Bahagi 3
Akala ko tapos na ang bangungot sa South Sudan pero bumalik ang lahat nang malaman kong ako pala ang ginawang panakip-butas para sa ate ko

Pagkalabas ko ng condo ni Carlo sa BGC nung gabing yun, hindi ako umuwi sa bahay namin sa Quezon City.

Alam kong nandoon si Trina. Alam kong nandoon si Mama at Papa. Alam kong pagpasok ko, sasalubungin lang ako ng isa pang kasinungalingan na kunwari nag-aalala sila sa akin.

Dumiretso ako sa ospital. Sa emergency room ng ospital kung saan ako nagtatrabaho bilang resident doctor. Si Doc Reyes ang sumalubong sa akin. Nakita niya yung pamumula ng pisngi ko.

“Trisha, anong nangyari?” tanong niya. Hindi ako umiyak. Inabot ko lang yung papel.

Positive. Five weeks. Nakita ko sa ultrasound yung maliit na tuldok. Dapat masaya ako. Sampung taon kong hinintay to. Nung 18 ako, sinulat ko pa sa diary ko na gusto kong si Carlo ang maging ama ng mga anak ko.

Pero nung gabing yun, habang nakahiga ako sa stretcher, naintindihan ko na yung sinabi ni Carlo na wala akong choice ay isang malaking kasinungalingan.

May choice ako.

Kinabukasan, bumalik ako sa condo para kunin yung ibang gamit ko. Wala si Carlo. May iniwan siyang note sa ref. “Trisha, mag-usap tayo. Huwag kang padalos-dalos. Isipin mo yung bata.”

Pinunit ko yung note. Tinawagan ko si Mama.

“Ma, totoo ba lahat ng sinabi ni Carlo? Alam niyo?” tahimik sa kabila tapos narinig ko siyang umiyak.

“Anak, para kay Trina lang. Kawawa naman ate mo, may anak na, hiwalay pa. Ikaw bata ka pa, makakahanap ka pa ng iba. Si Trina, sino pa ang tatanggap sa kanya?”

Doon ko narealize na hindi lang pala ako ang ginawang panakip-butas. Yung anak ko rin.

Gagawin nilang dahilan yung pagbubuntis ko para matulak ako magpakasal kay Carlo, para may matino silang maipakita sa barangay at sa mga kamag-anak. Sasabihin nila, “Kinasal si Trisha kay Carlo, tapos nagkaanak sila.” Habang sa likod, si Carlo at si Trina pa rin.

Yung ate ko na laging sinasabi ni Mama na mahina at kawawa, yun pala ang pinoprotektahan ng lahat. Ako yung malakas daw, kaya ako yung pwedeng saktan.

Tatlong araw akong hindi pumasok. Nakaupo lang ako sa maliit na apartment na nirerentahan ng kaibigan ko sa Makati. Hawak ko cellphone ko na may 27 missed calls galing kay Carlo, 15 galing kay Mama, 10 galing kay Trina.

Hindi ko sinagot ni isa.

Sa pang-apat na araw, pumunta ako sa OB ko. Tinanong niya ako kung itutuloy ko ba. Sabi ko hindi.

Hindi dahil sa galit lang. Hindi dahil sa paghihiganti.

Kundi dahil ayokong lumaki ang anak ko na alam niyang ginamit lang siya para itali ako sa isang kasal na walang pagmamahal. Ayokong yung bata pa lang ang maging kadena ko.

Pagkatapos ng procedure, ang bigat ng katawan ko pero ang gaan ng isip ko. Parang sa unang pagkakataon sa sampung taon, nakahinga ako.

Isang linggo pagkatapos, nag-apply ako sa volunteer deployment ng DOH para sa peacekeeping medical mission. South Sudan. Yung lugar na walang may gustong puntahan dahil sa gulo at sakit.

Pero para sa akin, yun ang pinakamagandang lugar para tumakas at para makalimot.

Nagpalit ako ng number. Binura ko Facebook ko. Lahat ng group chat ng pamilya sa Viber, iniwan ko.

Si Papa nagpadala ng sulat sa ospital. Sabi niya, “Anak, bumalik ka na. Ayusin natin to. Yung titulo ng lupa sa Tandang Sora, ipapangalan na namin sayo, worth ₱2.5 million yun.”

Yung lupa na yun na pinangako nila sa akin nung grumaduate ako. Ngayon ginagawa nilang pang-bribe para bumalik ako at magpakasal pa rin.

Hindi ako bumalik.

Sa South Sudan, sa loob ng dalawang taon, nakita ko ang totoong paghihirap. Mga batang may malnutrisyon, mga nanay na nanganganak sa tent na walang ilaw, mga sundalong may tama ng bala.

Doon, walang chismis ng barangay. Walang “anong sasabihin ng kamag-anak”. Ang tanong lang doon ay mabubuhay ba o hindi.

Araw-araw nag-oopera ako, naglilinis ng sugat, nagbibigay ng gamot. Unti-unti, yung sakit ko sa Pilipinas, lumiliit. Hindi dahil nawala, kundi dahil natutunan kong ilagay sa tamang lugar.

Doon ko nakilala si Miguel.

Doctor din siya, taga Cebu. Volunteer surgeon. Tahimik, hindi maraming salita, pero pag nag-oopera siya, sobrang kalmado.

Isang gabi, pagkatapos ng 14 hours na duty, sabay kaming kumain ng instant noodles sa labas ng tent. Tinanong niya ako, “Bakit ka nandito?”

Sabi ko, “Tumakas ako.”

Sabi niya, “Ako rin. Pero ngayon parang hindi na pagtakas to. Parang pag-uwi.”

Hindi kami nagmadali. Walang sampung taong ligawan na may pressure ng kasal. Nagkwentuhan lang kami tungkol sa mga pasyenteng namatay, sa mga batang nailigtas namin, sa pangarap naming magtayo ng maliit na clinic sa Pilipinas balang araw.

Pagbalik namin sa Manila noong 2023, sumama siya sa akin. Hindi sa Quezon City, kundi sa maliit na condo namin sa Mandaluyong.

Pinakasalan niya ako sa City Hall lang. Walang bonggang gown. Ako mismo bumili ng simpleng puting dress sa department store na ₱3,500 lang. Si Miguel nakabarong na hiniram lang sa pinsan niya.

Pero nung sinabi niyang “I do,” alam kong totoo.

Isang taon pagkatapos, dumating si Ellie. Yung anak namin.

Nung hawak ko siya sa unang beses, iyak ako nang iyak. Sabi ni Miguel, “Kamukha mo.”

Si Ellie yung batang mahilig sa matamis. Sa cake, sa leche flan, sa lahat ng bagay na dati ayaw ko. Kasi dati, tuwing may handaan sa amin, lahat ng matamis binibigay kay Trina kasi paborito niya. Ako laging “diet ka, Trisha, maganda ka pag payat.”

Kaya lumaki akong ayaw sa matamis. Pero si Ellie, tinuruan ko na mahalin kung anong gusto niya.

Apat na taon na si Ellie ngayon. Nung birthday niya last week, sabi niya, “Mama, gusto ko ng strawberry cake na may unicorn.”

Kaya pumunta kami sa bakery sa BGC High Street. Yung mamahaling bakery na ₱2,800 ang isang cake.

Doon ko sila nakita.

Si Mama, si Papa, at si Carlo. Nakatayo sila malapit sa counter, may dala ring cake. Siguro may handaan din sa kanila.

Nung nagtama mata namin, lahat kami natigilan.

Si Mama payat na, may puti na buhok. Si Papa may tungkod na. Si Carlo, naka civilian na, hindi na naka uniform. Pero ganun pa rin ang tingin niya, parang may utang pa ako sa kanya.

Hanggang sa basagin ni Mama ang katahimikan.

“Trisha… dati di ba ayaw mo ng matamis?”

Tumingin ako kay Ellie na mahigpit na nakayakap sa binti ko. Naka unicorn headband siya, may tsokolate sa pisngi.

Ngumiti ako, kinarga ko siya.

“Anak ko po ang mahilig.”

At dun nahulog yung cake ni Carlo.

Doon nagsimula ulit lahat. At doon ko naisip na kailangan ko nang ayusin yung titulo ng lupa na nasa pangalan ko pa rin pero hawak pa rin ni Mama. Hindi dahil sa pera, kundi dahil simbolo yun ng lahat ng pagkontrol nila sa akin.

Pag-uwi namin ni Ellie, habang tulog siya sa kotse, tinawagan ko yung abogado na nakilala ko sa ospital.

“Atty., tulungan mo akong ayusin yung titulo,” sabi ko. “Gusto ko nang ilipat at ibenta. Gusto kong gamitin yung ₱2.5 million para sa clinic na pinapangarap namin ni Miguel para kay Ellie.”

Yun ang maliit pero importanteng desisyon na ginawa ko nung gabing yun.

Hindi na ako yung Trisha na kayang saktan at patahimikin lang.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖