Bahagi 4

Sa huling gabi ko sa Maynila bago ako tuluyang umalis, nahuli ko siyang nagsisinungaling sa harap ng pamilya niya at doon ko sinabi ang katotohanang matagal ko nang kinikimkim.

Alas tres ng madaling araw nung dumating si Miguel, hindi niya ako nakita sa dilim ng sala ng condo namin sa Quezon City. Akala niya tulog ako sa kwarto. Nasa phone pa rin siya, nakangiti, yung boses na yun, yung malambot na boses na dati pinapangarap kong marinig niya para sa akin.

“Baby ko, pahinga ka na ha. Bukas daanan kita sa condo mo sa Makati, sabay tayo mag-lunch. Oo, nakauwi na si Karla, pero tulog na, hindi na manggugulo.”

Pinatay niya yung tawag. Binuksan yung ilaw.

At nandun ako, nakaupo sa sahig, katabi yung maleta ko na sarado na.

Nagulat siya.

“Karla? Anong ginagawa mo dyan? Bakit may maleta?”

Tumayo ako. Hindi ako umiiyak. Pagod na yung mata ko kaka-iyak sa mga nakaraang taon.

“Aalis ako, Miguel.”

Kumunot noo niya, parang hindi maintindihan.

“Aalis? Saan? Yung City Hall reschedule natin bukas pa. Ano na naman drama mo?”

Hindi na ako yung dating Karla na magpapaliwanag nang mahaba.

“Sinabi mo bang mahal mo si Nina?”

Natigilan siya. Sandali lang, pero halata.

“Anong pinagsasabi mo? Si Nina, kapatid lang tingin ko dun. Ulila na yun, syempre aalagaan ko.”

“Kapatid na tinatawag mong Baby ko? Kapatid na pinagsusukat mo ng wedding gown ko? Kapatid na binubuhat mo sa harap ng mama mo?”

Lumakas boses niya, depensa agad.

“Karla, ang dumi ng isip mo! Pati pagiging mabuting tao ko binibigyan mo ng malisya? Kaya ka sinasavehan kong Nakakainis kasi ganyan ka mag-isip!”

Dun. Sa wakas sinabi niya mismo.

“So totoo, sinave mo talaga akong Nakakainis.”

Napalunok siya, alam niyang nadulas siya.

“Hindi sa ganun. Ano lang yun, asaran lang. Masyado kang seryoso.”

“Asaran?” Ngumiti ako, unang ngiti ko sa kanya na hindi pilit. “Limang taon, Miguel. Limang taon kitang tinitalian ng necktie, limang taon ako nag-adjust sa lamig, sa takot, sa lahat. Tapos asaran lang pala lahat pag nagkamali ako?”

Lumapit siya, hawakan sana yung kamay ko.

“Karla, tama na. Alam kong pagod ka. Huwag mo nang palakihin.”

Umatras ako.

“Hindi ko na palalakihin. Liliitan ko na lang. Liliitan ko yung mundo ko hanggang wala ka na.”

Binuksan ko yung spare phone na nasa mesa pa rin. Pinakita ko sa kanya yung screenshot na kinuha ko nung gabing yun, yung at .

“Alam mo ba, nung sinusundan ako sa BGC, akala ko mamamatay na ako. Tinawagan kita, sabi mo tumawag ako ng barangay. Si Nina, lowbat lang, sinundo mo agad nung alas onse ng gabi. Dun ko nalaman, hindi ka busy, hindi ka malamig. Hindi mo lang ako mahal.”

Tahimik siya. Walang masabi.

Kasi totoo lahat.

“Yung joint account natin na ₱2.5 million, hindi ko ginalaw. Kunin mo. Yung condo na to, sayo na, nakapangalan naman sayo. Ako, may ₱180,000 ako, sapat na yun para magsimula.”

“Anong sinasabi mong magsimula?” medyo kinabahan na siya.

“Tatanggapin ko yung offer sa Intramuros. Yung heritage restoration project, three years. Aalis ako bukas ng umaga, 6 AM yung bus papuntang Maynila, tapos lipad pa-Laguna? Actually sa Maynila lang pala yung training, pero malayo sa’yo. Malayo na.”

“Intramuros? Ano na naman yan? Hindi mo man lang ako kinunsulta!” sigaw niya, bumalik sa dati niyang ugali pag hindi siya nasusunod.

“Kailangan ko pa ba ng permiso mo para maging masaya? Fiancé lang kita dati, Miguel. Hindi ka asawa, hindi ka tatay, hindi ka Diyos.”

Nag-ring yung phone niya. Si Nina. Picture ni Nina na nakangiti na may silver butterfly filter.

Hindi niya sinagot sa harap ko.

Pinatay niya.

At dun siya lalong nataranta.

“Karla, makinig ka. Mahal kita. Si Nina, wala yun. Babaguhin ko yung contact name. Buburahin ko. Hindi na ako magpapalate, hindi na kita pagsasalitaan ng ganyan. Magpapakasal tayo, bukas mismo, pupunta tayo sa City Hall.”

Umiling ako.

“Huli na. Na-cancel ko na yung appointment nung gabi ring sinave mo akong Nakakainis. At yung gown, hindi ko na kukunin. Bagay kay Nina yung mermaid, bagay sa kanya yung paru-paro, kasi marunong siyang lumipad palayo pag may responsibilidad, habang ako, naiwan sa lupa.”

Kinuha ko yung maleta ko. Hinila ko papunta sa pinto.

Hinabol niya ako, hinawakan yung maleta.

“Karla, hindi mo ako pwedeng iwan nang ganito! Anong sasabihin ni Mama? Ng mga kaibigan natin?”

Tumingin ako sa kanya, diretso sa mata.

“Sabihin mo yung totoo. Sabihin mong pinili mong tawagin akong Nakakainis sa loob ng limang taon, kaya sa wakas, naging totoo ako. Umalis ako kasi nakakainis na talagang makitang mahal mo yung iba habang suot ko yung singsing mo.”

Binitawan niya yung maleta. Hindi dahil sa sinabi ko, pero dahil tumunog ulit yung phone niya, si Tita Cory tumatawag.

“Hello Ma? Si Karla? Hindi, nandito pa. Ano? Si Nina, umiiyak daw kasi hindi ko sinagot tawag niya?”

Tumingin siya sa akin, parang humihingi ng tulong, parang yung dating Miguel na naliligaw sa necktie.

Pero hindi na ako yung babaeng magtatali para sa kanya.

Binuksan ko yung pinto.

“Goodbye, Miguel.”

Sumakay ako ng elevator pababa, mag-isa, pero magaan.

Kinabukasan, maaga akong gumising sa maliit na apartment ng kaibigan ko sa Cubao. Nag-message si Tita Cory, mahaba, galit, sabi niya sayang daw ako, pero sinagot ko lang ng maayos.

“Tita, salamat po sa lahat. Pero hindi na po ako yung taong kailangan niyong kaawaan. Hindi na po ako Nakakainis, ako na po si Karla ulit.”

Blinock ko silang lahat.

Pagdating ko sa Intramuros, mainit, maalikabok, pero ang saya. Yung mga kasama ko sa restoration, puro passionate, walang nagtatawag sa akin ng Nakakainis. Tinawag nila akong Ma’am Karla, yung marunong mag-restore ng lumang kahoy.

Isang buwan ang lumipas, narinig ko kay common friend, naghiwalay din pala si Miguel at si Nina, kasi nalaman ni Nina na hindi pala ganun kayaman si Miguel, yung condo naka-loan pa, yung ₱2.5 million joint account, kulang pa pambayad ng utang ng pamilya nila. Hindi pala siya yung prince charming na inaakala niya.

Ako? Masaya na ako sa ₱180,000 ko, kasi yung ₱180,000 na yun, pinaghirapan ko, at walang kasamang insulto.

Minsan, sa gabi, habang nagpupunas ako ng lumang retablo sa simbahan, maiisip ko pa rin siya, pero hindi na masakit.

Parang peklat na lang, nandun pa, pero hindi na dumudugo.

At alam kong tama yung ginawa ko. Kasi sa wakas, hindi na ako yung babaeng naghihintay sa City Hall.

Ako na yung babaeng naglalakad palayo, hawak yung sarili kong maleta, papunta sa sarili kong buhay.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨