Bahagi 3: Akala nila matatakot ako at ibibigay ko ang lahat ng meron ako nang harangin nila ang kotse ko sa gitna ng madilim na kalsada pero hindi nila alam naka-live ang dashcam ko at paparating na ang mga pulis na tinawagan ko kanina

Pagbangga ko sa gilid ng L300, sumabog ang airbag.

Amoy sunog na goma at usok ang buong kotse.

Umuugong ang tenga ko.

Pero hindi ako nawalan ng malay.

Ang 911 operator sumisigaw pa rin sa phone ko na nakakabit sa holder, “Ma’am stay inside! Lock the doors! Wag kang bababa! Paparating na ang mobile patrol!”

Sinubukan kong i-lock ang pinto pero sira na ang bintana ko sa passenger side dahil sa impact.

Bumukas ang pinto ng L300.

Lima sila.

Lahat nakasuot ng cap, yung dalawa may suot na face mask na itim.

Yung isa may dalang baseball bat na kahoy, yung isa may tubo.

At nasa gitna nila si Clarisse.

Nakasuot siya ng pekeng Grab uniform, pero yung totoo ay hindi siya pasahero, kasabwat siya.

Lumapit siya sa basag kong bintana at kumatok na parang amo.

“O, Ma’am Dela Fuente, sabi ko naman kasi sayo ibalik mo na lang ng maayos. Ngayon nasira pa kotse mo.”

Hindi ako sumagot.

Pinindot ko ang emergency button ng Grab app ko at ang SOS ng dashcam ko na awtomatikong nag-a-upload sa cloud.

“Sofia, makinig ka,” sabi nung lalaking may malat na boses, siya pala si Jerome, boyfriend daw ni Clarisse pero sa totoo ay leader ng grupo.

“Kunin lang namin yung iPhone at yung wallet mo at yung kotse mo. Wag ka nang pumalag. Pag pumalag ka pa, hindi lang kotse ang mawawala sayo.”

Sinubukan niyang abutin ang iPhone na nasa passenger seat.

Pero sinipa ko ito papunta sa ilalim ng upuan.

“Nasaan na!” sigaw niya.

Doon na nagwala yung isa, hinampas ng baseball bat ang side mirror ko, durog ito.

Yung isa pilit binubuksan ang pinto ko sa driver side.

Hinawakan ko ng mahigpit ang manibela at pinindot ng matagal ang busina.

Ang lakas ng tunog sa tahimik na kalye ng Tayuman ng alas-dose ng gabi.

May ilang bintana ng bahay na nagbukas, may sumilip.

“Hoy! Anong nangyayari diyan!” sigaw ng isang matandang lalaki mula sa second floor.

Kinabahan sila.

“Bilisan niyo! Kunin niyo na phone niya!” utos ni Clarisse.

Yung lalaking may tubo, sinaksak ang tubo sa loob ng kotse ko para sungkitin ang bag ko na nasa likod.

Doon ko naalala yung pepper spray na binili ko sa Shopee na nasa bulsa ng pinto.

Nanginginig kong kinuha at sinpray sa mukha nung lalaking nakayuko sa bintana ko.

“Aray! Put*ng ina!” napaatras siya, namumula ang mata.

Si Clarisse naman, biglang kumuha ng bato at ibabato sana sa salamin ko sa harap nang biglang…

WEE WOO WEE WOO!

Sirena ng pulis.

Dalawang mobile patrol ng Manila Police District ang mabilis na lumiko mula sa kanto, kasama ang isang barangay tanod na nakamotor.

Nataranta ang grupo.

“Lespu! Takbo!”

Si Jerome at yung tatlo, mabilis na tumakbo pabalik sa L300.

Pero si Clarisse, sa sobrang taranta, nadulas sa basang kalsada at naiwan.

Naiwan din yung baseball bat at tubo.

Agad akong lumabas ng kotse nang dumating ang pulis, nanginginig, may dugo ang kamay dahil sa bubog.

“Ma’am, kayo po yung tumawag sa 911?”

Tumango ako, umiiyak na.

“Silang lima po, modus nila mag-iwan ng phone, tapos susundan yung driver na babae, tapos hoholdapin. May tracking po yung phone!”

Agad na pinosasan si Clarisse ng pulis.

Habang pinapasok siya sa mobile, sumigaw pa siya, “Hindi niyo alam kung sino ako! May kapit ako!”

Pero ang isa sa mga pulis, chineck agad yung L300 na iniwan nila.

Sa loob ng van, nakita nila ang tatlong iba pang cellphone, lahat nakabukas ang Find My, lahat may pangalan ng babaeng driver na nakadikit sa masking tape.

At sa ilalim ng upuan, may isang sling bag na may lamang 40,000 pesos, mga ATM card na hindi nakapangalan sa kanila, at isang listahan.

Listahan ng mga plate number ng mga babaeng Grab driver na bumibiyahe ng gabi.

Nandoon ang plate number ko, may nakasulat na “Dela Fuente – mayaman – targetin”.

Doon ko nalaman na hindi ako random na nabiktima.

Target talaga nila ang mga babaeng driver na mukhang may pera.

At si Clarisse, hindi lang simpleng kasabwat, siya ang taga-hanap ng biktima.

Siya ang sumasakay, siya ang nag-iiwan ng phone, siya ang nagse-send ng location sa mga kasama.

Ang mas nakakagalit, nung dinala kami sa Tayuman Police Station, nalaman ko na may apat na naunang nagreklamo na kapareho ng modus, pero lahat natakot umatras dahil tinakot din sila na ipapakalat ang video nila.

Pero sa pagkakataong ito, iba.

Dahil naka-live ang dashcam ko sa cloud, at malinaw ang mukha nilang lima.

At dahil anak ako ng Dela Fuente, mabilis na kumalat ang blotter sa media.

Kinabukasan, nag-viral ang video.

Pero habang nasa presinto ako at akala ko tapos na ang lahat, may dumating na abogado.

Abogadong galing mismo sa pamilya ni Clarisse.

At sinabi niya sa harap ng imbestigador, “Ma’am Sofia, baka pwedeng makipag-areglo na lang. Babayaran namin ang damage ng kotse mo, doble. Basta wag mo nang ituloy ang kaso. Bata pa si Clarisse, 22 lang, buntis pa.”

Napakatingin ako kay Clarisse na nasa loob ng kulungan, hawak ang tiyan niya na halatang hindi naman buntis, umiiyak at nagmamakaawa.

At doon ko naramdaman na parang may mali ulit.

Buntis? O bagong drama na naman para makatakas?

At nang tingnan ko ang phone ko, may bagong message request sa Facebook mula sa isang account na hindi ko kilala, may picture ng L300 at may caption na “Ate Sofia, ako yung pang-apat na biktima nila, may mas malaki pa silang boss sa likod, hindi lang sila yung dapat mong habulin, yung nasa Deca pa.”

Nanlamig ulit ako.

Hindi pa pala tapos ang lahat.

Bahagi 4: Sa halip na matakot ako sa banta ng abogado at sa drama ng pekeng pagbubuntis ay pinili kong ituloy ang kaso at doon lumabas ang buong sindikato na nasa likod ng modus na naiwang cellphone at doon sila tuluyang nagbayad sa batas

Hindi ako pumayag sa areglo.

Kahit pa umiyak si Clarisse at sabihin ng abogado niya na buntis siya at kawawa.

Sabi ko sa imbestigador, “Sir, kung totoong buntis siya, dalhin niyo siya sa clinic ng presinto para ma-check. Kung hindi, ibig sabihin nagsisinungaling na naman siya para makatakas. Hindi ako papayag na maulit ito sa ibang babaeng driver.”

Tama ako.

Dinala siya sa health center ng barangay.

Negative.

Hindi buntis.

Peke lang ang hawak-hawak niya sa tiyan.

Doon na siya tuluyang umamin na hindi siya buntis at modus lang talaga nila ang manakot.

At dahil hindi ako pumayag sa areglo, mas malalim na imbestigasyon ang ginawa ng MPD.

Tinawagan nila ang Grab Philippines at humingi ng data.

Lumabas na yung account na “Clarisse M.” ay may 17 na beses nang nag-book gamit ang iba’t ibang SIM card, pero iisa lang ang pattern, laging gabi, laging babae ang driver, laging sa Deca Tondo Gate 4 ang drop-off.

At yung L300 na abo, nakarehistro sa isang tao na may record na ng robbery hold-up sa Navotas.

Pero ang pinaka nagpatindig ng balahibo sa akin ay yung message na natanggap ko sa Facebook.

Si Ate Girly pala, 34 years old, Grab driver din ng tatlong taon.

Siya yung pang-apat na biktima, pero hindi siya nag-report dahil tinakot siya na ipapakalat ang video niya na umiiyak.

Pinuntahan ko siya sa bahay niya sa Malabon kasama ang pinsan kong pulis.

Umiiyak siya habang nagkukwento, “Ate Sofia, hindi lang sila si Clarisse. May kumokontrol sa kanila. Yung may-ari ng parking lot sa likod ng Gate 4. Siya ang nagpapahiram ng L300, siya ang nagbibigay ng mga lumang iPhone na may tracker. Ang kapalit, 70% ng nakukuha nila mapupunta sa kanya. Ang dami na naming nabiktima, pero takot kami magsalita kasi taga doon din siya, parang hari ng eskinita.”

Doon na ako naniwala na kailangan kong tapusin ito hindi lang para sa sarili ko.

Nag-file kami ng formal complaint hindi lang robbery kundi syndicated estafa at grave threats at carnapping attempt.

Dahil sa dami ng ebidensya, dashcam cloud, 911 call recording, at mga lumang cellphone na nakuha sa van, na-issue-han ng warrant of arrest si Jerome at yung tatlo pang kasama na nahuli kinabukasan sa isang inuman sa Tondo.

At yung may-ari ng parking lot na si Mang Berting, 52 years old, na akala ng lahat ay tahimik lang na nagbabantay ng parking, ay nahuli rin matapos magsagawa ng entrapment operation ang MPD.

Lumabas sa balita sa TV Patrol, “Modus na naiwang cellphone sa Grab, bistado sa Maynila, babaeng driver na anak ng negosyante, matapang na lumaban.”

Maraming babaeng driver ang nag-message sa akin, nagpasalamat.

Si Ate Girly at yung tatlo pang biktima, nagkaroon ng lakas ng loob na magsampa rin ng kaso.

Isang buwan matapos ang insidente, nagkaroon ng hearing.

Si Clarisse, nakayuko lang, hindi na makatingin sa akin.

Nakasuot siya ng dilaw na damit ng detainee, payat, mukhang totoong nagsisisi na.

Hinatulan siya ng 6 na taong kulong dahil sa pagiging accomplice sa robbery at grave threats, habang si Jerome at yung grupo ay 12 hanggang 20 taon dahil sa syndicated robbery.

Si Mang Berting, habambuhay na pagkakakulong dahil siya ang mastermind at may dati na palang kaso.

Paglabas ko ng korte, sinalubong ako ni Papa.

Yakap niya ako ng mahigpit, umiiyak.

“Anak, sabi ko naman sayo, kung gusto mo mag-drive, magpa-bodyguard ka. Pero ngayon, proud ako sayo. Hindi ka lang lumaban para sa sarili mo, lumaban ka para sa lahat ng babaeng kagaya mo.”

Pagkauwi ko, hindi na ako nag-Grab ng gabi.

Nag-day shift na lang ako, at ginawa kong advocacy ang pagtuturo ng safety training para sa mga babaeng TNVS driver sa Quezon City, kasama ang PNP at ang Grab.

At yung Vios ko na nabangga, pinaayos ni Papa, pero hindi ko na ginamit pang-Grab.

Ginawa kong mobile safety hub, may libreng pepper spray at power bank para sa mga lady drivers na dumadaan sa Quezon City.

Minsan, may nagtatanong sa akin, “Ma’am Sofia, hindi ka ba natakot na baka balikan ka nila?”

Ngumiti lang ako.

“Natakot ako. Pero mas nakakatakot kung hahayaan ko silang ulitin ito sa iba. At saka, hindi na ako mag-isa ngayon. Marami na kaming magkakasama.”

At tuwing naaalala ko yung gabing iyon, yung nanginginig kong kamay habang hawak ang manibela, yung tawanan nila sa kabilang linya, at yung ilaw ng L300 na humahabol sa akin sa dilim ng Tayuman, lagi kong naaalala na minsan, ang pinakamadilim na eskinita ay hindi sa Tondo, kundi sa puso ng mga taong ginagawang hanapbuhay ang panlalamang sa kapwa.

Pero sa dulo, basta hindi ka umatras, basta pinili mong dumiretso sa presinto imbes na sa madilim na eskinita, may liwanag na naghihintay.

At yun ang hustisyang nakuha naming lahat.