Bahagi 3
Akala ko simpleng landian lang, pero nang sinabi ng mama ko na nakapangalan pa rin sa akin ang condo namin sa BGC na ₱8.5 million, doon ako natauhan at nagsimulang lumaban.

Pagkabasa ko sa message ni Carlo na “Bakit mo sinabing dadalhin mo siya sa ospital?” hindi ako nag-reply. Pinatay ko lang ang screen. Nasa harap ko si Anton at hawak ko yung mainit na sabaw ng tinola. Sa unang pagkakataon, may taong nag-aalala kung kumain ba ako.

Si Carlo, hindi. Nitong dalawang taon, lahat ng alala niya napunta kay Dani.

Naalala ko pa yung araw na binili niya yung tote bag. Sabi niya may client meeting daw kaya kailangan ng gift. Pero nakita ko sa resibo sa bulsa ng pantalon niya, hindi pang-client. Small beige tote, ₱35,000. Hindi naman ako mahilig sa ganun. Si Dani daw, mahilig sa ganung kulay. Narinig ko yun sa kwento ng kaibigan kong nagtatrabaho rin sa building nila sa Makati.

At yung gabi na bumili siya ng gamot. Akala ko para sa akin kasi sinabi kong masakit tiyan ko nung isang linggo. Hindi pala. Para kay Dani na naman. Alas dose ng gabi pumunta pa siya ng botika.

Habang nakaupo ako sa bench, tinanong ako ni Anton, “Gusto mo bang pag-usapan?” Umiling ako. Sabi ko, “Coach, mamaya na lang. Gusto ko lang munang lumangoy.” Tumango siya.

Lumangoy ako ng sampung ikot. Pag-ahon ko, medyo gumaan ang pakiramdam ko. Si Anton nakaupo pa rin, pinapanood ako. Sabi niya, “Mas okay ka na?” Sabi ko, “Konti.”

Pag-uwi ko ng tanghali sa condo namin sa BGC, wala si Carlo. Yung kama magulo pa rin. Yung cellphone niya wala na sa bedside table. Naiwan yung tasa ng kape ko.

Binuksan ko yung cabinet kung saan nakatago yung mga papeles. Matagal ko nang hindi binubuksan yun. Simula nung kinasal kami limang taon na ang nakalipas, si Mama ang nag-ayos ng lahat. Sabi ni Mama noon, “Liza, lahat ng titulo ilagay muna natin sa pangalan mo para sigurado.”

At totoo nga. Yung titulo ng lupa ng condo na ₱8.5 million, nakapangalan pa rin sa akin. Yung bank account na joint namin, pero yung malaking laman galing sa pamilya ko. Si Papa pa ang nagpasok kay Carlo sa trabaho niya sa Makati bilang manager. Lahat ng yun binigay ko nang hindi ko sinasabi kasi ayokong masaktan ang pride niya.

Ngayon, habang hawak ko yung titulo, natauhan ako.

Tumawag ako kay Mama. Nasa Quezon City siya.

“Ma, pwede ba akong umuwi muna diyan ng ilang araw?” Sabi ni Mama, “Anong nangyari, anak?” Hindi ako umiyak. Sabi ko lang, “Pagod na ako, Ma.” Sabi ni Mama, “Umuwi ka. Dala mo ba yung titulo?” Sabi ko, “Nasa akin, Ma.”

Sabi ni Mama, “Buti nilagay natin sa pangalan mo. Tandaan mo, hindi mo kailangang ibigay lahat.”

Pagkababa ng phone, nag-message ulit si Carlo.

“Nasaan ka? Umuwi ka na. Pag-usapan natin.”

Hindi ako sumagot.

Maya-maya, tumawag siya. Hindi ko sinagot.

Nung hapon, bumalik siya sa condo. Narinig ko ang pagbukas ng pinto. Amoy pabango siyang hindi ko kilala. Matamis, pang-bata.

“Liza, mag-usap tayo,” sabi niya. Nakaupo ako sa sofa, hawak yung titulo.

Sabi niya, “Buburahin ko na si Dani sa team. Hindi ko na siya ihahatid. Lasing lang ako nung gabing yun. Wala lang yun.”

Tumingala ako. “Wala lang? Yung marka sa leeg mo, wala lang din? Yung alas dos ng madaling araw na message, wala lang din?”

Namula siya. “Nagseselos ka lang dati, Liza. Pero ngayon parang wala ka nang pakialam. Mas masakit pa yun.”

Sabi ko, “Dati nagseselos ako kasi akala ko may babalikan pa. Ngayon kasi pagod na ako.”

Lumapit siya at sinubukang hawakan ang kamay ko. “Hindi mo naiintindihan. Bata pa si Dani, nalilito lang. Ikaw ang asawa ko.”

Sabi ko, “Ako ang asawa mo pero yung tote bag na ₱35,000 nasa kanya. Ako ang asawa mo pero yung gamot sa tiyan alas dose ng gabi sa kanya mo dinala. Ako ang asawa mo pero yung anniversary natin nakalimutan mo, pero birthday ng bag na gusto niya naalala mo.”

Tahimik siya. Hindi niya inasahan na alam ko lahat.

Sabi ko, “Carlo, alam mo ba kung magkano ang condo na ito? ₱8.5 million. Pamilya ko ang bumili. Yung renovation, si Mama ang nagbantay. Yung trabaho mo, si Papa ang nag-ayos. Kahit kailan hindi ko sinumbat. Pero ngayon parang ikaw pa ang biktima?”

Doon siya napayuko.

Sabi niya, “Hindi ko sinasadya na umabot sa ganito. Akala ko kaya kong i-balance.”

Sabi ko, “Walang balance kapag nagsisinungaling ka.”

Umiyak siya? Hindi. Si Carlo hindi umiiyak. Pero namumula ang mata niya. Parang nahuli, hindi nagsisisi.

Sabi niya, “Liza, burahin mo na yung reply mo sa kanya. Sabihin mong nalasing ka, na ikaw yung nag-reply. Baka pumunta pa siya sa ospital bukas. Mapapahiya ako.”

Doon ako natawa nang totoo. “Ah, kaya ka pala nataranta. Hindi dahil nasaktan mo ako, kundi dahil baka pumunta siya sa ospital at hanapin ka?”

Hindi siya nakasagot.

Sabi ko, “Hindi ko buburahin. Hayaan mong isipin niyang dadalhin mo siya sa ospital. Para malaman niya kung anong klaseng lalaki ang hinahabol niya.”

Tumayo ako. Kinuha ko ang maliit na maleta.

“Saan ka pupunta?” tanong niya.

“Sa Quezon City. Kay Mama muna.”

“Hindi mo pwedeng kunin yung titulo,” sabi niya bigla. Doon lumabas yung totoo.

Sabi ko, “Titulo ko ito. Nasa pangalan ko. Simula pa lang.”

Nanginig ang kamay niya.

Sabi ko, “Hindi ko kukunin lahat ng pera mo sa bank account. Pero simula ngayon, wala ka nang access sa joint account na galing sa pamilya ko. Iyon ang napag-usapan namin ni Papa dati pa.”

Small lang yun na desisyon, pero para sa akin malaki. Sa loob ng limang taon, ngayon lang ako nagdesisyon para sa sarili ko.

Bago ako lumabas ng pinto, may sinabi siya.

“Liza, kung aalis ka, tapos na talaga tayo?”

Lumingon ako. “Matagal nang tapos, Carlo. Ngayon ko lang nilinaw.”

Sumakay ako ng Grab papuntang Quezon City. Sa biyahe, nag-message si Anton.

Ngumiti ako at nag-type.

Pagdating ko sa bahay ni Mama, nandoon si Papa. Hawak niya yung folder ng titulo.

Sabi ni Papa, “Anak, kahit anong mangyari, nasa likod mo kami. Yung trabaho niya sa Makati, kung gusto mo, kakausapin ko yung boss niya. Pero ikaw ang magdesisyon.”

Sabi ko, “Pa, huwag muna. Ayokong gumanti gamit yung connection. Gusto ko lang maging maayos yung sa akin.”

Kinagabihan, habang naghahapunan kami ng tinola na niluto ni Mama, biglang nag-message ulit si Carlo.

Hindi picture, hindi tawag. Isang mahabang message na nagsisimula sa “Liza, hindi ko alam kung paano…” Hindi ko na binasa nang buo. Pinatay ko lang ang cellphone ko at ipinagpatuloy ang pagkain.

Doon ko naramdaman na kahit masakit, mas malinaw na ang isip ko kaysa kahapon.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖

Bahagi 4
Noong gabing nagharap kami ni Carlo at sinabi kong sa akin pa rin ang titulo ng condo at wala na siyang maipagmamalaki, sa wakas umamin siya at humingi ng tawad.

Kinabukasan ng umaga sa bahay ni Mama sa Quezon City, maaga akong nagising. Walang alarm ng condo sa BGC, walang amoy ng pabango na hindi sa akin. Amoy lang ng sinangag at kape ni Mama.

Si Mama nasa kusina, nagluluto. Sabi niya, “Anak, kumain ka muna. Mukha kang hindi kumain nang maayos nitong mga nakaraang buwan.” Umupo ako. Totoo, nitong dalawang taon simula nang naging malamig si Carlo, madalas hindi ako nagdi-dinner. Kaya pala napansin ni Anton nung nasa pool ako na namumutla ako.

Habang kumakain, dumating si Papa galing sa labas. May dala siyang folder.

“Liza, chineck ko na yung sa condo,” sabi ni Papa. “Yung titulo nasa pangalan mo pa rin, walang co-owner. Yung bank account na joint, pwede nating i-freeze yung part na galing sa atin. Legal yun kasi sa’yo nanggaling ang ₱6 million na initial deposit. Yung sweldo niya na pumapasok doon, sa kanya pa rin.”

Tumango ako. “Pa, ayoko nang guluhin pa. Gusto ko lang siguraduhin na hindi niya pwedeng ibenta yung condo nang hindi ko alam.”

Sabi ni Papa, “Hindi niya magagawa. Ikaw ang may-ari.”

Maya-maya, tumunog ang cellphone ko. Si Carlo. Hindi ko sinagot nung una. Pero tumawag ulit. At ulit. Sa pang-apat, sinagot ni Mama.

“Carlo, si Tita ito. Nasa bahay si Liza pero nagpapahinga. Kung may sasabihin ka, pumunta ka dito mamayang gabi. Harap-harapan.” Binaba ni Mama ang tawag at tumingin sa akin. “Kailangan niyong mag-usap nang maayos, anak. Para matapos na.”

Alas sais ng gabi, dumating si Carlo sa bahay sa Quezon City. Naka-polo pa siya galing sa opisina sa Makati. Halatang pagod, hindi na kasing porma dati.

Naupo siya sa sala. Nandoon kami ni Mama at Papa. Sabi ni Papa, “Carlo, upo ka.”

Tahimik sa simula. Si Carlo nakayuko.

“Liza, sorry,” sabi niya. “Alam kong mali ako.”

Sabi ko, “Anong mali, Carlo? Yung nangyari kagabi o yung dalawang taon?”

Tumingala siya. Pulang-pula ang mata.

“Yung lahat,” sabi niya. “Si Dani, bago lang siya sa team. Nung una tinutulungan ko lang. Tapos nasanay ako na may nag-aadmire sa akin sa opisina. Sa bahay kasi parang wala ka nang pakialam sa akin.”

Napangiti ako nang mapait. “Wala akong pakialam? Carlo, limang taon kitang sinundan nung college. Ako nag-aabot ng almusal, ako nagre-reserve ng upuan. Pagkatapos ng kasal, pamilya ko bumili ng condo na tinitirhan natin na ₱8.5 million. Si Mama nagbantay ng renovation. Si Papa nagpasok sa’yo sa trabaho. Ni minsan hindi ko sinumbat. Pero ikaw, nakalimutan mo anniversary natin. Nakalimutan mo na ayaw ko ng hipon. Pero naalala mo na ayaw ni Dani ng sibuyas at luya?”

Hindi siya nakasagot.

Sabi ni Mama, “Carlo, anak, mabait ka nung una. Kaya ka namin tinanggap. Pero hindi ibig sabihin na pwede mo nang saktan ang anak ko.”

Sabi ni Carlo, “Tita, Tito, alam ko po. Nadala lang ako. Akala ko kaya kong itago. Yung gabing yun, lasing ako sa team dinner. Si Dani umiyak kasi masakit tiyan niya, kaya dinala ko siya sa condo niya. Doon nangyari.”

Doon ko narinig nang buo yung totoo. Hindi na “hindi tulad ng iniisip mo.” Diretsong pag-amin.

“At yung marka sa leeg mo?” tanong ko.

Napahawak siya sa leeg niya. “Kay Dani yun.”

Tumango ako. “At least ngayon totoo ka na.”

Sabi ni Papa, “Carlo, yung trabaho mo sa Makati, hindi ko pakikialaman. Pero yung condo, malinaw na kay Liza yun. At yung joint account, aayusin namin ng abogado bukas para malinaw.”

Namutla si Carlo. “Tito, huwag naman po. Pinaghirapan ko rin yung condo na yun. Ako nagbabayad ng kuryente, ng internet.”

Sabi ko, “Carlo, magkano ba binabayaran mo sa kuryente? ₱8,000? Magkano ang condo? ₱8.5 million. Sino nag-down? Pamilya ko. Huwag mong isumbat ang kuryente sa titulo.”

Doon siya natahimik ulit.

Sabi niya, “Liza, bigyan mo pa ako ng chance. Buburahin ko lahat kay Dani. Hindi ko na siya kakausapin. Aayusin natin ito.”

Umiling ako. “Carlo, dalawang taon akong naghintay na amuin mo ako. Dalawang taon akong umiyak mag-isa at ako rin nagpahid ng luha ko. Ngayon ayaw ko na. Hindi dahil may iba na ako, kundi dahil pagod na pagod na ako sa’yo.”

“May iba ka na ba? Si Coach Anton?” bigla niyang tanong. May selos sa boses niya.

Sabi ko, “Si Anton, nagdadala ng tinola kapag namumutla ako. Ikaw, nagdadala ng gamot kay Dani alas dose ng gabi. Malaki ang pagkakaiba, Carlo.”

“Hindi ko siya boyfriend,” dagdag ko. “Pero natutunan ko sa kanya na may lalaking kayang magtanong kung kumain na ba ako.”

Tumayo si Carlo. “Liza, hindi mo ako pwedeng basta iwan. Asawa mo pa rin ako.”

Tumayo rin ako. Kinuha ko yung folder ng titulo.

“Carlo, asawa mo ako sa papel. Pero sa totoong buhay, matagal mo na akong iniwan. Yung gabi na sinagot ko yung message ni Dani na ‘dadalhin kita sa ospital,’ hindi ako nagseselos. Naawa ako sa kanya. Kasi yung lalaking pinaniniwalaan niyang dadalhin siya sa ospital, hindi ka na nga maalala yung bulaklak na gusto ng sarili mong asawa.”

Napaluhod ba siya? Hindi. Pero nakita kong bumagsak ang balikat niya. Yung pride na iningatan ko ng limang taon, ngayon wala nang natira.

Sabi ni Papa, “Carlo, bukas mag-usap kayo ng abogado ni Liza. Ayusin ninyo ang separation ng gamit. Umuwi ka na muna.”

Umalis si Carlo. Walang malakas na sigaw, walang basag na pinggan tulad ng dati. Tahimik lang. Parang yung away namin dalawang taon na ang nakalipas na maingay, ngayon tahimik na nagtatapos.

Pagkaalis niya, niyakap ako ni Mama.

Kinabukasan, pumunta ako sa abogado. Dinala ko yung titulo ng condo, yung bank account records. Sabi ng abogado, malinaw na sa akin ang condo. Yung mga gamit na binili ni Carlo sa loob, pwede niyang kunin pero yung bahay hindi.

Pumunta rin ako sa pool. Nandoon si Anton, naghihintay. May dala ulit siyang thermos.

“Liza,” sabi niya, “kumusta ka?”

Sabi ko, “Anton, salamat sa tinola. Pero pwede bang simula ngayon, ako naman ang magdadala ng merienda?”

Ngumiti siya. “Oo naman. Pero tawagin mo na ako sa pangalan ko, hindi Coach.”

Sabi ko, “Sige, Anton.”

At doon, sa unang pagkakataon, tinawag ko siya sa pangalan niya nang hindi nang-aasar.

Lumipas ang isang linggo. Si Carlo bumalik sa condo para kunin ang mga damit niya. Naiwan ang susi sa mesa. Nag-message siya.

Hindi ko na nireplyan. Hindi dahil galit pa ako, kundi dahil wala na akong kailangang sabihin.

Si Dani nag-message din pala sa akin isang beses, gamit ang account ni Carlo? Hindi ko alam. Pero hindi ko binuksan.

Isang buwan ang lumipas. Nagpatuloy ako sa paglangoy. Sumali ako sa fun swim competition sa Quezon City. Hindi ako nanalo, pero natapos ko ang sampung ikot nang hindi hinihingal tulad ng dati.

Si Mama at Papa mas madalas akong kasama sa hapunan. Si Anton, nandoon pa rin. Hindi nanliligaw nang bongga, pero nandoon. Kapag pagod ako, may tinola. Kapag may competition, siya ang sumisigaw sa gilid ng pool.

Yung condo sa BGC na ₱8.5 million, pinaupahan ko muna. Lumipat ako sa mas maliit na apartment malapit kina Mama sa Quezon City. Mas tahimik. Mas magaan.

Minsan naiisip ko si Carlo. Yung college crush na hinabol ko ng isang taon. Yung lalaking iniyakan ko nung sinagot niya ako. Pero ngayon, kapag naaalala ko siya, hindi na sakit ang nararamdaman ko. Parang kwento na lang na natapos na.

At sa unang pagkakataon sa loob ng dalawang taon, nagising ako nang walang bigat sa dibdib, at alam kong kaya ko nang lumangoy mag-isa, nang hindi na kailangang may humila pa sa akin paakyat.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨