Bahagi 3: Akala ko matalino ako na inihahanda ang sarili sa hiwalayan, pero nang makita ko ang kasunduan sa drawer niya, doon ako nanginig sa galit at takot sa condo namin sa Alabang mismo

Natulala ako nung makita ko si Anton sa pinto.

Si Anton, yung lalaking kasama niyang tumatawa nung gabing narinig ko ang lahat. Naka-polo pa rin siya, pero pawis na pawis, at hawak niya yung folder na may logo ng Sy & De los Reyes Law Office — yung family law firm nila Rafael.

“Andrea,” hingal niya. “Nandiyan ba si Rafa? Hindi sumasagot sa tawag namin.”

Si Rafael nasa likod ko, nakatayo, hawak pa rin ang phone niya na may group chat na nagwawala.

“Anong ginagawa mo dito?” tanong ni Rafael kay Anton, pero halatang kinakabahan.

Tumingin si Anton sa akin, tapos kay Rafael.

“Pre, yung kasunduan. Naalala mo? Yung pinagawa mo sa akin four years ago? May… may problema.”

Doon ako kinabahan lalo. Kasunduan. Yung word mismo na narinig ko sa private room.

Akala ko ako lang ang may kopya ng kasunduan namin. Isang simpleng papel lang naman yun, nakasulat sa isang gabi sa Tagaytay, sa likod ng resibo ng hotel. Sabi namin, apat na taon lang muna. Pag hindi okay, hiwalay ng maayos. Walang pirmahan ng abogado, kasi tiwala kami.

Pero bakit may folder si Anton?

Pumasok si Anton, nilapag niya yung folder sa dining table namin.

“Andrea, pasensya ka na kung ngayon mo lang malalaman. Pero si Rafa… apat na taon na niyang pinipilit na ipawalang-bisa yang agreement na yan.”

Binuksan niya yung folder.

At doon ko nakita ang totoo.

Hindi isang papel. Kundi sampung pahina. May pirma ni Rafael. May pirma ng daddy ko.

At petsa: Isang linggo PAGKATAPOS ng kasal namin.

Title ng document: “Addendum to Marital Agreement – Nullification Request Denied”

Nanginginig kong binasa.

Lumabas na nung unang buwan ng kasal namin, pumunta si Rafael sa daddy ko. Sabi niya, gusto niyang burahin yung apat na taon na usapan namin. Gusto niyang gawing habang-buhay.

At alam niyo anong sinabi ng daddy ko?

Tinanggihan niya.

Sabi ng daddy ko, ayon sa sulat kamay niya sa gilid ng papel: “Hindi pa siya handang maging asawa. Kailangan pa niyang turuan. Kung papayag ako na habang-buhay agad, hindi siya matututo. Hayaan mo siyang maging maldita. Kapag nasanay siya sa iyo, saka natin pag-usapan.”

Para akong binuhusan ng malamig na tubig.

Yung apat na taon na akala kong idea ko, ginamit pala ng daddy ko para gawin akong eksperimento.

At si Rafael, sa halip na sundin ang daddy ko, ginawa niya ang kabaliktaran. Hindi niya ako tinuruan maging mahinhin. Tinuruan niya akong maging malaya.

Pero bakit sinabi niya sa private room na pinagpaguran niyang paamuhin ako?

Tumingin ako kay Rafael, luhaan na.

“Rafael… anong ibig sabihin nito? Sabi mo sa tropa mo… sabi mo pinaghirapan mo akong paamuhin… three months nalang daw at iiyak ako…”

Doon na siya napaluhod. Si Rafael de los Reyes, na kahit sa harap ng mga investor hindi yumuyuko, lumuhod sa harap ko.

“Hindi yun ang ibig kong sabihin, Andrea. Diyos ko, mali yung narinig mo.”

At saka nagkwento si Anton.

Yung gabing yun sa The Gallery, hindi ako ang pinag-uusapan nila. Yung pinag-uusapan nila ay yung bagong secretary ni Anton na apat na taon na niyang nililigawan, na may ugaling maldita at may agreement din na three months nalang ang kontrata niya sa company at iiyak daw pag hindi na-renew.

Si Rafael, lasing na lasing na, sinasabi na “pare, huwag mong gawin yan sa babae, ako nga apat na taon kong pinaghirapan na turuan yung asawa ko na maging maldita ulit, tapos ngayon iiwanan mo lang?”

Ang “paamuhin” na narinig ko, hindi “gawing mabait”. Ang ibig niyang sabihin ay “gawing komportable na maging totoo sa sarili.”

At yung “Shhh, wag muna maingay, sayang yung apat na taon na pinagpaguran kong paamuhin siya” — ang kausap niya ay si Anton, pinipigilan niyang sabihin sa akin na pupunta siya sa daddy ko bukas para pilitin ulit na i-nullify ang agreement, kasi 89 days nalang at natatakot siya na umalis ako.

Na-misinterpret ko lahat.

Pero hindi pa tapos ang sakit.

Kasi kung ganun, bakit ako naging mabait bigla? Bakit ako bumalik sa pagiging robot ni Papa?

Doon ko na-realize ang pinakamasakit na parte.

Sa apat na taon na pinalaya ako ni Rafael, isang gabi lang ng takot ang kinailangan para ibalik ako sa dati kong kulungan.

Isang maling akala lang, bumalik ako sa pagiging perfect, mabait, sunud-sunuran na Andrea na hindi humihingi ng croffle.

At yun ang mas ikinabaliw ni Rafael.

Hindi dahil naging mabait ako, kundi dahil nakita niyang kaya akong sirain ng isang bulong lang.

Kinabukasan, hindi ako pumasok sa work. Si Rafael hindi rin. Nakaupo lang kami sa sahig ng condo, nakapalibot ang mga papel ng kasunduan na peke at totoo.

Sabi ko, “Rafa, pagod na ako maging mabait.”

Sabi niya, “Huwag ka nang maging mabait. Maging maldita ka ulit. Doon ako na-inlove.”

At doon ko natanong yung tanong na apat na taon ko nang gustong itanong.

” Rafa, bakit mo ako pinakasalan? Hindi mo naman ako kilala nun.”

Ngumiti siya, pero umiiyak.

“Kasi nung nasa balcony ka sa Tagaytay, sabi mo sa phone mo, ‘Ayoko na maging mabait.’ Narinig kita. At sabi ko sa sarili ko, gusto kong pakasalan yung babaeng pagod nang maging mabait. Gusto kong bigyan siya ng lugar kung saan pwede siyang maging masama.”

At nung gabing yun, sa unang pagkakataon, sinabi ko sa kanya ang totoo.

Na takot ako. Na yung apat na taon na yun, hindi ko ginawa para subukan siya, kundi para bigyan ang sarili ko ng exit, kasi akala ko walang lalaking tatagal sa totoong ako.

At pagkasabi ko nun, tumunog ang phone ko.

Si Papa.

“Andrea, umuwi ka sa Alabang. Ngayon na. May pag-uusapan tayo tungkol sa agreement niyo ni Rafael. Three months nalang, kailangan mo nang ihanda ang sarili mo bumalik dito.”

At doon ko narealize, hindi pa tapos ang laban. Dahil ang tunay na kalaban, hindi si Rafael. Kundi ang pamilyang nagturo sa akin na ang pagiging maldita ay kasalanan.

At kailangan kong pumili: babalik ba ako sa pagiging perpektong anak, o ipaglalaban ko ang pagiging maldita kong asawa?

Nang gabing yun, sumama ako kay Rafael pauwing Alabang, hawak ang peking kasunduan, at hindi ko alam na doon ko maririnig ang pinakamalaking kasinungalingan ng Papa ko sa buong buhay ko.

Bahagi 4: Sa huli hindi pala ako ang kailangang magbago at magpakabait, siya pala ang dapat matuto kung paano mahalin ang pagiging maldita at totoo kong sarili habangbuhay sa harap ng buong pamilya namin

Pagdating namin sa bahay sa Alabang, nandoon na lahat. Si Mama, si Papa, pati yung dalawang tita ko na mahilig manghusga.

Nakaupo si Papa sa malaking sofa, may hawak na cheque.

“Andrea, buti umuwi ka. 89 days nalang. Napag-usapan na namin ni Rafael dati, tapos na ang eksperimento. Oras na para bumalik ka sa tamang pag-uugali. Nakakahiya ka na sa mga kaibigan namin, balita ko nagwawala ka na sa BGC dahil sa dessert?”

Doon ko naramdaman ang apat na taon na galit na tinago ko.

Tumingin ako kay Rafael, na akmang magsasalita, pero pinigilan ko siya. Ako naman.

“Papa, anong eksperimento?”

Nagulat si Papa.

“Anong eksperimento? Yung apat na taon na binigay ko sa iyo para matuto kang maging asawa! At anong ginawa mo? Naging spoiled brat ka! Buti nalang at mabait si Rafael at pinagtiisan ka. Pero tapos na. Ipapawalang-bisa na natin ang kasal at babalik ka dito.”

Doon ko nilapag ang folder ni Anton sa harap niya.

“Addendum to Marital Agreement – Nullification Request Denied. Pirma mo ito, Pa. Isang linggo pagkatapos ng kasal namin, pumunta si Rafael sa iyo para sabihing gusto niya akong makasama habang-buhay, at ikaw ang tumanggi. Ikaw ang nagsabi na hayaan niya akong maging maldita para masanay ako. Ikaw ang gumawa ng lahat ng ito na parang project.”

Natahimik ang buong sala. Namutla si Papa.

“Andrea, ginawa ko yun para sa iyo…”

“Para sa akin? O para sa image mo?”

Tumayo ako. Sa unang pagkakataon, hindi ako mahinhin. Hindi ako mabait. Maldita ako, at proud ako.

“Papa, pinalaki mo akong parang aso na tinuruan na huwag tumahol. Tapos nung nakahanap ako ng taong tinuruan akong tumahol ulit, tinawag mo akong nakakahiya. Alam mo ba kung anong pinakamasakit? Nung narinig ko si Rafael sa private room na nagsabing ‘pinaghirapan kong paamuhin siya’, akala ko niloloko niya ako. Pero ang totoo, ikaw pala ang nagplano na paamuhin ako pabalik sa dati.”

Umiyak si Mama sa gilid.

Tumingin ako kay Rafael.

“Rafa, mahal mo pa ba ako kahit maldita ako? Kahit nagwawala ako dahil sa croffle? Kahit ayaw kong magluto ng tuyo?”

Lumapit si Rafael, hinawakan ang kamay ko sa harap ng pamilya ko.

“Andrea, kaya kita pinakasalan kasi maldita ka. Yung babae sa balcony na nagsabing ‘ayoko na maging mabait’, yun ang minahal ko. At sa loob ng apat na taon, ang pinaghirapan ko ay hindi para paamuhin ka, kundi para hindi ka na bumalik sa kulungan ng pagiging mabait mo. Yung tatlong buwan na narinig mo, hindi yun countdown ng paglaya ko. Countdown yun ng takot ko na baka maalala mong may agreement ka at iwan mo ako.”

Doon na bumagsak si Papa sa sofa.

“Pa, tapos na yung apat na taon,” sabi ni Rafael, pero mahinahon. “At hindi ko na hahayaang gamitin mo ulit ang anak mo para sa business merger. Kung gusto mong makipag-ayos, ayusin mo muna yung relasyon mo sa kanya, hindi yung bank account mo.”

Kinuha ni Rafael yung cheque na hawak ni Papa — isang cheque na may lamang 20 million pesos, bayad daw para “tahimik na annulment” — at pinunit niya sa harap nilang lahat.

Sabi ng tita ko, “Rafael, paano yung pamilya ninyo?”

Sabi ni Rafael, “Ang pamilya ko, si Andrea. At kung maldita siya habang-buhay, maldita kaming habang-buhay.”

Umuwi kami ng BGC ng gabing yun na magkahawak kamay.

Pagdating sa condo, may naghihintay sa amin. Yung puspin na gusto kong ampunin. Kinuha na pala ni Rafael sa shelter. May kasamang note: “Para sa maldita kong reyna, para may kasama kang mag-inarte habang wala ako. – Rafa”

At yung group chat niyang “BGC Boys – No Asawa Allowed”, ni-rename niya.

Ngayon, ang pangalan na ay “BGC Boys – Takot Sa Asawa Gang”.

At nag-message siya doon habang katabi ako:

[Guys, bumalik na siya. Yung maldita kong asawa bumalik na. At ngayon, mas maldita pa. At mas mahal na mahal ko siya.]

[At Anton, next time na pag-uusapan mo yung secretary mo, lakasan mo yung boses mo para hindi kami ng asawa ko nagkakamali. Salamat.]

Tumawa ako. Malakas. Yung tawa na bawal dati sa bahay ni Papa.

At sa unang pagkakataon sa loob ng 89 days na natitira sa agreement namin, hindi na ako nagbilang.

Kasi alam ko na, hindi na matatapos ang apat na taon.

Magiging apatnapung taon ito.

At sa lahat ng taon na yun, hindi na ako magiging mabait para lang may matira akong dignidad.

Magiging maldita ako, kasi doon ako minahal ng buo.

Kaya sa lahat ng babae na pagod nang maging mabait para lang mahalin: mag-inarte ka. Doon mo makikita kung sino ang tunay na magmamahal sa yo kahit nagwawala ka dahil lang sa isang strawberry croffle sa BGC.

At sa huli, ako pa rin ang nanalo.

Hindi dahil naging mabait ako.

Kundi dahil pinili kong maging totoo.