Bahagi 3
Akala ko simpleng panloloko lang pero nang makita ko ang bank account at titulo ng condo na nakapangalan sa kabit niya doon ako tuluyang natauhan

Pagkatapos kong makuha ang titulo at company seal sa vault, hindi na ako bumalik sa kwarto namin. Doon na ako natulog sa study. Naka-lock ang pinto. Paulit-ulit kong binabasa ang kasunduan. Sampung taon. Sampung taon akong niloko nang harapan.

Kinaumagahan, maaga akong pumasok sa opisina namin sa Ortigas. Ako ang nagtayo nito mula sa wala. Ako ang naghanap ng unang kliyente, ako ang nagbayad ng unang upa. Si Jessa ang naabutan ko, nagulat siya nang makita akong pumasok nang alas sais pa lang.

Sabi ko, Jessa, pakilabas lahat ng financial records ng huling dalawang taon. Yung mga bank transfer na may pirma ni Carlo at ni Leo. Gusto kong makita lahat. Hindi siya nagtanong. Alam niyang seryoso ako.

Habang tinitignan ko ang mga bank statements, may napansin akong paulit-ulit na pattern. Buwan-buwan, may ₱150,000 na lumalabas papuntang isang personal account. Account na hindi ko kilala. Tapos may isang malaking transfer, ₱8 million, pambili ng condo sa Makati. Ang nakapangalan, Liza Santos.

Nanginig ang kamay ko. Hindi pala simpleng kabit lang. Pinabahayan na. May bank account na, may condo na. Pera ko. Pera ng kumpanya na ako ang nagpagod.

Tinawagan ko si Patty. Sabi ko, Patty, may nakita ako. Pera ng kumpanya napunta sa kabit. Anong gagawin ko? Sabi ni Patty, Grace, wag kang gagawa ng padalos-dalos. I-secure mo lahat ng original documents. Wag mong hahayaan na makuha nila ang seal at titulo.

Tanghali na nun, umuwi ako sa condo para kumuha ng damit. Naabutan ko si Liza sa kusina namin. Nagluluto siya, parang siya ang misis. Nakangiti pa siya sa akin, “Ma’am Grace, nagluto po ako ng sabaw para kay Sir Carlo, masustansya po.”

Tinitigan ko siya. Ang bait ng mukha. Pero naalala ko yung message, “Marunong na tumawag ng papa yung bunso natin.” Sabi ko, Liza, matagal ka na ba dito sa bahay namin? Ngumiti siya, “Opo, five years na po, Ma’am. Simula po nung na-stroke si Sir.” Five years. Limang taon na pala siyang pumapasok sa bahay ko.

Pumasok si Carlo galing sa kwarto, nakasaklay ulit. Kunwaring gulat, “Grace, bakit nandito ka? Hindi ka ba papasok sa opisina?” Sabi ko, “Kakarating ko lang galing opisina. Nakita ko yung condo sa Makati na binili mo. Maganda pala.” Biglang namutla siya. Nabitawan ni Liza yung sandok.

Sabi ni Carlo, “Anong condo? Wala akong binibili. Grace, wag kang gumawa ng kwento.” Ang galing pa ring magsinungaling. Pero nanginginig na ang kamay niyang nakahawak sa saklay. Sabi ni Liza, “Ma’am, baka nagkakamali lang po kayo.”

Hindi ako sumigaw. Pagod na akong sumigaw sa isip ko. Sabi ko lang, “Carlo, sampung taon kitang inalagaan. Akala ko mamamatay ka na. Yun pala nagpapalakas ka para sa ibang pamilya mo.”

Doon na siya nagbago ng tono. Hindi na mahina. Tumayo siya nang diretso, binitawan ang saklay. Sabi niya, “Grace, wag mo akong ganyanin. Ako ang asawa mo. Sa papel, sa akin nakapangalan lahat. Yang kasunduan na yan, luma na yan. Wala nang kwenta yan ngayon.”

Doon ko nakita ang totoo. Hindi siya may sakit. Malakas siya. Matagal na niya akong niloloko. Yung ubo, yung pamumutla, lahat palabas lang. Kaya pala ayaw niyang ipagalaw ang mga lumang kahon. Nandoon ang ebidensya.

Dumating si Leo. Sabi niya, “Ate, tama na yang drama mo. Pirmahan mo na yang voting rights. Para matapos na. Bibigyan ka naman ni kuya ng ₱1 million, malaki na yun para sa babaeng tulad mo.”

Tawa ako nang mahina. Babaeng tulad ko. Ako ang nagpalaki ng kumpanya na pinagyayabang nila ngayon. Ako ang nagbayad ng tuition ng anak namin, ng ospital ng nanay ni Carlo, ng lahat. Tapos ako pa ang babaeng tulad ko lang.

Sabi ko kay Leo, “Leo, kapatid ka lang. Wala kang kinalaman sa shares ko. Yang ₱1 million ninyo, itago ninyo. Hindi ko kailangan ng limos.”

Galit na galit si Leo, pero hinawakan siya ni Carlo. Sabi ni Carlo, “Grace, pag-isipan mo. Pag nag-divorce tayo, sa akin ang bata. Wala kang laban. Sino ba ang may pera para mag-abogado? Ako, mag-IPO na ang kumpanya.”

Doon ako mas nasaktan. Anak namin ang sinama niya sa pananakot. Yung anak namin na ako ang nag-alaga mag-isa habang siya kunwaring may sakit. Sabi ko, “Subukan mong galawin ang anak ko. Makikita mo.”

Umalis ako ng bahay nung araw na yun. Dala ko ang envelope, ang titulo, ang seal, at isang maleta ng damit ko at ng anak ko. Pumunta kami sa condo ng kapatid ko sa Quezon City. Doon muna kami.

Tumawag si Patty kinagabihan. Sabi niya, Grace, may nakita pa ako. Yung authorization na pinapapirma sayo, pag pinirmahan mo yun, ibig sabihin binibigay mo kay Leo ang karapatan bumoto gamit ang shares mo. Pag naibenta ang kumpanya, wala ka nang habol.

Buti na lang hindi ako pumirma. Sabi ni Patty, bukas mag-file tayo ng certification sa SEC na ikaw ang beneficial owner. Hawak mo ang original na kasunduan. Malakas ang laban mo.

Hindi ako nakatulog ulit. Pero hindi na dahil sa lungkot. Dahil sa galit at dahil sa pag-iisip kung paano ko babawiin lahat.

Kinabukasan, bumalik ako sa opisina nang maaga. Pinatawag ko ang finance head namin. Sabi ko, simula ngayon, lahat ng disbursement above ₱50,000 kailangan may pirma ko. Hindi pwedeng si Carlo o si Leo lang. Nagulat siya, pero pumayag siya. Ako pa rin ang President sa papel ng board.

Tapos pumunta ako sa bank. Kahit joint account namin ni Carlo, ako ang mas malaki ang hulog. Sabi ko sa manager, gusto kong i-freeze muna ang malalaking withdrawal hanggat hindi pa ayos ang usapin namin mag-asawa. Naiintindihan niya. Matagal na kaming kliyente doon.

Hapon na, may tumawag sa akin. Si Liza. Umiiyak. Sabi niya, “Ma’am Grace, sorry po. Hindi ko po ginusto to. Si Sir Carlo po ang nagsabi na hiwalay na kayo. Na may sakit siya at ikaw daw po ang nang-iiwan sa kanya.”

Hindi ko siya sinagot nang masama. Sabi ko, “Liza, may dalawang anak ka sa kanya. Alam mo ba na may asawa siya? Na ako ang bumubuhay sa kanya ng sampung taon?” Umiyak lang siya. Sabi niya, “Akala ko po totoo yung sakit niya. Binigyan niya po ako ng condo, sabi niya para sa mga bata.”

Doon ko naintindihan. Pareho kaming niloko ni Carlo. Pero hindi ko siya kaaway. Si Carlo ang kaaway ko.

Bago matulog, gumawa ako ng isang maliit pero mahalagang desisyon. Hindi ko na itatago ang kasunduan. Dadalhin ko ito sa IPO party. Sa harap ng lahat ng investors, ng board, ng pamilya niya. Doon ko siya haharapin. Hindi sa bahay kung saan kaya niya akong sigawan. Sa lugar kung saan hindi siya makakatakas.

Tinawagan ko si Patty, “Patty, samahan mo ako sa IPO party sa Friday. Dala mo ang lahat ng certified copies.” Sabi ni Patty, “Handa ako, Grace. Oras na para malaman ng lahat ang totoo.”

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖