Tiningnan ko si Jasmine, na nakatayo pa rin sa tapat ng mesa. Nakatingin siya sa cellphone ko, naghihintay na marinig kung paano siya ipagtatanggol ni Adrian. “Hindi mo kailangang magmadali,” sagot ko sa asawa ko. “Pero bago ka dumating, may isang bagay akong gustong malaman. Alam mo bang naka-livestream ang pagpunta niya rito?”

“Anong livestream?” Mabilis ang pagkakasabi niya. “Sino ang nagbigay sa kanya ng pahintulot na gawin iyon?” Napangiti ako nang mapait. Hindi niya unang tinanong kung ayos lang ako. Mas inalala niya kung ilang tao ang nakapanood sa kalokohang ginawa nila.

“Maraming tao ang nakapanood, Adrian,” sabi ko. “At kung gusto mong magpaliwanag, dito ka magsalita sa harap ko. Huwag mong gawing dahilan ang trabaho mo.” Pinatay ko ang tawag bago pa siya makapagsalita.

Dahan-dahang napaupo si Jasmine. Mukhang ngayon lamang niya naunawaan na ang sitwasyon ay hindi katulad ng inaasahan niya. Kanina, kampante siyang iniisip na mapapahiya niya ang isang mayamang legal wife. Ngayon, ang babaeng gusto niyang paalisin ay nakatayo sa harap niya, tahimik na binabasa ang mga ipinagmalaki niyang ebidensiya.

“Bakit hindi mo sinabi sa akin na ikaw ang asawa niya?” tanong niya. Halos mapatawa ako sa narinig ko. “Jasmine, pumasok ka sa bahay namin nang walang paanyaya. Nagdala ka ng kasunduan at ipinahayag mong kukunin mo ang puwesto ng asawa. Responsibilidad ko pa bang ipakilala ang sarili ko sa iyo?”

Napayuko siya. Pero makalipas ang ilang segundo, bumalik ang matigas niyang ekspresyon. “Hindi ko naman ginustong maging ganito. Sinabi niyang matagal na kayong walang pagmamahalan. Hindi ko alam na magsisinungaling siya tungkol sa lahat.”

Ibinaba ko ang mga papel. “May asawa ba siyang sinabi sa iyo?” Tumango siya. “At kahit alam mong may asawa siya, ipinagpatuloy mo ang relasyon ninyo?” Muli siyang tumango, mas mabagal ngayon.

“Kung ganoon, hindi mo maaaring sabihing wala kang alam,” sabi ko. “Maaaring niloko ka niya tungkol sa relasyon namin, pero alam mong kasal pa siya. Magkaibang bagay iyon.”

Tahimik na lumapit si Andrea at inilapag ang isang basong tubig sa harap ko. Kilala niya ako bilang taong bihirang magtaas ng boses, kahit nasasaktan. Marahil iyon din ang dahilan kung bakit alam niyang seryoso ako nang sabihin kong, “Ate, pakisabi sa kasambahay na huwag munang papasukin ang kahit sinong hindi natin kilala.”

Tumango siya. “At ang mga bata, nasa kabilang silid na. Hindi na nila kailangang makita ito.” Nagpasalamat ako sa kanya. Sa kabila ng kaguluhan, nakahinga ako nang kaunti dahil hindi ako nag-iisa.

Samantala, nakatitig si Bianca sa livestream na patuloy pa ring umaandar. Nagbago na ang tono ng comments. May mga nagtatanong kung bakit maling babae ang unang nilapitan ni Jasmine. May mga nakapansin na ang sinasabing kawawang babae ay may dalang kasunduan upang piliting makipaghiwalay ang isang legal na asawa.

“Jasmine,” sabi ko, “patayin mo na ang livestream.”

Agad siyang umiling. “Baka kung patayin ko, may gawin kayong masama sa akin. Marami nang nanonood. Sila ang mga saksi ko.”

Tumingin ako sa cellphone sa dibdib niya. “Wala ni isa sa amin ang nanakit sa iyo. Walang nagbanta sa iyo. Ikaw ang pumasok dito at nagpakita ng mga pribadong mensahe sa publiko. Kung gusto mong magkaroon ng maayos na usapan, tigilan mo muna ang pagtatanghal.”

Nag-alangan siya. Pagkatapos ay hinawakan niya ang cellphone at pinatay ang livestream. Hindi ko alam kung dahil sa hiya o dahil sa takot sa maaaring sabihin ni Adrian. Pero sa wakas, nawala ang ingay ng mga komento sa aming sala.

Umupo ako sa kabilang sofa at muling binasa ang mga mensahe. May mga petsa ng pagkikita sa hotel, mga pangakong bibigyan siya ng sariling bahay, at mga salitang hindi ko inakalang magmumula sa asawa ko. Sa isa sa mga mensahe, sinabi ni Adrian na matagal na niyang gustong kumawala sa aming pagsasama.

Hindi ko napigilang maalala ang nakaraang dalawang buwan. Madalas siyang umuuwi nang gabi, laging may pulong, at paulit-ulit na sinasabing mahirap ang sitwasyon sa kompanya. Tuwing tinatanong ko kung may problema, niyayakap niya ako at sinasabing pagod lang siya. Pinaniniwalaan ko siya dahil asawa ko siya.

Ngayon, malinaw na hindi trabaho lamang ang dahilan ng mga gabing hindi siya umuuwi.

“Gaano na kayo katagal?” tanong ko.

“Mga apat na buwan,” mahinang sagot ni Jasmine. “Nagkakilala kami sa isang business event. Siya ang unang lumapit sa akin. Sinabi niyang mag-isa na lang siya kahit kasal pa sa papel.”

“Mag-isa?” ulit ko. Napatingin ako sa wedding ring sa daliri ko. Apat na buwan na pala akong may kasamang lalaki na ipinapakilala ang sarili sa ibang babae bilang isang malungkot at halos hiwalay na asawa.

“Hindi ko alam na nagsisinungaling siya,” muling sabi ni Jasmine.

“Pero naniwala kang dapat ako ang mag-adjust,” sagot ko. “Sa halip na kausapin siya at hingin ang responsibilidad niya, pumunta ka rito para ipahiya ako. Hindi ka humingi ng tulong, Jasmine. Dumating kang may dalang utos.”

Hindi na siya nakasagot.

Makalipas ang halos kalahating oras, may narinig kaming sasakyang huminto sa driveway. Tumayo si Jasmine na parang biglang nakahinga nang maluwag. Ako naman ay nanatiling nakaupo.

Bumukas ang pinto at pumasok si Adrian.

Naka-dark blue suit siya, hawak ang cellphone at susi ng kotse. Bahagyang magulo ang buhok niya, at halatang nagmadali siya. Nang makita niya si Jasmine, kumunot ang noo niya.

“Bakit ka pumunta rito?” agad niyang tanong.

Lumapit si Jasmine. “Adrian, wala na akong ibang magawa. Gusto ko lang na maintindihan ng asawa mo ang sitwasyon natin.”

“Sinabi ko bang pumunta ka rito?” mariing tanong niya. “At bakit mo pa ginawang livestream?”

Napatigil si Jasmine. Ilang oras niyang ipinagmamalaki sa publiko na handa siyang panindigan ng lalaking mahal niya. Pero ngayon, ang lalaking iyon mismo ang unang nagalit sa pagdating niya.

Tumayo ako. “Adrian, huwag mo siyang gawing dahilan para makaiwas ka. Nakita ko ang mga litrato, mensahe, at bank transfer. Wala kang puwedeng itanggi nang basta-basta.”

Dahan-dahan siyang lumingon sa akin.

“Love, makinig ka muna. Hindi ganoon ang iniisip mo.”

“Kung ganoon, ano?” tanong ko. “Hindi ba ikaw ang kasama niya sa hotel? Hindi ba ikaw ang nangakong aayusin ang kasal natin? Hindi ba ikaw ang nagsabing hindi mo na ako mahal?”

Napalunok siya.

“May mga bagay kang hindi naiintindihan.”

“Kung may hindi ako naiintindihan, ipaliwanag mo nang malinaw.”

Nakasandal si Bianca sa gilid ng mesa, nakahalukipkip. Si Andrea naman ay tahimik na nakatayo sa tabi ko. Walang nagsasalita upang iligtas si Adrian. Alam nilang siya lamang ang dapat sumagot.

“Jasmine, umuwi ka muna,” sabi niya.

Agad na nanlaki ang mga mata ng dalaga. “Ano? Pero sinabi mong aayusin mo ang lahat! Pitong linggo na akong buntis!”

“Alam ko,” sagot ni Adrian. “Pero hindi ito ang tamang paraan.”

Bigla siyang napaluha. “Ipinangako mong hindi mo ako iiwan. Sinabi mong makikipaghiwalay ka sa asawa mo. Ngayon, parang ako pa ang may kasalanan sa lahat!”

Nakita kong tinakpan ni Adrian ang mukha niya gamit ang isang kamay. Hindi siya lumapit upang yakapin si Jasmine. Hindi rin siya lumapit sa akin. Nakatayo lamang siya sa gitna ng dalawang babaeng parehong naghihintay ng katotohanan.

Doon ko naramdaman ang isang kakaibang pagbabago sa sarili ko.

Kanina, takot akong marinig kung gaano niya kamahal ang ibang babae. Ngayon, mas natatakot akong manatili sa isang relasyong kaya niyang pagsinungalingan araw-araw.

“May isang bagay akong gustong sabihin,” sabi ko.

Napatingin silang dalawa.

“Hindi ko pipirmahan ang papel na dinala ni Jasmine. Hindi dahil gusto kong makipag-agawan sa kanya, kundi dahil walang sinuman ang may karapatang magtakda ng desisyon ko para sa akin.”

Huminga ako nang malalim.

“At ikaw, Adrian, hindi mo na maaaring ipagpatuloy ang buhay natin na parang walang nangyari.”

Lumapit siya. “Love, huwag kang magdesisyon habang galit ka.”

Umatras ako bago niya mahawakan ang braso ko.

“Hindi ako nagdedesisyon dahil galit ako. Nagdedesisyon ako dahil nakita ko na ang totoo.”

Kinuha ko ang wedding ring ko at dahan-dahang hinubad iyon. Inilapag ko sa mesa, katabi ng mga litrato nilang dalawa. Hindi ako umiyak, kahit parang may pumuputol sa loob ng dibdib ko.

“Nagsinungaling ka sa akin sa loob ng ilang buwan. Ngayon, gusto kong marinig sa harap nilang lahat kung pananagutan mo ba ang ginawa mo.”

Namuti ang mukha ni Adrian. Saglit siyang tumingin kay Jasmine, pagkatapos ay sa akin.

At bago pa siya makaiwas, inilapit ko ang cellphone ko sa kanya at sinabi:

“Tawagan mo si Daniel. Dito natin ito pag-uusapan bilang pamilya, at ngayon mo sasabihin ang buong katotohanan.”

Bahagi 4

Matagal na nakatitig si Adrian sa cellphone ko. Halatang hindi niya gustong madamay ang kuya niya sa kaguluhan, pero hindi ko na balak itago ang nangyari para lamang mapangalagaan ang pangalan niya. Sa loob ng ilang buwan, ako ang pinagkaitan niya ng katotohanan. Ngayon, hindi na ako papayag na siya pa rin ang magdikta kung sino ang maaaring makaalam.

“Bakit kailangan pang tawagan si Kuya Daniel?” tanong niya. “Problema natin itong mag-asawa. Tayong dalawa ang dapat mag-usap.”

“Kung tayong dalawa lang ang may problema, bakit may ibang babaeng nakapasok sa bahay at may dalang kasunduan?” sagot ko. “At bakit libo-libong tao ang nakapanood sa pangyayaring ito? Hindi ako ang nagdala ng gulo sa pamilya, Adrian.”

Hindi siya nakasagot.

Si Andrea ang lumapit at kinuha ang cellphone. “Ako na ang tatawag kay Daniel,” sabi niya. “Hindi para pilitin kayong magbati, kundi para malinaw sa ating lahat kung ano ang nangyari sa loob ng bahay ng pamilya.”

Tumango ako. Sa unang pagkakataon mula nang pumasok si Jasmine, naramdaman kong may kaayusan na ang mga susunod na hakbang.

Umupo si Adrian sa sofa. Si Jasmine naman ay nasa kabilang dulo, mahigpit na hawak ang kanyang envelope. Kanina, pumunta siya rito na parang siya ang babaeng may pinakamalakas na karapatan. Ngayon, halatang nanginginig siya sa bawat pagkakataong mapatingin sa kanya si Adrian.

“Jasmine,” sabi ko, “hindi ko alam kung totoo ang lahat ng sinabi sa iyo ni Adrian. Pero hindi ako interesado sa pakikipagpaligsahan. Kung buntis ka, kailangan mong magpatingin at alagaan ang sarili mo. Ang usapin tungkol sa responsibilidad niya ay dapat ninyong harapin nang maayos.”

Tumingin siya sa akin, halatang nagulat. “Hindi mo ako sisigawan? Hindi mo ako sasabihang umalis at itapon ang lahat?”

“Hindi ko kailangang gawin iyon para ipakita na mali ang ginawa ninyo,” sagot ko. “Ang katawan mo at ang pagbubuntis mo ay hindi ko kontrolado. Pero ang buhay ko at ang mga desisyon ko, hindi rin ninyo kontrolado.”

Unti-unting bumaba ang tingin niya.

“Ayaw ko lang na lumaking walang ama ang anak ko,” bulong niya.

“Kung ganoon, sa ama ka humingi ng pananagutan,” sabi ko. “Hindi sa asawa niyang wala namang kinalaman sa ginawa ninyong dalawa.”

Tumahimik siya.

Ilang sandali ang lumipas, dumating si Daniel. Naka-puting polo siya at may bahagyang pagod sa mukha. Nang makita niya ang mga papel sa coffee table, agad siyang napatingin kay Andrea.

“Ano ang nangyari?”

Si Andrea ang maikling nagpaliwanag. Hindi niya dinagdagan ang mga pangyayari, at hindi rin niya tinakpan ang ginawa ni Adrian. Sinabi niya kung paano pumasok si Jasmine, kung paano nagsimula ang livestream, at kung bakit napagkamalan siyang asawa ng lalaking sangkot.

Pagkatapos, itinuro niya ang mga litrato at mensahe.

Si Daniel ay tumingin kay Adrian.

“Totoo ba ang mga ito?”

Hindi sumagot ang kapatid niya.

“Adrian, tinatanong kita.”

Mahinang tumango si Adrian.

“Oo.”

Napapikit si Daniel. “Alam mong may asawa ka. Alam mong may pamilya kang inuuwian. Bakit mo hinayaang umabot sa ganito?”

“Hindi ko sinasadya,” mabilis na sagot ni Adrian.

Napailing si Daniel. “Hindi mo sinasadya ang isang pagkakamali. Pero ang paulit-ulit na pagkikita, pagsisinungaling, at paggawa ng mga pangako sa ibang babae ay hindi aksidente.”

Naramdaman kong kumirot ang dibdib ko sa sinabi niya.

Sa wakas, may ibang taong nagsabi nang malinaw sa bagay na matagal ko nang gustong marinig mula kay Adrian.

Hindi ito isang simpleng hindi pagkakaunawaan.

Isa itong serye ng mga pagpiling ginawa niya habang alam niyang masasaktan ako.

“Kuya, hindi mo naiintindihan,” sabi ni Adrian.

“Kung ganoon, ipaliwanag mo,” sagot ni Daniel. “Pero huwag mong sisihin ang asawa mo at huwag mong sisihin ang babaeng ito para takasan ang sarili mong mga desisyon.”

Nakita kong yumuko si Adrian. Sa unang pagkakataon, hindi siya nakahanap ng madaling dahilan.

Biglang nagsalita si Jasmine.

“Sinabi niyang matagal na silang hindi nagsasama bilang mag-asawa. Sinabi niyang ako ang gusto niyang pakasalan balang araw. Hindi ako basta gumawa ng kuwento.”

Tumingin sa kanya si Daniel.

“May asawa ang kapatid ko. Alam mo iyon, hindi ba?”

Tumango si Jasmine.

“Kung ganoon, kahit ano pa ang ipinangako niya, hindi ka dapat pumunta rito para pilitin ang asawa niya na umalis.”

Nagsimulang tumulo muli ang luha ni Jasmine. Ngunit sa pagkakataong iyon, wala na ang dating pagmamataas sa boses niya. Hindi niya naipagpatuloy ang mga salitang inihanda niya para sa livestream.

Si Adrian ay napabuntong-hininga.

“Jasmine, hindi ko sinabi na pumunta ka rito. Sinabi kong kailangan ko ng panahon.”

Mabilis siyang tumingin sa kanya.

“Panahon para saan? Para magpatuloy kang magsinungaling sa kanya? Para manatili akong nakatago habang hinihintay kung kailan mo ako pipiliin?”

Walang nasabi si Adrian.

Doon ko nakita kung gaano karaming pangako ang ibinigay niya sa aming dalawa, at kung gaano kaliit ang tunay niyang kahandaang panindigan ang mga iyon.

Tumayo ako.

“Adrian, hindi na kita tatanungin kung sino ang mas mahal mo.”

Agad siyang tumingin sa akin.

“Love, mahal kita. Nagkamali ako, pero ikaw ang asawa ko.”

Napangiti ako nang malungkot.

“Kung mahal mo ako, bakit kailangan ko pang malaman ang katotohanan mula sa isang livestream? Bakit ang ibang babae pa ang kailangang magdala ng mga litrato at mensahe bago ka umamin?”

“Hindi ko alam kung paano sasabihin sa iyo.”

“Pero alam mo kung paano magsinungaling.”

Hindi siya kumibo.

“Sa bawat gabing sinabi mong nasa meeting ka, may pagkakataon kang sabihin ang totoo. Sa bawat umagang nag-almusal tayo, may pagkakataon kang itigil ang panloloko. Hindi mo ginawa, Adrian.”

Napayuko siya.

Nakita kong unti-unting namumula ang mga mata niya. Ngunit hindi sapat ang pagsisisi sa sandaling nahuli ang isang tao upang mabura ang ilang buwang panlilinlang.

“Ikaw muna ang aalis sa bahay natin,” sabi ko. “Kailangan ko ng panahon at espasyo. Kakausapin ko ang isang abogado tungkol sa mga legal na hakbang at sa mga karapatan ko. Hindi ako pipirma ng kahit anong papel na hindi ko nauunawaan.”

“Paano naman tayo?” mahina niyang tanong.

“Hindi ko kayang sagutin iyan ngayon,” sagot ko. “Pero malinaw ang isang bagay. Hindi na tayo babalik sa dati na parang walang nangyari.”

Si Daniel ay tahimik na tumango.

“Adrian, igalang mo ang desisyon niya. At kung may responsibilidad ka sa pagbubuntis ni Jasmine, harapin mo rin iyon nang maayos.”

Napatingin si Jasmine kay Adrian.

“Hindi ko hinihinging piliin mo ako ngayon,” sabi niya habang pinupunasan ang luha. “Pero kailangan kong malaman kung talagang pananagutan mo ang anak natin.”

Huminga nang malalim si Adrian.

“Hindi ko tatakasan ang responsibilidad ko. Pag-uusapan natin ang mga kailangan mong medikal na suporta at ang susunod na mga hakbang.”

Hindi ko alam kung gaano katapat ang pangako niyang iyon. Ngunit sa pagkakataong ito, hindi na ako ang kailangang magtiwala sa bawat salitang bibitawan niya.

Lumapit si Jasmine sa coffee table at kinuha ang kanyang envelope. Naiwan ang kasunduan sa paghihiwalay sa ibabaw ng mesa.

“Patawad,” mahinang sabi niya sa akin.

Tumingin ako sa kanya.

“Hindi ko inaasahang mauunawaan mo agad ang pinsalang ginawa mo,” sagot ko. “Pero sana sa susunod, hindi mo na gamitin ang sakit ng ibang babae para patunayan ang pagmamahal ng isang lalaki.”

Hindi siya sumagot.

Tahimik siyang lumabas ng bahay. Sa pagkakataong iyon, wala nang camera sa kanyang dibdib at wala nang libo-libong comments na magtatanggol sa kanya.

Pagkaalis niya, nanatiling nakaupo si Adrian. Lumapit siya sa akin, ngunit huminto nang makita niyang umatras ako.

“May pagkakataon pa ba akong ayusin ito?” tanong niya.

“May pagkakataon kang ayusin ang sarili mong mga pagkakamali,” sagot ko. “Pero hindi mo maaaring hingin na agad kitang patawarin bilang kapalit.”

Tahimik siyang tumango.

Pagkatapos, kinuha niya ang susi ng kotse at umalis upang ihanda ang pansamantalang tutuluyan niya. Hindi ko siya pinigilan.

Nang magsara ang pinto, saka lamang ako tuluyang napaupo.

Doon bumagsak ang mga luhang kanina ko pa pinipigilan.

Lumapit si Andrea at niyakap ako. Si Bianca naman ay umupo sa tabi ko at tahimik na iniabot ang isang basong tubig.

“Hindi mo kailangang magpakatatag sa bawat minuto,” sabi ni Andrea. “Nasaktan ka. May karapatan kang umiyak.”

Sumandal ako sa balikat niya.

“Akala ko kilala ko si Adrian,” bulong ko. “Akala ko masaya kami.”

Hinawakan ni Bianca ang kamay ko.

“Hindi natin kontrolado kung sino ang magsisinungaling sa atin. Pero kontrolado natin kung ano ang papayagan nating mangyari pagkatapos nating malaman ang totoo.”

Hindi ako agad nakasagot.

Sa loob ng maraming taon, nasanay akong unahin ang kapayapaan ng aming pagsasama. Kapag pagod si Adrian, hinahayaan ko siyang magpahinga. Kapag abala siya, hindi ako nagtatanong nang sobra. Kapag may problema, lagi kong iniisip kung ano ang maaari kong gawin upang gumaan ang pakiramdam niya.

Ngunit sa araw na iyon, naunawaan kong hindi maaaring isang tao lamang ang patuloy na nag-aalaga sa isang relasyon.

Kinabukasan, hindi ako nagmadaling tumawag kay Adrian.

Sa halip, inayos ko ang mga personal kong dokumento, sinuri ang aming mga pinagsasaluhang gastusin, at nagtakda ng konsultasyon sa isang abogado upang maintindihan ang mga legal na posibilidad. Hindi ako gumawa ng padalos-dalos na hakbang tungkol sa aming mga ari-arian. Gusto kong maging malinaw ang bawat desisyon.

Nagpadala si Adrian ng maraming mensahe.

Humihingi siya ng tawad. Sinabi niyang handa siyang pumunta sa counseling at tanggapin ang anumang hangganang itatakda ko. Hindi ko agad sinagot ang mga iyon.

Sa unang pagkakataon, hindi ko itinuring na tungkulin kong pagaanin ang pakiramdam niya.

Lumipas ang ilang linggo.

Nanatili kaming magkahiwalay ng tirahan. Nakipag-usap ako sa abogado at nagsimulang magtakda ng mga praktikal na kasunduan tungkol sa aming mga gastusin at komunikasyon. Hindi agad nawala ang sakit, ngunit araw-araw ay mas naging malinaw sa akin ang gusto kong mangyari sa sarili kong buhay.

Patuloy na humingi ng tawad si Adrian, ngunit sinabi kong hindi sapat ang mga mensahe. Kung nais niyang magbago, kailangan niyang gawin iyon kahit hindi ko ipangakong babalikan ko siya.

Tungkol kay Jasmine, nalaman ko mula sa isang maikling mensahe ni Adrian na nakikipag-usap siya rito tungkol sa pagbubuntis at sa mga kinakailangang suporta. Hindi ko na hiningan ng detalye ang kanilang relasyon. Hindi ko na rin hinayaang maging sentro ng araw ko ang mga desisyon nila.

Isang Linggo ng hapon, bumalik ako sa bahay ng pamilya Reyes.

Nandoon pa rin ang mga batang naglalaro sa carpet. Si Andrea ay umiinom ng tsaa habang nagbabasa, at si Bianca ay nakaupo sa sahig na may hawak na dalandan.

Nang makita nila ako, sabay silang ngumiti.

“Uy, dumating na ang paborito naming kasama sa panonood ng drama!” biro ni Bianca.

Napatawa ako.

“Wala munang livestream,” sagot ko. “Sapat na ang napanood natin.”

Inabutan ako ni Andrea ng isang tasa ng mainit na tsaa. Umupo ako sa sofa, sa parehong lugar kung saan ako nakaupo noong araw na nalaman ko ang pagtataksil ni Adrian.

Pero iba na ang pakiramdam ko.

Noon, takot akong mawala ang kasal na inakala kong siyang magbibigay sa akin ng seguridad at kaligayahan. Ngayon, alam kong hindi maaaring umasa ang buong buhay ko sa pangako ng isang taong hindi marunong tumupad.

Hindi ko pa alam ang lahat ng mangyayari sa mga susunod na taon. May mga legal at personal pang usaping kailangang ayusin, at may mga araw pa ring masakit alalahanin ang nangyari.

Ngunit hindi na ako natatakot na harapin ang mga iyon.

Kinuha ko ang isang hiwa ng dalandan mula kay Bianca, humigop ng tsaa, at tumingin sa maliwanag na hardin sa labas ng bintana.

Sa unang pagkakataon matapos ang mahabang panahon, hindi ko na hinihintay na may lalaking pumili sa akin—dahil sa wakas, natutuhan ko nang piliin ang sarili ko at ang buhay na nararapat sa akin.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨