Bahagi 3
Akala ko tapos na lahat sa Toronto pero isang tawag ng biyenan ko ang nagbunyag ng totoong dahilan kung bakit ako itinulak ng asawa ko

Paglapag ko sa Toronto, -10 degrees. Hindi ako handa sa lamig, pero mas malamig ang pakiramdam ko sa loob.

Sinalubong ako ni Tita Cora sa Pearson Airport. Matagal na siyang nakatira dito, pinsan ng lola ko. Walang maraming tanong, niyakap niya lang ako nang mahigpit. Amoy niya yung pabango na naaalala ko nung bata ako sa Batangas.

Dinala niya ako sa maliit niyang condo sa North York. Isang kwarto lang, pero malinis, mainit, at may malaking bintana na tanaw ang snow. Doon ko unang naramdaman na pwede akong huminga ulit.

Unang dalawang araw, hindi ako lumabas. Nakapatay ang cellphone ko. Nakatitig lang ako sa labas. Yung kahon ng basag na paso, katabi ng kama ko. Hindi ko magawang ayusin, hindi ko rin magawang itapon.

Sa pangatlong araw, binuksan ko ang laptop ko. Kailangan kong magtrabaho. May mga pending pa akong edit para sa isang client sa Quezon City. Habang nag-eedit ako, biglang tumunog ang lumang phone ni Tita Cora.

Si Tita Teresa.

Hindi ko alam paano niya nakuha ang number. Siguro kay Manang Fe.

“Liza, anak…” halos paiyak ang boses niya. “Nasaan ka? Ayos ka lang ba?”

Hindi ako nakasagot agad. Gusto kong magalit, pero si Tita Teresa ang tanging tao sa pamilya de Vera na naging totoo sa akin mula simula.

“Nasa Toronto po ako, Tita. Kasama ko po si Tita Cora.”

“Alam ko. Patawarin mo si Carlo, anak. Pero hindi mo kasalanan yun. Kasalanan ko. Nasobrahan ko sa pag-spoil kay Trish.”

Doon nagsimulang lumabas ang totoo.

Kwento ni Tita Teresa, simula nung bata pa si Trish, lagi na siyang nagseselos. Nung nasa high school si Trish, sinira niya yung award na napanalunan ni Carlo. Nung college, sinira niya yung relasyon ni Carlo sa ex-girlfriend nito sa pamamagitan ng pagsisinungaling.

At ako, hindi pala ako ang una.

Noong isang beses, binasag din ni Trish yung paboritong teacup set ni Tita Teresa na bigay pa ng yumaong asawa nito. Umiyak si Trish, nagdahilan na nadulas lang. Pinagtanggol ni Carlo. Katulad na katulad ng nangyari sa akin sa ballroom.

“Si Carlo kasi, anak… guilty siya. Nung naaksidente ang papa nila, nasa abroad si Carlo. Si Trish lang ang kasama ng papa niya nung huling sandali. Mula noon, pakiramdam ni Carlo, kailangan niyang protektahan si Trish sa lahat ng bagay, kahit mali na.”

Doon ko naintindihan. Hindi dahil hindi niya ako mahal. Pero mas matimbang sa kanya ang guilt kaysa sa hustisya.

Pagkababa ng tawag, umiyak ako nang umiyak. Hindi dahil sa galit kay Trish, kundi dahil sa tatlong taon, ngayon ko lang nalaman kung saan ako nakatayo.

Maya-maya, sunod-sunod na tumunog ang cellphone ko. Si Carlo. Labinlimang missed calls. Isang voicemail.

“Liza, please. Umuwi ka na. Nagkamali ako. Hindi ko sinasadya… hindi ko alam na ganun pala kahalaga yung paso. Please…”

Pinakinggan ko, pero hindi ako sumagot.

Lumabas ako para bumili ng kape sa baba ng building. Habang naglalakad sa snow, tinawagan ako ng dating kasamahan ko sa studio sa Makati.

“Liza, alam mo ba, hinahanap ka ni Trish? Pumunta siya sa studio, nagtatanong kung nasaan yung mga file ng mga prenup shoots mo dati. Sabi niya kukunin daw ng pamilya.”

Doon ako kinabahan. Yung mga file na yun, trabaho ko yun. Yung titulo ng lupa sa Batangas na iniwan ng lola ko, nasa safe sa condo sa BGC. Yung ipon ko na ₱2.5 million na kinita ko bago pa kami ikasal, nasa joint account namin ni Carlo na hindi ko pa nahihiwalay.

Bigla akong natauhan. Kaya pala parang ang dali para sa kanya na itulak ako. Kasi sa isip niya, pag-aari na niya ako. Pati alaala ko, pati pinaghirapan ko.

Hindi ako pwedeng manatili lang sa Toronto at umiyak.

Kinagabihan, umupo ako kasama si Tita Cora sa kusina. Sinabi ko sa kanya ang plano ko.

Hindi ako babalik para makipag-ayos. Babalik ako para kunin kung ano ang akin. Para protektahan yung natira.

Kinabukasan, pumunta ako sa consulate ng Pilipinas. Nagtanong ako kung paano mapoprotektahan ang titulo ng lupa na nasa pangalan ko. Tinulungan nila akong gumawa ng authorization letter para hindi magalaw ng kahit sino ang lupa hangga’t wala ako.

Pagkatapos, binuksan ko ang bank app ko. Nakita ko, may dalawang beses na nag-attempt na mag-transfer ng ₱150,000 mula sa joint account. Hindi nagtagumpay dahil kailangan ng OTP ko. Si Trish yun, sigurado ako. Kasi alam niya ang password ng online banking ni Carlo.

Doon ko ginawa ang maliit pero pinakamahalagang desisyon sa buhay ko simula nang ikasal ako.

Tinawagan ko ang bangko. Pinahiwalay ko ang pera ko. Inilipat ko ang ₱2.5 million sa sarili kong account na ako lang ang may access. Nag-iwan ako ng sapat na pera sa joint account para hindi magmukhang ninakaw ko lahat. Malinis ang ginawa ko.

Pagkatapos, nag-email ako kay Tita Teresa.

“Tita, uuwi po ako sa susunod na linggo. Hindi para makipagbalikan. Gusto ko lang pong kunin ang mga gamit ko at makausap kayo nang maayos. Pwede po ba sa bahay ninyo sa Alabang? Ayaw ko na po sa ballroom o sa condo.”

Sumagot agad si Tita.

“Oo anak. Ako ang bahala. Hindi ko na hahayaan na maulit yung nangyari.”

Sinara ko ang laptop. Tumingin ako sa labas. Humihinto na ang snow.

Sa unang pagkakataon sa loob ng maraming araw, hindi na basag na paso ang nakikita ko. Nakikita ko ang sarili ko, naglalakad ulit sa sarili kong paa.

Nag-book ako ng pabalik na ticket pa-Manila. One-way pa rin, pero iba na ang pakiramdam. Hindi na takas. Pagharap na.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖

Bahagi 4
Bumalik ako sa BGC para harapin silang magkapatid, at sa harap ng buong pamilya, sinabi ko ang desisyong tuluyang magpapalaya sa akin

Paglapag ko sa NAIA, ang init ng Maynila ang unang sumalubong sa akin. Iba sa lamig ng Toronto. Amoy usok, amoy pawis, amoy bahay.

Hindi ako dumiretso sa condo sa BGC. Dumiretso ako sa bahay ni Tita Teresa sa Alabang. Siya mismo ang nagpabukas ng gate.

Niyakap niya ako nang mahigpit. Payat siya kumpara nung huli ko siyang nakita.

“Liza, anak, patawarin mo kami.”

Sa sala, nandoon na si Carlo. Nakaupo siya, nakayuko. Halatang ilang araw nang hindi maayos ang tulog. Tumayo siya nung nakita ako.

“Liza…”

Hindi ko siya tiningnan nang matagal. Umupo ako sa tapat ni Tita Teresa. Maya-maya, dumating si Trish. Naka-dress na mamahalin, naka-makeup, pero halatang pilit ang ngiti.

“Ate, finally umuwi ka na,” sabi niya, at akmang lalapit para yumakap.

Hindi ako gumalaw.

“Trish, umupo ka,” sabi ni Tita Teresa. Malamig ang boses niya, iba sa dating malambing.

Tahimik ang sala. Tanging aircon lang ang maingay.

Ako ang unang nagsalita.

“Tita, Carlo, bumalik ako kasi may mga bagay akong kailangang ayusin. Hindi ako bumalik para mag-iyakan at magpanggap na walang nangyari sa ballroom sa BGC.”

Tumingin ako kay Carlo.

“Carlo, tatlong taon tayong kasal. Tatlong taon kong pinili na maniwala na sapat na ang pagiging tahimik mo. Na sapat na ang pagiging provider mo. Pero nung itinulak mo ako sa harap ng lahat, hindi lang katawan ko ang bumagsak. Pati respeto ko sa sarili ko.”

Napa-yuko si Carlo. Nanginginig ang kamay niya.

“Liza, alam ko. Mali ako. Sobrang mali. Nataranta ako. Nakita ko si Trish na umiiyak, naisip ko…”

“Naisip mo na naman si Trish,” putol ko. Hindi pasigaw, pero malinaw.

“Alam mo ba kung magkano yung paso na yun? Hindi pera ang halaga nun. Yun ang huling hawak ng lola ko bago siya mamatay sa Batangas. Sabi niya, alagaan ko raw. At sa loob ng tatlong taon sa bahay ninyo, yun lang ang nagpapaalala sa akin kung sino ako. Tapos binasag ng kapatid mo at sinabi mong ‘isang paso lang yan’?”

Napatingin si Trish kay Carlo, naghahanap ng kakampi.

“Kuya, sabi ko na nga ba, hindi ko sinasadya… Nadulas lang ako, tapos…”

“Trish, tama na,” sabi ni Tita Teresa, ngayon mas mataas na ang boses. “Liza, sabihin mo sa kanila yung totoo. Sabihin mo kung paano mo binasag.”

Namutla si Trish.

“Ano pong totoo, Ma?”

“Akala mo hindi ko nakita? May kuha ang photographer ng event. Nakita kong sinadya mong itulak yung mesa kung saan nakapatong yung paso ni Liza. Kasi nagseselos ka. Kasi simula nung dumating si Liza, hindi na ikaw ang sentro ng atensyon ko. Kasi si Liza, pinupuri ko sa pagiging masipag, ikaw hindi.”

Napaiyak si Trish. Hindi na yung paawa na iyak sa ballroom. Totoong iyak, galit at hiya.

“Ma, kasi… kasi lagi na lang si ate ang mabait! Lagi na lang siya ang gusto mo! Ako anak mo rin naman ah!”

“Anak kita, pero hindi ibig sabihin nun hahayaan kitang manakit ng ibang tao!”

Doon na sumabog si Carlo.

“Trish! Totoo ba yun? Sinadya mo?”

Hindi sumagot si Trish, yumuko lang.

Tumayo si Carlo, nanginginig.

“Liza, patawarin mo ako. Patawarin mo ako. Hindi ko inalam. Itinulak pa kita. Hayop ako.”

Lumuhod siya sa harap ko. Sa harap ng mama niya, sa harap ng kapatid niya.

“Please, huwag mo akong iwan. Aayusin ko lahat.”

Tiningnan ko siya. Dati, ito ang pinapangarap kong eksena. Na makita siyang lumaban para sa akin. Pero ngayon, iba na ang nararamdaman ko.

Tumayo ako. Kinuha ko ang kahon na dala ko.

Binuksan ko. Nandoon pa rin ang mga basag na piraso ng paso ng lola ko. Pero nilagyan ko ng maliit na ilaw sa loob, parang art piece.

“Carlo, hindi ko na kayang buuin ito bilang paso. Basag na. Parang tayo. Pwede kong idikit, pero makikita mo pa rin ang lamat. At habang nakikita ko ang lamat, maaalala ko kung paano mo ako itinulak.”

Inilapag ko sa mesa ang titulo ng lupa sa Batangas at ang bank statement ko.

“Ito ang titulo ng lupa ng lola ko, nasa pangalan ko. Nasa safe sa BGC. Kukunin ko bukas. At yung ₱2.5 million na ipon ko bago tayo ikasal, inilipat ko na sa sarili kong account. Hindi dahil sa pera, pero dahil kailangan kong protektahan ang sarili ko. Hindi na ako yung babaeng nakatira sa maliit na kwarto sa Quezon City na naghihintay lang ng tawag mo.”

Huminga ako nang malalim.

“Gusto ko ng legal separation. Hindi na kita sisingilin sa condo sa BGC. Sa’yo na yun. Pero gusto kong malinaw, wala kang karapatan sa lupa ko at sa kinita ko bago tayo ikasal. At gusto kong mag-sorry si Trish, hindi sa akin, kundi sa alaala ng lola ko.”

Tahimik.

Si Tita Teresa ang unang nagsalita.

“Payag ako, Liza. At bilang mama nila, ako mismo ang mag-aasikaso na mabigyan ka ng maayos na parte. At si Trish, ipapadala ko sa Cebu para pamahalaan ang branch natin doon. Kailangan niyang matutong tumayo sa sarili niyang paa, hindi laging nakatago sa kuya niya.”

Si Trish, umiiyak pa rin, pero tumango.

“Ate… sorry… Hindi ko talaga alam kung gaano kahalaga yun… Sorry…”

Hindi ko siya pinatawad agad. Pero nakita ko sa mata niya na sa unang pagkakataon, totoo ang sinasabi niya.

Si Carlo, nakatayo pa rin.

“Liza, kung yun ang makakapagpagaan sa’yo, papayag ako. Pero pwede ba… pwede ba kitang dalawin minsan? Kahit bilang kaibigan?”

Tumingin ako sa kanya. Hindi na galit. Pagod lang.

“Carlo, hindi kita kaaway. Pero kailangan kong matutong mahalin ulit ang sarili ko bago ko mahalin ulit ang ibang tao.”

Pagkalipas ng isang buwan, natapos ang papeles. Legal separation. Malinis.

Umuupa ako ngayon ng maliit na studio sa Cubao, malapit sa dati kong tinitirhan. Hindi na sa BGC, pero akin. Akin lahat ng pader, akin ang ilaw.

Binuksan ko ulit ang Liza Photography Studio. Maliit lang, pero ako ang boss. Si Tita Teresa, pumupunta minsan, nagdadala ng kakanin mula sa Alabang. Hindi na siya biyenan, pero parang nanay pa rin.

Isang hapon, habang inaayos ko yung basag na paso na ngayon ay ginawa kong lamp sa studio ko, may kumatok.

Si Carlo, may dalang kape. Yung paborito ko mula pa sa Makati.

“Wala akong ibang sadya. Gusto ko lang makita kung ayos ka.”

Nginitian ko siya. Sa unang pagkakataon, ngiting walang bigat.

“Ayos ako, Carlo. Mas ayos kaysa dati.”

At nung umalis siya, naiwan akong nakatayo sa gitna ng studio ko, hawak ang camera ko, tinitingnan ang ilaw na lumalabas mula sa lamat ng lumang paso. Hindi na siya buo, pero may liwanag pa rin siyang binibigay.

At alam kong bukas, mas marami pa akong mabubuo.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨