Bahagi 4
Humarap kami sa huling pagtutuos sa harap ng munting tindahan ko at doon ko piniling patawarin pero hindi na muling magpaloko pa

Isang buwan ang lumipas. Tinupad ni Carlo yung sinabi niya. Araw-araw, gumigising siya ng 4am. Naririnig ko yung kaluskos niya sa kusina ni Nanay. Minsan sunog yung itlog, minsan sobrang alat ng adobo, minsan kulang sa sabaw yung sinigang. Pero gumigising siya. Si Miko tuwang-tuwa, kasi dati ako lang nagluluto, ngayon si Papa na.

“Mama, tingnan mo, si Papa nagluto ng octopus hotdog, pero mukhang alien,” sabi ni Miko isang umaga, tawa siya nang tawa. Pinakita niya yung hotdog na tabingi.

Ngumiti ako. Si Carlo naman, nahihiya, pero proud.

“Mara, mahirap pala talaga gumising ng 4am tapos magtitinda ka pa sa palengke,” sabi niya isang gabi habang nagsasara kami ng tindahan.

Ngayon mo lang nalaman, gusto kong sabihin, pero hindi ko na sinabi.

Ako naman, nag-focus sa sari-sari store. Lumaki na siya. Yung ipon kong ₱45,000 naging ₱70,000 na dahil maganda benta dito sa barangay. Nagdagdag ako ng dalawang shelf, may softdrinks, may yelo, may load. Si Carlo, tumutulong magbuhat ng softdrinks, mag-ayos ng paninda. Hindi ko siya pinapahawak sa pera, pero nakikita niyang lumalaki.

Isang hapon, may dumating na LBC rider. May dalang parcel, maliit na kahon. Pagbukas ko, yung white dress na hiniram ni Liza sa akin nung kasal ng pinsan ko, yung suot niya sa parking ng SM North. Nalabhan na, nakatiklop nang maayos. May kasamang sulat, sulat-kamay ni Liza.

“Mara, sorry. Sinauli ko na dress mo. Inggit ako sa yo kasi may pamilya ka, may asawa kang mabait, may anak kang mabait. Ako wala. Yung anak ko nasa nanay ko, ako mag-isa dito sa Manila. Nung nilapitan ako ni Carlo, natuwa ako kasi may nagbigay ng atensyon. Mali ako, Mara. Hindi kita dapat sinira. Umuwi na ako ng probinsya sa amin sa Cebu. Hindi na ako babalik ng Quezon City. Sana mapatawad mo ako.”

Binasa ko yung sulat, tahimik lang. Si Nanay nasa tabi ko.

“Ano gagawin mo?” tanong ni Nanay.

Tinitigan ko yung dress. Dati, paborito ko yun. Ngayon, parang wala na.

“Hindi ko na siya ire-reply, Nay,” sabi ko. “Pero pinatawad ko na siya sa isip ko. Hindi para sa kanya, para sa akin. Ayoko na magdala ng galit.”

Tiniklop ko ulit yung dress, binigay kay Nanay para gawing basahan o ibigay sa iba. Hindi ko na kayang isuot.

Isang Linggo ng umaga, sarado ang tindahan. Nagluto si Carlo ng sinigang na baboy. Hindi na maalat, sakto na yung asim, malambot na yung baboy. Natuto na siya. Kumain kaming apat, ako, si Miko, si Carlo, at si Nanay.

“Mama, ang sarap ng luto ni Papa ngayon, parang luto mo na,” sabi ni Miko, malakas kumain.

Ngumiti si Carlo sa akin, yung ngiti na matagal ko nang hindi nakikita, yung ngiti niya nung nanliligaw pa lang siya sa akin sa palengke dati.

“Natuto ako sa yo, Mara. Sa YouTube at sa yo,” sabi niya.

Pagkatapos kumain, nilabas ni Carlo yung blue na lunch box na may sticker na Superman. Pero ngayon, may bago siyang dinikit sa tabi, pink na sticker na Hello Kitty, katulad ng kay Miko.

“Para sa yo, Mara,” sabi niya, inabot sa akin. “Pag papasok ka sa palengke sa bayan bukas, ako naman magluluto para sa yo. Hindi na ikaw lang.”

Tiningnan ko yung lunch box. Dalawa na sticker, Superman at Hello Kitty】. Dati simbolo ng panloloko, ngayon parang simbolo ng bago.

Doon ko siya hinarap nang seryoso.

“Carlo, alam mo ba kung bakit hindi ako sumugod sa parking nung araw na yun?” tanong ko.

Umiling siya.

“Kasi kung sumugod ako, ako pa yung magiging masama. Ako pa yung iiyak sa gitna ng SM. Pero ngayon, gusto kong malinaw tayo,” sabi ko, harap si Miko pero hindi ko na siya pinatago. Kailangan niyang marinig na ayos na kami.

“Una, yung bahay sa Quezon City, hindi muna tayo babalik doon. Paupahan muna natin, pero yung upa, hati tayo, pero yung kontrata, pangalan ko ang nasa titulo, kasi ako nagbayad ng deposito dati. Pangalawa, yung sari-sari store na ito, naging mini-mart na, akin ito. Yung ₱45,000 na puhunan, akin, at yung tubo na ₱70,000 ngayon, akin. Pwede kang tumulong, pero hindi mo pwedeng galawin nang hindi ko alam. Pangatlo, yung joint account na ₱20,000, kukunin ko na yung kalahati, ₱10,000, para sa baon ni Miko at school. Yung kalahati, sa yo. Malinaw?”

Tahimik si Carlo, tapos tumango. “Malinaw, Mara. Wala akong karapatan magreklamo.”

“At pang-apat,” dagdag ko, “kung uulit ka, kahit tingin pa lang kay Liza o sa iba, wala nang 4am, wala nang Goldilocks, tapos na talaga. Hindi na ako mag-iiwan ng sulat, aalis na lang kami ni Miko nang hindi mo na kami makikita.”

Tumayo si Carlo, lumuhod sa harap namin, hindi yung parang drama, pero lumuhod talaga sa sahig na semento.

“Mara, Miko, hindi na mauulit. Natuto na ako. Yung isang buwan na gumigising ng 4am, mas mahirap pa kaysa sa buong taon ko sa SM. Pero mas masaya ako pag kayo ang pinaglulutuan ko.”

Si Miko tumakbo, niyakap si Carlo. “Papa, okay na po, magaling ka na magluto.”

Niyakap ko rin si Miko, at dahan-dahan, niyakap ko rin si Carlo. Hindi pa buo, pero nagsisimula nang maghilom.

Hindi na kami bumalik sa Quezon City. Doon na kami tumira sa Laguna, sa likod ng mini-mart. Pinalaki namin, nilagyan ng bubong na yero na bago, may freezer na. Si Carlo, nag-resign sa SM North, siya na ang taga-deliver ng gulay mula sa bayan papunta sa tindahan, gamit ang tricycle ni Nanay.

Minsan tinatanong ako ni Nanay habang nagtitiklop kami ng mga plastic ng paninda, “Mara, pinatawad mo na ba talaga si Carlo?”

Sabi ko, “Nay, hindi pa buo, pero araw-araw pinipili kong patawarin, kasi araw-araw din niyang pinipili na bumawi. Hindi yung isang sorry lang, tapos tapos na. Araw-araw na gising ng 4am, araw-araw na malinis na baon, araw-araw na hindi na nagsisinungaling.”

At sa tuwing nakikita ko yung blue na lunch box na may dalawang sticker, Superman at Hello Kitty, na dati ay hawak ni Liza sa parking ng SM, ngayon ay nasa lamesa namin tuwing umaga, naalala ko na yung dating simbolo ng pagtataksil ay pwede palang maging simbolo ng pagbangon, at yung dating baon na ninakaw nila sa akin ay bumalik na bilang baon ng bagong umaga namin.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨