Bahagi 3
Akala ko matatapos na ang bangungot nang magising siya sa ICU, pero tinanong niya kung sino ako at hinanap niya si Angela sa harap ko

Nang maitakbo si Carlo papasok sa OR, naiwan ako sa labas na parang wala ring dugo sa mukha. Si Ma’am Hilda ang humawak sa braso ko at dinala ako sa family waiting area. Doon din nakaupo si Angela, basang-basa pa rin, yakap ang tiyan. Ayaw kong umupo sa tabi niya, pero wala akong ibang mapuntahan. Pareho kaming naghihintay sa iisang lalaki na tinatawag naming asawa.

Tatlong oras ang operasyon. Tatlong oras na parang tatlong taon. Si Dr. Cruz ang lumabas una, pagod ang mukha. Sinabi niyang na-control na ang bleeding sa ulo, nalagyan na ng drain, naayos na rin ang buto sa binti pero maraming piraso kaya nilagyan muna ng external fixator. May konting dugo pa sa tiyan pero na-manage na. Critical pa rin, pero buhay. Buhay si Carlo.

Nang marinig iyon ni Angela, napahagulgol siya nang malakas at muntik pang mahimatay. Ako naman, hindi ko alam kung iiyak ba ako o hihinga nang maluwag. Bilang doktor, masaya ako na successful ang surgery. Bilang misis, parang may bumagsak na mas mabigat kaysa sa diagnosis.

Dinala si Carlo sa ICU. Bawal pa ang maraming dalaw. Pero dahil asawa ako sa papel at doktor din sa ospital na iyon, pinayagan akong sumilip kahit saglit. Nakita ko siyang may tubo sa bibig, may mga linya ng gamot, may benda ang ulo at binti. Payapa ang mukha niya, parang natutulog lang. Gusto kong hawakan ang kamay niya at sabihin na nandito ako, pero naalala ko ang susi na may pangalang Angela.

Kinabukasan, hindi ako pumasok sa duty. Nag-leave ako. Hindi dahil sa pagod kundi dahil hindi ko kayang makita ang mga tingin ng mga katrabaho ko. Lahat sila alam na ang nangyari. Si Ma’am Hilda, tahimik lang na nag-iwan ng kape sa table ko. Si Dr. Jomar, hindi makatingin nang diretso.

Bandang tanghali, tumawag ang ICU. Nagising na raw si Carlo, pero medyo confused pa. Dali-dali akong pumunta. Pagdating ko, nandoon na si Angela. Nakaupo siya sa tabi ng kama, hawak ang kamay ni Carlo. At nang makita niya ako, ngumiti siya nang pilit na parang nagsasabing sorry pero hindi rin.

Lumapit ako. Tumingin si Carlo sa akin. Malabo pa ang mata niya dahil sa gamot at sa pamamaga ng mukha.

Tapos tinanong niya, “Sino ka?”

Isang tanong na mas masakit pa kaysa sa nakita kong dugo kagabi.

Nanginginig ang labi ko. “Carlo, ako si Andrea. Asawa mo.”

Kumunot ang noo niya. Tumingin siya kay Angela.

“Angela? Nasaan si Angela? Yung asawa ko?”

Doon na ako tuluyang nanlamig.

Hindi dahil sa amnesia lang. Dahil kahit confused siya, ang pangalang lumabas sa bibig niya ay hindi ako.

Mabilis na pumasok si Dr. Cruz at sinabing normal lang ang post-operative confusion, lalo na may head trauma. Pero ako, alam ko ang kaibahan ng confusion at ng totoo niyang nararamdaman.

Lumabas ako ng ICU at doon ko lang pinakawalan ang luha na kanina ko pa pinipigilan.

Pag-uwi ko sa bahay namin sa Quezon City, tahimik ang lahat. Malinis ang sala, nakaayos ang mga unan. Sa kusina, nandoon pa ang thermos na sinasabi niya. Binuksan ko, mainit pa ang sabaw na niluto niya. Naupo ako sa sahig at umiyak nang umiyak.

Doon ko nakita ang cellphone niya na naka-charge sa kwarto. Basag ang screen pero bumubukas pa. Hindi ko ugaling makialam ng cellphone ng asawa ko, pero kagabi pa lang ay may resibo at susi na akong nakita. Kinuha ko ang phone.

Hindi naka-lock. O baka alam ko ang password dahil birthday ko.

Pagbukas ko, sunod-sunod ang message.

Isang GCash history: ₱120,000 transfer kay Angela noong isang linggo, ₱85,000 para sa furnitures, at isang malaking transfer na ₱2.5 million na may note na “condo DP – BGC – ours”.

Isang chat folder na puro Angela. Tawagan nila ay “love” at “baby”. Mga litrato ng ultrasound. Mga litrato nilang dalawa sa condo na iyon. May isang message si Carlo kay Angela, “Wag ka mag-alala, nasa proseso na ang annulment namin ni Andrea. Hindi na kami okay, work lang lagi ang nasa isip niya. Ikaw lang ang pamilya ko ngayon.”

Nasa proseso na ang annulment. Samantalang ako, ni minsan hindi ko narinig ang salitang iyon sa bahay.

May isa pa akong nakita. Isang screenshot ng bank account namin. Joint account namin na may laman na ₱1.8 million na pinag-ipunan namin para sa bahay. May encircled na bawas na ₱900,000. At sa baba, sulat kamay ni Carlo sa papel na nasa ibabaw ng table, “For Angela & baby – advance.”

Doon ko naintindihan na hindi lang puso ko ang sinugatan, pati pinaghirapan ko.

Hindi ako sumigaw. Hindi ako nagbasag ng gamit. Umupo lang ako at huminga nang malalim, tulad ng ginagawa ko sa ER kapag critical ang pasyente.

Kinagabihan, bumalik ako sa ospital. Naabutan ko si Angela sa hallway, may dalang paper bag na may pagkain. Kinausap ko siya nang mahinahon.

“Angela, ilang buwan na kayo ni Carlo?” tanong ko.

Umiiyak siya. “Six months na po, Dra. Akala ko po hiwalay na kayo. Sabi niya annulled na kayo, na ikaw ang may ayaw sa kanya. Sorry po, hindi ko alam.”

Twenty-six lang siya, sales associate sa isang mall sa Makati. Na-meet daw niya si Carlo sa isang client meeting. Mabait daw, maalaga, nangakong pakakasalan siya bago manganak.

Hindi ko siya sinigawan. Nakita ko sa mata niya na biktima rin siya, pero hindi ibig sabihin na wala siyang kasalanan.

“Angela, alam mo bang kasal pa kami? At yung perang ginagastos niya sa inyo, kalahati noon ay akin?” sabi ko, kalmado pero nanginginig ang boses.

Doon siya napayuko. “Hindi ko po alam yung sa pera. Ang sabi niya, pera niya lahat.”

Umalis ako. Hindi para kausapin si Carlo, kundi para kausapin ang sarili ko.

Kinabukasan, gumawa ako ng desisyon na maliit pero napakahalaga. Hindi ko muna hinarap si Carlo nang emosyonal. Hinarap ko muna ang mga bagay na puwede kong protektahan.

Una, pumunta ako sa bangko sa may Tomas Morato. Humingi ako ng hold sa joint account namin. Sinabi kong may ongoing marital issue at may unauthorized large withdrawals. Hindi ko wini-withdraw lahat, pinahold ko lang para hindi na niya magalaw pa ang natitirang ₱900,000. May karapatan ako doon bilang co-owner.

Pangalawa, kinuha ko ang titulo ng lupa ng bahay namin sa Quezon City na nakapangalan sa aming dalawa. Dinala ko sa vault ng ospital at nag-iwan ng kopya sa nanay ko. Hindi para itago, pero para siguraduhing hindi niya maibebenta nang hindi ko alam habang nasa ospital siya.

Pangatlo, kinausap ko ang legal aid ng ospital. Hindi para mag-file agad ng kaso, kundi para malaman ang rights ko bilang legal wife pagdating sa medical decisions at sa property. Ipinaliwanag nila na ako pa rin ang may final say sa medical consent, hindi si Angela.

Pagbalik ko sa ICU kinahaponan, gising na si Carlo at mas malinaw na. Nakita niya ako at sa wakas ay natahimik.

“Andrea…” sabi niya, mahina.

Hindi ako lumapit. Tumayo lang ako sa paanan ng kama.

“Carlo, magpagaling ka. Pero paglabas mo dito, kailangan nating mag-usap nang seryoso. Hindi lang tungkol sa amin ni Angela, pero tungkol sa ₱2.5 million na kinuha mo sa ipon natin, sa condo sa BGC na binili mo nang hindi ko alam, at sa kasinungalingan mo na annulled na tayo.”

Nakita ko ang takot sa mata niya. Hindi dahil sa sugat niya, kundi dahil sa wakas ay nahuli siya.

Si Angela naman na nasa pinto, narinig ang lahat. Umiyak siya pero sa pagkakataong ito, hindi na siya lumapit kay Carlo. Tumingin siya sa akin na parang humihingi ng tawad at ng tulong nang sabay.

Doon ko naisip na tapos na ang pagiging biktima ko lang. Hindi pa ito ang katapusan, pero ito ang simula ng pagbawi ko.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖

Bahagi 4
Sa wakas hinarap ko silang dalawa sa mismong kuwarto ng ospital at doon ko sinabi na hindi na ako ang babaeng lolokohin at tatapakan nila ulit

Lumipas ang limang araw. Inilipat na si Carlo mula ICU papunta sa private ward sa ikaapat na palapag. Stable na ang vitals niya, pero kailangan pa rin ng mahabang therapy para sa binti niya. Ako pa rin ang nakalista bilang legal wife at emergency contact, kaya lahat ng papel ay dumadaan sa akin. Si Angela, kahit gusto niyang magbantay, hindi siya makapasok nang walang pahintulot ko dahil sa hospital policy. Hindi ko siya pinagbawalan nang tuluyan, pero sinabi kong visiting hours lang siya puwede.

Isang hapon, sinadya kong pagsabayin sila. Pumasok ako sa ward nang nandoon si Angela na nag-aayos ng prutas na dala niya. Si Carlo nakaupo, nakasandal, may benda pa ang ulo. Pagkakita niya sa akin, biglang tumahimik ang kuwarto.

“Carlo, Angela, puwede ba tayong mag-usap ngayon? Ayokong patagalin pa,” sabi ko. Isinara ko ang pinto. Si Ma’am Hilda nasa labas, alam niyang kailangan ko ng privacy pero malapit lang kung sakaling may mangyari.

Naupo ako sa upuan sa harap nila. Hindi ako sumigaw. Sa labindalawang taon ko sa ER, natutunan kong mas malakas ang taong kalmado.

“Carlo, limang taon tayong kasal. Akala ko kilala kita. Akala ko uuwi ako sa bahay na may thermos ng sabaw at message na love you. Pero ang totoo pala, may ibang bahay ka na sa BGC. May condo ka na may pangalan ninyo ni Angela sa keychain. May baby na kayo na limang buwan na.”

Hindi siya makatingin nang diretso. “Andrea, hindi ko ginusto na malaman mo sa ganitong paraan…”

“Sa anong paraan mo ba gustong malaman ko? Kapag nanganak na siya? Kapag naubos mo na yung ₱1.8 million na ipon natin? Alam mo ba na halos ₱900,000 na ang nailabas mo para sa down payment na ₱2.5 million sa condo, plus ₱52,000 na prenatal at kung anu-ano pang GCash na ₱120,000 at ₱85,000? Lahat yan joint account natin. Pera natin para sa future natin, hindi para sa future ninyo.”

Napayuko si Angela. Umiiyak na naman.

“Doktora, hindi ko po talaga alam na galing sa joint ninyo. Akala ko po bonus niya. Sabi niya po kasi separated na kayo at wala ka nang pakialam sa kanya. Maniwala ka po, kung alam ko lang na kasal pa kayo at may asawa siya, hindi po ako papayag.”

Tumingin ako kay Angela. Galit pa rin ako, pero hindi ko siya gustong saktan nang pisikal. Bata pa siya, pero may responsibilidad din siya.

“Angela, twenty-six ka na. Alam mo kung paano mag-check kung kasal ang tao. Pwede mong itanong, pwede mong hingin ang annulment papers. Pero naniwala ka sa sabi-sabi. At ngayon buntis ka. Hindi kita huhusgahan bilang babae, pero bilang asawa na niloko, kailangan mong malaman na wala kang legal na habol sa kahit anong ari-arian namin. Yung condo sa BGC, kung pera naming mag-asawa ang ginamit, may habol ako doon.”

Doon na nagsalita si Carlo nang medyo mataas ang boses.

“Andrea, wag mo idamay si Angela! Ako ang may kasalanan! Mahal ko kayong dalawa! Hindi ko kayang iwan ang bata! Ikaw kasi puro trabaho! Lagi kang wala sa bahay! Naramdaman kong mag-isa lang ako!”

Doon ako napangiti nang mapait. Ito na ang classic na linya.

“Puro trabaho? Carlo, sino ba ang nagbayad ng renta nung nagsisimula ka pa lang? Sino ang sumalo sa bills nung na-lay off ka dati? Ako yung naka-duty ng Pasko, Bagong Taon, para may maipon tayo. Ikaw ang nagsabing proud ka sa akin dahil doktor ako. Tapos ngayon kasalanan ko pa kung bakit ka nangabit?”

Tahimik siya.

Binuksan ko ang bag ko at nilabas ang mga kopya ng bank statements, resibo ng prenatal, at litrato ng susi. Hindi galing sa langit ang ebidensya. Lahat galing sa bag at cellphone na dala niya nung naaksidente. Legal na nakuha ng ospital bilang personal belongings.

“Carlo, hindi kita idedemanda agad. Pero simula ngayon, naka-hold ang joint account. Hindi mo na magagalaw ang natitirang ₱900,000. Yung titulo ng bahay sa Quezon City, sinigurado kong hindi mo maibebenta nang hindi ko alam. At yung medical bills mo dito sa St. Luke’s na aabot ng halos ₱800,000, ako pa rin ang mag-aasikaso dahil asawa mo pa ako sa papel, pero hindi ibig sabihin na babayaran ko ang luho ng kabit mo.”

Si Angela ay biglang tumayo. “Doktora, aalis na po ako. Babalik na po ako sa Cebu sa mama ko. Hindi ko na po kaya. Akala ko po mahal niya ako, pero ngayon ko lang naintindihan na ginamit lang niya ang pera ninyo para mukha siyang mayaman sa harap ko. Hindi ko po kayang lumaki ang anak ko sa kasinungalingan.”

Tumingin siya kay Carlo. “Carlo, hindi mo ako niloko lang, niloko mo rin yung asawa mo. Hindi mo ako kayang panagutan kung pati pamilya mo niloloko mo. Hindi ko na kailangan ang condo mo. Uuwi na kami ng anak ko.”

Umalis si Angela na umiiyak, pero sa pagkakataong ito ay may dignidad. Hindi na siya yung babaeng kumakapit sa stretcher. Siya na yung babaeng piniling umalis kaysa manatili sa gulo.

Naiwan kami ni Carlo.

“Andrea, patawarin mo ako. Hindi ko alam ang gagawin ko. Natakot ako. Akala ko kaya kong pagsabayin. Mahal pa rin kita.”

Tumingin ako sa kanya nang diretso.

“Carlo, mahal mo pa ako? O mahal mo lang ang komportableng buhay na binibigay ko? Kung mahal mo ako, hindi mo ako lolokohin at nanakawan. Limang taon kitang sinuportahan, pero isang gabi lang sinira mo lahat. Hindi ko na kayang maging asawa mo ulit. Pero tutulungan pa rin kitang gumaling bilang doktor, hindi bilang asawa.”

Umiyak siya. Unang beses kong nakita siyang umiyak nang ganito. Pero wala na akong naramdamang awa na tulad ng dati. Ang naramdaman ko ay paglaya.

Kinabukasan, kinausap ko ang abogado ng ospital at sinimulan ang proseso ng legal separation. Hindi annulment agad dahil matagal iyon, pero legal separation muna para maayos ang properties. Sinabi ko rin sa HR na lilipat ako ng tirahan pansamantala sa isang maliit na condo malapit sa BGC, yung nakuha ko sa sarili kong ipon, hindi galing sa joint. Gusto kong magsimula ulit.

Si Carlo, paglabas ng ospital makalipas ang dalawang linggo, bumalik sa bahay ng magulang niya sa Makati. Wala na ang condo sa BGC dahil hindi na niya kayang bayaran ang monthly na ₱65,000 nang wala ang pera ko. Na-forfeit ang down payment. Siya ang nagbayad ng kalahati ng hospital bill gamit ang sarili niyang savings at insurance.

Si Angela, nakabalita ako kay Ma’am Hilda na nanganak nang ligtas sa Cebu. Babae ang baby. Hindi na siya nagparamdam kay Carlo. Sa huling message niya sa akin, nag-sorry siya ulit at sinabing salamat dahil hindi ko siya sinaktan sa ospital.

Ako? Nagpatuloy ako sa ER. Mas naging matatag, mas naging maingat sa tao pero mas bukas sa sarili ko. Natuto akong hindi lahat ng mabait sa message ay mabait sa totoong buhay. Natuto akong ang pagiging doktor ay hindi lang pagligtas ng ibang tao, kundi pagligtas din sa sarili.

Isang gabi, habang umuulan ulit, naka-duty ako. May isinugod na bata na may lagnat. Naagapan namin. Pagkatapos ng duty, uminom ako ng sabaw, pero ngayon ako na ang nagluto para sa sarili ko. Mainit, maalat nang kaunti, pero akin.

At sa unang pagkakataon pagkatapos ng bangungot na iyon, ngumiti ako nang totoo, hindi dahil may nagsabing love you, kundi dahil sa wakas ay natutunan kong mahalin muli ang sarili ko nang buo at malaya.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨