Bahagi 3
Akala nila makukuha na nila ang kumpanya ni Papa, pero nang ilabas ko ang iniwan niyang authorization, namutla ang biyenan ko sa harap ng lahat.

Pagkahakbang ko sa loob ng Star City, parang huminto ang musika. Hindi dahil sa akin, kundi dahil sa mukha ni Carlo. Kanina lang, parang prinsipe siya sa kastilyo. Ngayon, hawak niya ang cellphone niya na nanginginig.

Si Atty. Ben Reyes, dumating na rin. Nasa likod siya ng mga media, naka-barong, may dalang brown envelope. Hindi siya sumigaw. Tumango lang siya sa akin. Yun ang hudyat.

Lumapit si Carlo, pilit inaayos ang coat niya. Si Hanna, naiwan sa carousel, nakatingin lang, hindi makagalaw.

“Liza, anong kalokohan ito?” mahinang sabi ni Carlo, pero rinig sa mic na nakasabit pa sa damit niya. “Nakaburol ang Papa mo. Dapat nasa bahay ka.”

Tiningnan ko siya. Tatlong taon kaming kasal. Tatlong taon akong nagluto ng hapunan niya, nag-ayos ng mga damit niya para sa board meeting, naghintay sa condo namin sa BGC kahit alas-dose na ng gabi. At ngayong patay si Papa, ni hindi man lang siya nagpalit ng itim na damit.

“Nasa burol ako kanina,” sagot ko. “Wala ka doon. Kaya ako ang pumunta sa’yo.”

Nagkagulo ang mga reporter. Yung iba, binabasa na sa cellphone nila yung balita. Lumabas na sa finance news: “Villanueva Group, may banta ng pagbawi ng guarantee na ₱150M mula sa Santos Holdings.”

Si Hanna, biglang lumapit at hinawakan si Carlo sa braso. “Carlo, sabihin mo sa kanila hindi totoo. Sabihin mo…”

Hindi siya pinansin ni Carlo. Ang mata niya, nasa envelope na hawak ni Atty. Ben.

Binuksan ni Atty. Ben ang envelope sa harap ng media. Hindi para sa show, pero kasi kailangan. Legal na proseso.

“Magandang gabi,” sabi ni Atty. Ben. “Ako ang legal counsel ng Santos Holdings. Tatlong taon na ang nakalipas, noong 2023, nalugi ang Villanueva Group. ₱150 million ang kulang nila para hindi ma-bankrupt. Si Chairman Ramon Santos ang nag-guarantee sa bangko, gamit ang titulo ng lupa ng Santos sa Quezon City at ang shares ng Santos Holdings bilang collateral.”

Tahimik ang lahat. Kahit yung mga batang sumasakay sa Viking, napatingin.

“Ang kondisyon,” tuloy ni Atty. Ben, “kapag hindi nabayaran sa loob ng tatlong taon, may karapatan ang Santos Holdings na bawiin ang guarantee at i-freeze ang 40% shares ng Villanueva na nakasanla sa kanila. At may karapatan si Chairman Liza Santos, bilang sole heir at may hawak ng special power of attorney na pinirmahan ni Chairman Ramon bago siya pumanaw, na i-enforce ito.”

Doon ko inilabas mula sa sling bag ko yung authorization letter. May pirma ni Papa, may notaryo, may thumbmark. At yung maliit na susi ng vault. Hindi ko pa binibigay kanina kay Dolores.

Nang makita ni Dolores na nakarating na rin siya sa Star City kasama ang driver, bigla siyang sumigaw.

“Sinungaling! Peke yan! Patay na ang biyenan ko, ginagamit mo pa!”

Lumapit si Dolores, gusto agawin ang papel. Hinarang siya ni Jessa.

“Tita, nasa live po kayo,” mahinang sabi ni Jessa pero malakas ang tama.

Namutla si Dolores. Yung mukha niyang kanina ay matapang, ngayon parang papel.

Si Carlo, kinuha ang cellphone niya at tinawagan ang CFO niya. Rinig na rinig ng mic.

“Ano to? Bakit naka-hold ang bank account natin sa Makati?”

Sumagot ang CFO sa kabilang linya, naka-loudspeaker pa dahil sa taranta ni Carlo. “Sir, kaninang alas-sais, nagpadala ang bangko ng notice. Yung Santos Holdings ang nag-pull out ng guarantee. Kailangan nating bayaran yung ₱150 million plus interest na ₱35 million sa loob ng 72 hours, kung hindi, magsisimula ang foreclosure sa mga properties na nakasanla.”

₱185 million. Hindi biro yun kahit sa pamilyang Villanueva na laging nagyayabang ng yaman.

Si Hanna, biglang napahagulgol. Hindi dahil sa awa kay Carlo, kundi sa hiya. Narinig ng lahat ng tao sa live.

“Carlo, sabi mo ayos na ang lahat! Sabi mo hindi na kailangan ng pera ng asawa mo!”

Doon ko naintindihan. Si Hanna pala, akala niya mayaman pa si Carlo nang walang utang. Akala niya, prinsipe pa rin.

Tumingin ako kay Carlo. Ang sakit, nandoon pa rin. Hindi nawala yung tatlong taon. Pero mas malinaw na ang mata ko ngayon.

Noong nasa burol ako, gusto kong manakit pabalik. Gusto kong ipahiya sila. Pero habang nakatayo ako sa harap ng carousel na kumikislap, naalala ko yung sinabi ni Papa sa ospital sa St. Luke’s.

“Liza, anak, ang kumpanya hindi lang pera. Tao yan. Yung mga empleyado natin sa factory sa Valenzuela, yung mga matagal nang nagtatrabaho sa atin. Huwag mong hayaang sirain ng galit mo.”

Kaya gumawa ako ng maliit na desisyon na mahalaga.

Lumingon ako kay Atty. Ben. “Atty., i-freeze lang natin yung shares at yung bank account na may kinalaman sa utang. Huwag nating galawin ang payroll ng mga empleyado ng Villanueva. At huwag nating isama ang bahay ng mga Villanueva sa Quezon City.”

Nagulat si Carlo sa narinig. Akala niya uubusin ko sila.

“Pero yung selyo ng Santos at yung share transfer na hinihingi ng biyenan mo?” tanong ni Atty. Ben.

Umiling ako. “Hindi ko ibibigay. Dadalhin ko bukas sa opisina sa BGC. Ako mismo ang magbubukas ng vault kasama ang auditor. Gusto kong makita kung ano pa ang pinirmahan ni Papa na hindi ko alam.”

Doon, sa harap ng lahat, bumagsak ang tuhod ni Dolores. Hindi dahil pinilit ko, kundi dahil natapakan niya yung laylayan ng gown ni Hanna at nadulas siya sa sahig na basa ng ulan.

Pero sa paningin ng mga tao sa live, parang lumuhod siya.

At sa unang pagkakataon, si Carlo Villanueva, yung lalaking nagsabing patay na ang patay na, yumuko. Hindi sa akin, kundi sa bigat ng totoo.

Sabi ko sa kanya, mahina lang pero sapat para marinig ng mic niya, “Carlo, tapos na ang laro sa amusement park. Umuwi tayo sa burol ni Papa. Doon natin pag-usapan ang bayad.”

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖

Bahagi 4
Sa harap ng media at ng buong pamilya niya, pinapili ko ang asawa ko—ang kumpanya ba niya o ang babaeng pinagpalit niya sa libing ni Papa.

Hindi kami umuwi agad sa burol. Dumiretso kami sa opisina ng Santos Holdings sa BGC. Alas-onse na ng gabi, pero bukas pa rin ang ilaw sa 28th floor. Nandoon ang auditor, si Tita Cora na matagal nang sekretarya ni Papa, at yung vault.

Si Carlo, sumunod. Hindi dahil gusto niya, kundi dahil wala siyang choice. Kasama niya si Dolores na pilit nag-aayos ng buhok, at si Hanna na tahimik na sa isang sulok, hawak ang maliit na handbag.

Pagpasok namin sa boardroom, inilapag ko sa mesa ang tatlong bagay: yung company seal ng Santos, yung susi ng vault, at yung authorization letter ni Papa.

“Upo kayo,” sabi ko.

Umupo si Carlo. Si Dolores, nakatayo pa rin.

“Liza, anak,” simula ni Dolores, biglang nagbago ang tono, parang nanay na nag-aalala. “Pagod ka lang. Namatayan ka kasi. Naiintindihan namin. Pwede nating ayusin ito nang pamilya lang. Walang media.”

Tiningnan ko siya. “Tita, kanina sa burol, sabi niyo malas ako. Sabi niyo ako ang may kasalanan kung bakit nagkahiwalay si Carlo at si Hanna. Sabi niyo ibigay ko ang selyo.”

Napayuko siya.

“Ngayon, pamilya na ulit?”

Si Carlo, nagsalita na. Pagod ang boses niya.

“Liza, alam kong nagkamali ako. Hindi ako sumipot sa libing. Mali yun. Pero si Hanna… matagal ko na siyang hinanap. Akala ko wala na talaga…”

“At ako?” tanong ko. “Tatlong taon akong nasa tabi mo nung wala kang pera. Nung walang bank na nagtitiwala sa Villanueva, ako ang nakiusap kay Papa. Ako ang pumirma bilang witness sa guarantee na ₱150 million. Naalala mo pa ba?”

Hindi siya makatingin.

Binuksan ni Tita Cora ang vault. Sa loob, hindi pera ang laman, kundi mga folder. Nandoon ang tunay na titulo ng lupa sa Quezon City na sinanla ng Villanueva para sa loan, nandoon ang bank account records na nagpapakitang hindi pa sila nagbabayad ng kahit piso sa principal sa loob ng tatlong taon, puro interest lang na ₱5 million kada quarter ang binabayaran nila galing pa rin sa pera ng Santos.

At nandoon din ang sulat-kamay ni Papa.

Binasa ko nang malakas.

“Liza, kung binabasa mo ito, wala na ako. Huwag mong ibigay ang Santos sa kahit kanino dahil lang sa awa o takot. Ang Villanueva, may utang sa atin hindi lang pera kundi tiwala. Kung hindi marunong rumespeto si Carlo sa’yo, turuan mo siyang rumespeto sa pangalan natin. Pero huwag mong hayaang magutom ang pamilya niya. Maging patas ka, anak.”

Naiyak ako. Hindi ko napigilan.

Si Carlo, sa unang pagkakataon, nakita kong umiyak din. Hindi drama para sa camera. Tahimik lang, tumutulo ang luha.

“Liza, anong gusto mong gawin?” tanong niya.

Ito ang confrontation na hinihintay ko. Hindi sigawan. Hindi sampalan.

Tumayo ako at tiningnan silang lahat.

“Una, babayaran ng Villanueva Group ang ₱185 million sa loob ng 72 hours. Kung hindi kaya ng cash, ibibigay niyo ang 40% shares na nakasanla sa amin. Legal yun, nasa kontrata. Si Atty. Ben ang mag-aasikaso.”

“Pag nabayaran, tatanggalin ang freeze sa bank account niyo sa Makati.”

“Pangalawa, ibabalik ni Tita Dolores ang susi ng bahay namin sa Dasma at titigil siya sa panghihimasok sa opisina ng Santos. Hindi na ikaw ang Mrs. Villanueva na magdedesisyon para sa Santos.”

“Pangatlo,” tiningnan ko si Hanna. “Miss Hanna, wala akong galit sa’yo. Pero kung totoo ang pagmamahal ni Carlo sa’yo, dapat hindi sa libing ng tatay ko niya pinakita. Umalis ka na. At Carlo, kung gusto mo pa siyang makita pagkatapos nito, labas na yun sa usapan ng utang.”

Si Hanna, tumayo. Namumula ang mata pero matatag.

“Sorry, Liza. Akala ko hiwalay na talaga kayo. Sabi kasi ni Carlo… pero tama ka. Mali ang timing. Aalis na ako.”

Umalis si Hanna. Walang drama. Naiwan si Carlo na mag-isa sa upuan.

Si Dolores, biglang lumuhod. Totoo na ngayon. Hawak niya ang laylayan ng bestida ko.

“Liza, anak, huwag mo kaming gipitin. Saan kami kukuha ng ₱185 million? Malulugi kami!”

“Hindi ko kayo ginigipit, Tita. Naniningil lang ako ng utang na matagal niyo nang hindi binabayaran. Si Papa ang nagligtas sa inyo noon. Ngayon, ako lang ang nagpapaalala.”

Tumingin ako kay Carlo. “At ikaw, Carlo. Pumili ka. Gusto mo bang iligtas ang kumpanya ng pamilya mo? O gusto mong ituloy ang pangarap mong kasal sa Star City? Kasi hindi mo pwedeng makuha pareho nang hindi nagbabayad.”

Tahimik ang boardroom.

Pagkatapos ng ilang minuto, tumayo si Carlo. Kinuha niya ang cellphone at tinawagan ang nanay niya at ang board.

“Magbebenta tayo ng condo sa Rockwell at ng dalawang lote sa Tagaytay. Ibalik natin ang pera ng Santos.”

Si Dolores, napasigaw. “Carlo! Yung condo, regalo mo kay Hanna yun!”

“At yung lote, minana ko pa sa Lolo mo!”

“Mama, tama na,” sagot ni Carlo, pagod na pagod. “Lubog na tayo. Si Liza ang may hawak ng titulo ng lupa natin at ng bank guarantee. Kung hindi tayo magbayad, kukunin ng bangko ang buong Villanueva Group, hindi lang 40%.”

Doon naintindihan ni Dolores. Yung yabang niya kanina sa burol, nawala.

Kinabukasan, bumalik kami sa Sanctuarium. Wala nang media. Ako, si Jessa, si Atty. Ben, at si Tita Cora lang. Dumating si Carlo, nakaitim na polo, mag-isa. Walang Hanna.

Lumuhod siya sa harap ng retrato ni Papa. Hindi dahil pinilit ko. Kusa niya.

“Tito, sorry po,” sabi niya.

Hindi ko siya pinatawad agad. Pero hinayaan ko siyang manatili hanggang sa matapos ang huling dasal.

Pagkatapos ng libing, bumalik ako sa opisina sa BGC. Ako na ang Chairman ng Santos Holdings. Hindi dahil pinilit ni Papa, kundi dahil pinili ko.

Inayos ko ang payroll, kinausap ang mga empleyado sa Valenzuela, sinigurong walang matatanggal dahil sa gulo ng Villanueva.

Si Carlo at ako, nag-file ng legal separation. Hindi annulment na magulo, pero maayos na hiwalay. Ibinenta niya ang condo at lupa, nabayaran ang ₱185 million. Naiwan sa kanya ang 60% ng Villanueva, pero natuto siyang magtrabaho ulit mula sa baba, hindi na Chairman na nagyayabang sa Star City.

Si Dolores, hindi na nagpakita sa opisina. Narinig ko na lang na nasa Tagaytay na siya, nag-aalaga ng halaman.

Isang gabi, mga dalawang buwan pagkatapos, nakaupo ako sa balcony ng condo namin dati, ngayon akin na lang. Hawak ko ang lumang larawan ni Papa at ang susi ng vault.

Tumunog ang cellphone ko. Si Jessa.

“Liza, may hiring ang foundation ni Papa sa Quezon City, gusto mo bang ikaw mag-lead?”

Ngumiti ako. Sa unang pagkakataon pagkatapos ng libing, hindi dahil kailangan kong magpanggap na matatag, kundi dahil magaan na ang dibdib ko.

“Sige, bukas puntahan natin.”

At sa ilalim ng ilaw ng BGC na kumikislap sa malayo, alam kong hindi na ako yung babaeng iniwan sa burol. Ako na si Liza Santos, at sa wakas, hawak ko na ulit ang bukas na pinangarap sa akin ni Papa.
Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨