Bahagi 3
Akala ko tapos na ang bangungot nang lumabas ang birth certificate ng bata, pero doon ko lang nalaman kung gaano katagal na akong niloloko ng asawa ko!

Pagkatapos ng desisyon ng korte, akala ko tatahimik na. Pero hindi. Si Carlo, kahit hiwalay na kami sa papel, pabalik-balik pa rin sa Project 8. Minsan madaling araw nagte-text, minsan bigla na lang nasa labas ng gate namin na may dalang Jollibee para kay Andrei.

Si mama ang humaharap sa kanya sa una. Sabi ni mama, kung gusto niyang makita si Andrei, sa barangay hall na lang mag-usap. Pero si Carlo, hindi pa rin matanggap na tapos na. Sabi niya nadala lang daw siya, na si Liza daw ang may kasalanan kasi hindi na daw niya maputol dahil may bata na.

Ako naman, pilit kong inaayos ang araw namin ni Andrei. Alas sais gising na, hatid sa school sa Quezon City, tapos diretso ako sa opisina sa Makati. Dati work from home lang ako, pero nag-request ako na bumalik sa office para lang may ibang makausap ako at hindi ako mabulok sa kakaisip.

Isang hapon, habang nasa pantry kami sa opisina, biglang tumawag si Teacher ni Andrei. Sabi niya may babae raw na nagtanong kung doon pa rin nag-aaral si Andrei at kung pwedeng makita ang bata. Si Liza daw, kasama yung anak niyang babae. Hindi pumayag si Teacher, pero natakot ako.

Umuwi ako agad at kinausap si Andrei. Tinanong ko kung may lumapit ba sa kanyang babae. Sabi ni Andrei, wala naman. Pero sabi niya may nakita daw siyang batang babae na kamukha niya na umiiyak sa labas ng school nung isang araw. Doon parang sinaksak ulit ang dibdib ko.

Kinagabihan, pumunta si Liza sa bahay nina mama. Hindi ko inaasahan. Payat siya, naka t-shirt lang at shorts, karga yung anak niya na tulog na. Hindi siya matapang, hindi palaban, pagod lang ang itsura niya.

Sabi niya, Grace daw, sorry. Hindi daw niya ginusto na sa gate pa ng school ni Andrei sila magkita. Doon lang daw kasi mura ang apartment na nakuha niya sa may Batasan, malapit sa school ni Andrei kaya doon niya din pinag-aaral sana yung anak niya next year.

Nakinig ako. Hindi ako sumigaw. Ang tagal kong gustong sigawan siya nung una, pero nung kaharap ko na siya at nakita ko yung batang babae na mahimbing na natutulog, kamukhang-kamukha ni Carlo pati yung nunal sa baba, nawala yung sigaw sa lalamunan ko.

Sabi ni Liza, hindi niya hiningi na sustentuhan siya ni Carlo ng malaki. ₱12,000 lang daw kada buwan, minsan kulang pa, minsan late pa. At hindi raw siya humingi ng kasal. Si Carlo daw ang nagsabi na huwag munang sabihin sa akin kasi buntis ako noon at baka mapano ako.

Doon ko nalaman ang buong timeline. Isang taon pa lang kaming kasal ni Carlo, nagkita sila sa reunion sa Quezon City. Isang gabi lang daw, tapos nabuntis siya. Sinabi niya kay Carlo, pero sabi ni Carlo wag muna ipaalam kasi buntis din ako. Mula noon, patago silang nagpapadala ng pera, patagong bumibisita si Carlo tuwing sinasabi niyang nasa client meeting siya sa Laguna.

Ang sakit, pero mas malinaw na sa akin. Hindi ako niloko ng isang gabi, niloko ako ng tatlong taon na sistema.

Sabi ni Liza, hindi na siya magpapakita sa school ni Andrei. Lilipat na lang daw sila sa may Caloocan kasi doon may kamag-anak siya. Pero nakiusap siya, huwag ko raw isama sa galit ko yung bata. Wala raw kasalanan yung anak niya.

Tumango lang ako. Sabi ko hindi ko kailanman idadamay ang bata. Pero sabi ko kay Liza, kailangan niyang sabihin kay Carlo na tigilan na kami.

Pag-alis ni Liza, umiyak ako nang tahimik sa CR para hindi marinig ni Andrei. Hindi dahil nagseselos pa ako, kundi dahil pagod na pagod na ako.

Kinabukasan, pumunta ako sa barangay hall sa Project 8 kasama si mama. Pinatawag namin si Carlo. Doon ko sinabi lahat. Sabi ko hiwalay na tayo sa korte, pero kailangan nating ayusin ang sustento ni Andrei at yung mga gamit sa condo namin sa may Muñoz.

Si Carlo, nung una defensive pa. Sabi niya bakit ko daw kinakausap si Liza, bakit ko daw ginugulo yung bata. Sabi ko hindi ako ang gumugulo, siya ang gumulo sa buhay naming dalawa simula pa nung tinago niya yung birth certificate na may pirma niya.

Doon siya natahimik. Nilabas ko yung mga resibo ng GCash na nakita ko sa bag niya, yung mga padala na galing sa joint account namin dati. Hindi ko siya inaway tungkol sa pera, pero sinabi ko na mula ngayon, wala na siyang karapatan sa savings na naipon ko para kay Andrei.

Sabi ng kapitan ng barangay, maganda na nag-uusap kami nang maayos. Pero kita sa mukha ni Carlo na hindi niya inaasahan na alam ko na ang lahat.

Umuwi ako na mas magaan pero mas pagod. Si Andrei nasa sala, nagdo-drawing. Pinakita niya sa akin yung drawing niya, dalawa lang kami, ako at siya, may bahay na may maraming bintana.

Niyakap ko siya nang mahigpit. Sabi ko, bukas magsisimula ulit kami.

Pero bago matulog, gumawa ako ng isang maliit pero mahalagang desisyon. Kinuha ko yung susi ng condo namin sa Muñoz at yung titulo ng bank account na joint pa rin kami ni Carlo. Pumunta ako sa bangko sa may Trinoma kinabukasan at nilipat ko lahat ng pera na para kay Andrei sa bago kong account na ako lang ang may access. Hindi para maghiganti, pero para protektahan si Andrei. Ayoko nang may biglang mawala ulit.

Hindi pa tapos ang lahat, alam ko. Kailangan pa naming magkita ni Carlo sa huling pagkakataon para kunin ang mga gamit at para pirmahan ang kasunduan sa sustento. Pero sa unang pagkakataon sa loob ng tatlong taon, ako na ang nagdedesisyon para sa sarili ko.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖

Bahagi 4
Sa huling paghaharap namin sa barangay hall, sinabi ko lahat ng totoo at doon ko tuluyang nabawi ang buhay ko at kinabukasan ng anak ko!

Alas diyes ng umaga sa barangay hall ng Project 8, mainit at amoy kape ang buong hall. Nandoon na ako at si mama, dala ko yung folder na may birth certificate nung batang babae, yung picture sa gate, at yung bank statement ng dati naming joint account. Dumating si Carlo, pawis na pawis, kasama si Liza na nasa labas lang at ayaw pumasok, karga pa rin yung anak niya.

Sabi ng kapitan, pag-usapan daw nang maayos ang sustento at hatian ng gamit sa condo sa Muñoz. Akala ni Carlo simpleng pirmahan lang, pero hindi.

Tumayo ako at tiningnan siya nang diretso. Sabi ko, Carlo, tatlong taon mo akong niloko. Hindi isang beses, tatlong taon. Habang nagbubuntis ako kay Andrei, habang nagpupuyat ako sa pagpapadede, habang sinasabi mong nasa Pampanga ka para sa client, nasa Batasan ka pala nag-aalaga ng ibang anak.

Sabi niya, Grace, hindi ko ginusto na saktan ka. Natakot lang ako.

Sabi ko, natakot ka? Natakot ka na mawalan ng dalawang pamilya? Kasi yun ang ginawa mo. Isang pamilya sa Project 8 at isang pamilya sa Batasan. At pareho kaming niloko mo.

Biglang sumingit si Liza mula sa labas, mahina ang boses. Sabi niya, Grace, ako na ang aalis. Hindi ko na hihingin pa yung ₱12,000 buwan-buwan kung kailangan. Gusto ko lang lumaki nang maayos yung anak ko.

Sabi ko sa kanya, Liza, hindi ikaw ang kaaway ko. Wala kang kasalanan sa akin nung una, pero nung pumayag kang itago ng tatlong taon, naging parte ka na ng panloloko. Pero yung anak mo, wala siyang kasalanan. Hindi ko siya idadamay.

Doon napahagulgol si Liza at niyakap yung anak niya. Kita ko na pagod na pagod na rin siya, hindi lang ako.

Humarap ulit ako kay Carlo. Sabi ko, eto ang gusto ko. Una, full custody kay Andrei, sa akin siya. Pwedeng bumisita si Carlo tuwing Linggo sa bahay nina mama, pero hindi niya pwedeng kunin nang walang paalam. Pangalawa, yung condo sa Muñoz na hulugan pa namin dati, hahatiin namin pero yung share ni Andrei na para sa tuition niya na ₱500,000 na nasa joint account, ililipat sa account na nakapangalan kay Andrei lang.

Nagulat si Carlo. Sabi niya, paano yung anak niya kay Liza? Sabi ko, yun ang responsibilidad mo. Hindi ko kukunin ang pera na para sa anak mo kay Liza, pero hindi mo rin pwedeng galawin ang pera na para kay Andrei. Kung gusto mong magbigay sa kanila, galing sa sweldo mo, hindi sa ipon ni Andrei.

Tumahimik ang buong hall. Sabi ng kapitan, patas daw yun. Sabi ni Carlo, paano kung hindi siya pumayag? Sabi ko, hawak ko ang birth certificate na may pirma mo, hawak ko ang picture at ang mga resibo ng GCash na galing sa joint account natin. Kaya kong dalhin ulit sa korte at ipakita na habang kasal tayo, may ibang pamilya kang sinusuportahan nang palihim. Alam mo kung anong mangyayari sa hatian nun.

Doon siya napayuko. Sabi niya, sige, papayag na ako. Sabi niya, Grace, sorry talaga. Hindi ko alam na aabot sa ganito.

Sabi ko, Carlo, tapos na yung sorry. Ang kailangan ni Andrei ngayon ay maayos na buhay, hindi sorry.

Pinirmahan namin ang kasunduan sa barangay. Si Carlo pipirma na ililipat yung pera ni Andrei at magbibigay ng ₱15,000 buwan-buwan na sustento kay Andrei. Si Liza naman, pumirma na lilipat na sila sa Caloocan at hindi na magpapakita sa school ni Andrei para walang gulo.

Paglabas namin ng barangay hall, nilapitan ako ni Liza. Sabi niya, salamat daw kasi hindi ko sinaktan yung anak niya. Sabi ko, pareho tayong nanay, ayokong lumaki yung mga bata na may galit.

Umuwi kami ni mama at Andrei na tahimik lang sa tricycle. Si Andrei nasa gitna namin, hawak hawak ang kamay ko.

Pagdating sa bahay, binuksan ko ulit yung notebook ko. Binura ko yung dati kong listahan ng utang. Sinulatan ko ng bago.

Ngayon, wala na akong utang na nakatago. Wala na akong mister na sinungaling. Meron ako isang anak na lalaki na 4 na taon na masayahin, may trabaho ako sa Makati na kaya kaming buhayin, at may mama at papa na nasa tabi ko. Si Carlo, kailangan niyang harapin ang desisyon niya at sustentuhan ang dalawang bata na pareho niyang anak.

Kinagabihan, habang nagluluto ako ng sinigang, lumapit si Andrei at niyakap ako sa bewang. Sabi niya, Mama, masarap po ulit yung luto mo.

Ngumiti ako. Sa unang pagkakataon sa loob ng maraming buwan, hindi mabigat ang dibdib ko.

Kinuha ko yung susi ng bagong maliit na apartment na nakuha ko malapit sa school ni Andrei sa Quezon City, hindi kalakihan pero maliwanag at may maliit na balkonahe kung saan pwedeng mag-drawing si Andrei. Bukas lilipat na kami doon, kami lang dalawa.

Tiningnan ko si Andrei na kumakain at naisip ko, hindi man naging perpekto ang pamilya namin, pero simula ngayon, ako na ang pipili kung paano kami magiging masaya.

At sa bagong umagang yun sa Quezon City, alam kong kaya naming dalawa ni Andrei na magsimula ulit nang buo, payapa, at walang tinatago.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨