private lang.” Ginawa niyang dahilan yung insecurities ko.

Tumawa ako, pero parang maiiyak ako.

“Limang taon, Dani. Limang taon akong nagtago ng resibo ng sinehan kasi baka may makakita. Limang taon akong umiiwas sa picture tuwing barkada night. Tapos alam niyo pala lahat?”

Hinawakan ni Dani yung kamay ko. “Akala namin okay lang sa’yo. Kasi hindi ka naman nagrereklamo.”

Doon ko naintindihan. Hindi ako tahimik dahil okay lang. Tahimik ako kasi natuto akong mahiya sa sarili kong relasyon.

Pagkaalis ni Dani, nag-ayos ako ng gamit. May mga gamit pa si Carlo dito. Isang toothbrush, isang jacket ng law firm niya, at yung susi ng condo niya sa BGC.

Naalala ko, ako ang nagbayad ng deposit ng condo na yon. ₱100,000. Sabi niya, “Short lang ako ngayong month, babayaran kita next sweldo.” Hindi na dumating yung next sweldo na yon. Naging “atin” na yung condo, pero titulo nasa pangalan niya.

Ako rin pala yung nag-aabono ng ibang bagay. Yung pang-gas niya dati nung nagsisimula pa lang siya sa Makati. Yung pang-regalo sa nanay niya. Maliit na halaga, ₱5,000 dito, ₱10,000 doon, pero naipon.

Hindi ako galit sa pera. Masakit kasi, yun pala yung presyo ng pananatili ko.

Lunes, pumasok ako sa opisina. Paralegal ako sa isang maliit na firm sa Quezon City, hindi sa firm ni Carlo. Buti na lang. Kung doon ako nagtatrabaho, mas mahirap umalis.

Tanghali, tumawag si Carlo.

“Mara, kailangan nating mag-usap. Nasa baba ako ng building mo.”

Bumaba ako. Naka-puti siyang polo, bagong gupit. Mukha pa rin siyang mabango at maayos, yung Carlo na minahal ko.

“Anong ginagawa mo dito?”

“Gusto ko lang ibalik yung jacket ko. At yung susi.” Sabi niya, pero hindi yun ang totoo. Gusto niyang makita kung iiyak ako.

Inabot ko sa kanya yung paper bag. Nandoon yung jacket, toothbrush, at susi.

“Ayan na lahat.”

Tinitigan niya yung bag. “Mara, seryoso ka ba? Limang taon, tapos ganito lang?”

“Limang taon na patago, Carlo. Limang taon na ako yung nag-aadjust.”

Bumaba yung boses niya. “Si Krista kasi, kaibigan lang. Alam mo naman na ikaw yung girlfriend ko.”

Girlfriend. Ngayong kami lang dalawa, ang dali niyang sabihin.

“Girlfriend? Kailan mo ba ako tinawag na girlfriend sa harap ng ibang tao? Kahit minsan, tinawag mo ba ako?”

Hindi siya nakasagot.

“Alam mo ba kung anong sinabi ni Dani sa akin kahapon? Alam niyo na pala lahat. Lahat kayo naglaro. Ako lang yung naniniwalang sekreto pa.”

“Wala silang kinalaman dito,” depensa niya agad.

“Wala? Eh bakit si Krista, pagdating niya, automatic siya yung uupuan mo? Bakit ako pa yung nahihiyang tumabi sa’yo sa sarili mong barkada?”

Tahimik siya.

Doon ko nakita. Sa dati kong buhay, umiyak ako para pilitin siyang pumili. Ngayon, hindi na ako umiiyak. At pag hindi na ako umiiyak, wala na siyang script.

Umalis siya na hindi pa rin nagso-sorry.

Nang gabing iyon, nag-scroll ako sa lumang Instagram ko. May mga picture ako na solo lang, pero nasa background si Carlo. Lagi kong kino-crop. May mga caption ako na “happy” pero walang tinatag na tao.

Binura ko lahat. Hindi dahil galit ako, pero gusto kong malinis yung feed ko. Gusto kong makita kung ano itsura ng buhay ko nang wala siya sa gilid ng picture.

Martes, may nag-message sa akin. Si Krista.

“Hi Mara, si Krista to. Pwede ba tayo magkape?”

Nag-alangan ako. Pero sabi ko, sige.

Nagkita kami sa isang coffee shop sa Makati. Ang ganda niya pa rin, pero pagod yung mata niya. Hindi yung Krista na nasa gitna ng barkada.

“Mara, narinig ko kay Dani. Gusto ko lang sabihin na wala kaming relasyon ni Carlo.”

Tumango ako. “Alam ko.”

“Hindi, hindi mo gets. Bago ako umalis papuntang States, niligawan niya ako. Pero tumanggi ako. Kaya umalis ako. Pagbalik ko, akala ko wala na siya sa akin. Pero parang ginagamit niya pa rin yung pangalan ko para hindi ka niya kailangang ipakilala.”

Doon parang may sumabog sa ulo ko. Hindi pala si Krista ang kalaban. Si Carlo ang gumawa ng multo para may rason siyang manatili sa dilim.

“Hindi ko alam na kayo na pala,” sabi ni Krista. “Kung alam ko, hindi ako uupo sa tabi niya nung Sabado.”

Umiling ako. “Hindi mo kasalanan.”

Pag-uwi ko, binuksan ko ulit yung velvet box. Hindi pala singsing na pang-propose. Fashion ring lang na ₱8,500 sa mall. Nakatago lang sa magandang box.

Doon ko tuluyang naintindihan. Hindi ako iniwan kasi may iba. Naiwan ako kasi hindi niya ako nakitang kailangang ipaglaban.

Kaya gumawa ako ng maliit pero mahalagang desisyon.

Kinabukasan, pumunta ako sa bangko. Chinat ko si Paolo. “Paolo, yung ₱100,000 na deposit sa condo ni Carlo, pwede bang pag-usapan natin? Ikaw kasi yung nag-refer sa unit.”

Hindi ko na siya sisingilin sa paraang away. Gagawa ako ng paraan na legal, maayos.

At nagpa-schedule ako ng viewing ng bagong lilipatang opisina. May opening sa BGC, mas malaki sahod, ₱45,000 starting. Dati ayaw ko kasi malapit kay Carlo. Ngayon, yun pa yung gusto ko.

Gusto kong dumaan araw-araw sa harap ng building niya nang hindi na sumisikip yung dibdib ko.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖