Bahagi 3: Nang bumagsak ang zipper ng jacket at lumitaw ang badge ng pulis, akala ko tapos na ang yabang niya, pero doon pa lang pala magsisimula ang tunay na palabas ng kasinungalingan at pananakot

Pagbaba ko ng kotse, maliit lang ako kumpara sa kanya.

Ako, 5’5, naka-rubber shoes, walang make-up. Siya, lampas 6 feet, amoy mamahaling pabango.

Pero nung nakita niya yung uniporme ko, umatras siya ng isang hakbang. Hindi dahil natakot siya sa akin, kundi dahil nagulat siya.

Pinatay niya ang video.

“Uy, pulis ka pala,” sabi niya, pero may pilit na tawa pa rin. “Eh di wow. Pulis ka pala eh bakit ganyan ka mag-drive? Abuse of authority yan!”

Hindi ako sumagot agad. Kinuha ko ang phone ko sa bulsa ng windbreaker at binuksan ang dashcam app ko. Lahat ng Wigo ng pulis sa Quezon City, may front at rear cam dahil sa anti-kotong policy. Naka-sync sa cloud.

Pinindot ko ang save clip.

“Bossing,” sabi ko nang kalmado. “Kanina ka pa nang-eepal mula pa sa Muñoz hanggang dito. May brake-check ka sa may Quezon Avenue, may illegal swerving ka sa service road. Lahat yun naka-record. At ngayon, binangga mo ako nang walang signal. Gusto mo ba dito natin ayusin o sa loob ng traffic bureau?”

Namula siya. Hindi sa hiya, sa inis.

At doon siya nagpalit ng script.

Bigla siyang humiga sa may gilid ng BMW niya, hinawakan ang tuhod niya at sumigaw: “ARAY! BINANGGA AKO! TULONG! PULIS NA NAMBANGGA!”

Natigilan ako. Natawa ako nang bahagya, pero galit na tawa.

May lumapit na dalawang traffic enforcer na galing sa kanto. May isa pang lalaking naka-motor na mukhang kaibigan niya, biglang dumating. Hindi ko alam saan nanggaling.

“Pre, anong nangyari?” tanong ng rider.

“Tong babaeng to! Bigla na lang sumingit! Pulis pa man din!” sigaw niya. “Kilala mo ba ako? Anak ako ng may-ari ng Villanueva Construction! Kapag hindi mo to inareglo, tatawagan ko si General!”

Classic.

Nilapitan ako ng enforcer. “Ma’am, lisensya po.”

Binigay ko. Kinuha rin niya yung sa lalaki.

Habang chine-check ang OR/CR, panay pa rin ang tawag nung lalaki. Nakaloudspeaker pa.

“Dad, nandito ako sa harap ng Crame, binangga ako ng pulis na babae, oo, yung naka-pink na kotse, tutuluyan ko to, ipapa-media ko!”

Narinig ko ang boses sa kabila: “Anak, wag kang gagawa ng gulo dyan, pauwiin mo na yan!”

Pero ayaw niyang makinig. Gusto niya ng eksena.

Sinimulan niyang picturan ang plaka ko, ang mukha ko, ang gasgas sa kotse ko. “Ipo-post kita sa Facebook! Ipo-post kita sa TikTok! Tingnan natin kung di ka matanggal!”

Tumingin ako sa mga taong nakapalibot. May isa nang nagla-live sa Facebook.

Doon na ako nagsalita nang mas malakas, para marinig ng live.

“Sir, ako si SPO2 Andrea Reyes, imbestigador ng Highway Patrol. Ang dala kong kotse ay pribado at nakarehistro sa pangalan ko. Ikaw, Mr. Brandon Villanueva, ayon sa lisensya mo, minamaneho mo ang BMW na nakarehistro sa kumpanya ng tatay mo. Kanina, apat na beses mo akong hinarangan. May dashcam ako, may CCTV ang buong EDSA, at may bodycam ang gate ng Crame na kita ang pag-cut mo nang walang signal.”

Tumahimik ang paligid.

“Ngayon,” dagdag ko, “kung gusto mong idaan sa legal, tawagin natin ang imbestigador ng traffic. Pero bago yun, gusto kong malaman mo, sa batas ng Pilipinas, ang reckless driving na naka-video at ang paglabag sa RA 4136, may kulong yan. At yung pag-videoke mo sa mukha ko at pagbabanta, pasok yan sa harassment.”

Namutla siya pero nagmamatigas pa rin.

“Wala akong pakialam sa dashcam mo! May pera ako! Bayaran ko yang gasgas mo!”

“Di pera ang isyu dito, sir. Buhay ang isyu. Kung hindi ako pulis at ordinaryong estudyante lang ang nasa pink na kotse, ano kayang nangyari nung muntik mo akong itulak sa barrier?”

Doon na dumating ang patrol na tinawagan ko kanina. Bumaba si Sir Dela Cruz, hepe namin.

“Reyes, anong nangyari?”

Bago ako makasagot, lumapit si Brandon kay Sir Dela Cruz, nakangiti.

“Sir, sir, pasensya na, nagka-misunderstanding lang. Akala ko kasi…”

Pinutol siya ni Sir Dela Cruz.

“Iho, kilala kita. Anak ka ni Engr. Villanueva. Pangalawang beses mo nang nareklamo sa reckless dito sa Crame nitong buwan. Naalala mo yung naka-Vios na binangga mo sa may Katipunan?”

Natigilan si Brandon.

Doon ko nakita ang tunay na takot sa mata niya. Hindi takot sa akin, takot na baka malaman ng tatay niya.

Pero imbes na humingi ng tawad, mas lalo siyang naging agresibo.

“Sige! Ipa-impound niyo! Ipa-tulfo niyo! Wala akong pakialam! Lalaki ako, may karapatan ako sa kalsada! Kayo, mga babaeng driver, dapat nasa bahay lang!”

At sinipa niya ang gulong ng Wigo ko.

Yun ang huling linya.

Kinuha ni Sir Dela Cruz ang radio.

“Pasok lahat ng may hawak ng traffic incident ngayong umaga sa may EDSA-Quezon Ave. May naka- BMW na itim, plaka NCA 1847, paki-check kung may standing alarm.”

Biglang nag-vibrate ang phone ni Brandon. Sunod-sunod na tawag.

Pagtingin niya, hindi na Daddy ang tumatawag. LTO na.

Bahagi 4: Akala niya pera at ang angkan ng Villanueva ang magliligtas sa kanya sa EDSA, pero nang bumukas ang CCTV ng Camp Crame at lumabas ang buong katotohanan ng brake-check niya

Hindi namin siya pinosasan sa harap ng maraming tao. Dinala namin siya sa loob ng Traffic Investigation Unit, hindi para ipahiya, kundi para maayos.

Sa loob, umupo siya na parang batang pinagalitan. Wala na yung gold na relo, tinanggal na niya, wala na yung yabang.

Pinanood namin ang dashcam ko kasama ang dalawang imbestigador at ang abogado ng LTO na sakto ay nasa Crame din para sa seminar.

Malinaw na malinaw.

Mula Muñoz pa lang, kita na ang BMW niya na humahabol, bumusina nang 14 na beses sa loob ng isang minuto. Kita ang pagharang niya sa lane ko nung lilipat ako. Kita ang pagtaas niya ng gitnang daliri. Kita ang brake-check niya sa may Timog na muntik nang ikadisgrasya ng motor sa likod ko.

At kita ang pinakahuli, yung pag-cut niya nang walang signal, na siya mismo ang bumangga sa akin.

Tahimik siya habang pinapanood.

“Sir,” sabi ng imbestigador ng LTO, “Mr. Villanueva, 12 points agad ang reckless driving, plus 5 points sa improper lane change, plus harassment. Lampas ka na sa limit. Suspendido lisensya mo ng 90 days. At dahil may prior ka na, required ka mag-seminar ng 3 araw sa LTO Main.”

“At dahil may nasirang government-related property?” tanong ko, “yung kotse ko ginagamit ko minsan sa follow-up ops, may gasgas.”

Umiling siya.

“Miss, ma’am, pasensya na talaga. Hindi ko alam na pulis ka. Akala ko kasi…”

“Akala mo kasi babae lang kaya pwedeng apihin?” putol ko, pero mahinahon pa rin. “Alam mo, Brandon, pareho tayong may nanay. Kung yung nanay mo nasa pink na kotse at ginanyan ng lalaki sa daan, matutuwa ka ba?”

Yumuko siya.

Doon dumating ang tatay niya. Si Engr. Villanueva, mga 60 anyos, naka-polo barong pa galing sa meeting. Hindi mayabang. Pagod ang itsura.

Pagkakita sa anak, hindi niya ito kinampihan.

“Brandon! Ilang beses ko nang sinabi sayo na wag mong gamitin yang BMW kung mainit ulo mo! Pulis pa talaga ang binangga mo!”

Humarap siya sa akin at kay Sir Dela Cruz.

“Ma’am Reyes, pasensya na sa anak ko. Ako na ang magbabayad ng lahat ng danyos. At kung may parusa sa batas, hayaan niyong pagdaanan niya. Hindi ko na kayang takpan ang ugali niya.”

Gusto kong maiyak doon. Kasi bihira ang magulang na ganoon.

Pero hindi doon natapos.

Sabi ng tatay niya, “Ma’am, pwede bang makausap kita nang saglit? Hindi para makiusap na iatras ang kaso. Gusto ko lang malaman mo, dati akong driver ng jeep bago ako naging contractor. Alam ko ang hirap ng nasa kalsada. At alam ko rin na maraming babaeng driver ang hinahamak. Kaya kung okay lang, gusto kong gawing halimbawa tong anak ko.”

Pumayag ako.

Kinabukasan, nag-viral ang video ko. Hindi yung video ni Brandon, kundi yung dashcam video na in-upload ng HPG para sa awareness, blurred ang mukha pero kita ang pangyayari. Umabot ng 3.2 million views sa loob ng isang araw.

Puno ng komento ng mga babaeng driver: “Naranasan ko rin yan sa may SLEX!”, “Akala nila pag babae, di marunong!”

Si Brandon, matapos ang 90 days na suspension, bumalik sa Crame. Hindi para magyabang, kundi para mag-volunteer. Naglinis siya ng mga impounded na sasakyan, tumulong sa seminar ng LTO bilang speaker.

“Sir, ako po si Brandon, dating kamote driver,” narinig kong sabi niya sa harap ng mga bagong kumukuha ng lisensya. “Akala ko dati, pag malaki kotse mo at lalaki ka, sayo ang kalsada. Mali pala.”

Nagkatinginan kami. Tumango ako.

Yung Wigo ko? Naayos na. Yung pink pa rin, pero may maliit na sticker na ngayon sa likod: “Babae ako. Pulis ako. Driver ako. Respeto lang.”

At tuwing umaga, pag dumadaan ako sa EDSA, may mga babaeng driver na bumubusina nang magaan, hindi para mang-away, kundi para bumati.

Isang umaga, may nakasabay akong batang babae na naka-pink din na e-bike. Ngumiti siya sa akin.

Doon ko naalala, hindi pala yung BMW ang kalaban ko nung araw na yun. Yung paniniwala na may kasarian ang tapang sa pagmamaneho.

At natalo na namin yun.

Ngayon, tuwing nakikita ko yung itim na BMW na nakaparada sa harap ng construction site ng Villanueva, wala na akong galit. Kasi alam kong sa loob ng opisina na yun, may isang dating mayabang na lalaki na natutong mag-signal bago lumiko.

At sa wakas, natuto rin siyang tumingin sa side mirror, hindi para manliit ng kapwa, kundi para siguraduhing ligtas ang lahat sa daan.