Bahagi 3: Akala Ko Niloko Niya Ako Dahil Sa Bata At Magandang Intern Na Si Sofia Pero Ang Totoo Palang Tinatago Niya Sa Akin Ng Dalawang Buwan Ay Mas Mabigat Pa Sa Pangloloko At Mas Masakit Pa Sa Hiwalayan Namin
Lumipas ang unang linggo sa Mandaluyong na parang impyerno.
Yung dating 38 sqm na condo na pinag-awayan namin kung saan ilalagay yung ref, ngayon 22 sqm lang na studio na walang Bantay na sumasalubong.
Si Trina araw-araw akong tinatawagan.
Sabi niya, Mara, alam mo ba kung gaano karaming babae sa BGC ang nag-aabang kay Rafael? Mabait, may kotse, hindi babaero, tapos iiwanan mo?
Sabi ko, Trina, hindi mo narinig yung sinabi niya.
Sabi niya, e ano ngayon kung nagsalita siya ng ganun? Lalaki lang yan, minsan gusto lang magpatawa.
Pero hindi ganun kasimple.
Kasi hindi lang yung salita yung sumakit.
Yung dalawang oras na nakaupo siya sa kotse sa baba ng condo namin, naninigarilyo, hindi sumasagot sa tawag.
Yun yung simula ng lahat.
Naalala ko, tatlong buwan bago kami maghiwalay, gabi-gabi na siyang late.
Pag tinatanong ko, sabi niya may client daw sa Cebu na mahirap kausap.
Minsan naamoy ko yung pabango ni Sofia sa polo niya.
Hindi ko pinansin kasi tiwala ako.
Pitong taon kami, hindi kami yung tipo ng mag-jowa na nag-che-check ng phone.
Pero yung gabi na nakita ko siya sa kotse, dun ako kinabahan.
Tumawag ako sa HR ng company nila, kakilala ko si Ate Liza.
Sabi niya, Maaga umuwi si Rafael kanina, mga 5 PM pa lang wala na siya sa office.
So saan siya nagpunta ng dalawang oras?
Nasa kotse lang, sa baba ng bahay namin, nagyoyosi.
Hindi umaakyat.
Parang may mabigat siyang dinadala na hindi niya kayang ipasok sa loob ng bahay namin.
Pagkatapos ng annulment, nalaman ko sa kapatid niyang si Kuya Jun na nasa Imus, Cavite pala na may stage 2 breast cancer ang mama ni Rafael.
Dalawang buwan na pala niyang alam.
Hindi niya sinabi sa akin kasi ayaw niya raw akong mag-alala, kasi alam niyang may binubuo akong maliit na online business na ube cheese pandesal at baka ma-stress lang ako.
Gabi-gabi pala siyang pumupunta sa Cavite galing BGC, tapos babalik sa Quezon City para lang makita akong tulog na.
Yung paninigarilyo sa kotse, yun pala yung oras na pinapakalma niya sarili niya.
Yung pagtulak niya sa yakap ko na sinabing mainit, hindi dahil nagsawa siya, kundi dahil kakagaling niya lang sa ospital at ayaw niyang dumikit yung amoy ng ospital sa akin.
Pero bakit niya sinabi yung nakakasawa na linya kay Sofia?
Dito ako mas lalong nagalit.
Isang gabi, nag-scroll ako sa TikTok.
Nakita ko yung account ni Sofia, public.
May video siya, kuha sa pantry din ng office.
Caption: My crushable boss said same face everyday is boring daw, charot, pero kinikilig ako.
May 200 likes.
May comment pa si Rafael na dalawang tawang emoji lang.
Gusto kong basagin yung phone ko.
Tinawagan ko si Ate Liza ulit.
Sabi niya, Mara, to be honest, anak ng VP yung si Sofia.
Pinakiusapan si Rafael na i-entertain kasi gusto raw mag-IT ng bata.
Si Rafael pa nga daw yung tumanggi na maging mentor pero napilitan.
Yung mga pabango na naamoy ko, regalo raw ni Sofia sa buong team na pabango galing Japan, pinamigay.
Pero kahit ganun, hindi pa rin excuse.
Kasi pinili niyang magpatawa sa ibang babae gamit yung pagmamaliit sa akin.
Samantalang ako, pitong taon akong naglaba ng brief niya na may mantsa ng kape.
Nagsimula akong magbenta ng pandesal para lang makalimot.
Gumigising ako ng 4 AM para mag-bake.
Isang araw, habang nagde-deliver ako sa may Quezon City Circle gamit ang motor na hiniram ko kay Trina, nakita ko si Rafael sa vet clinic.
Karga niya si Bantay.
May sakit pala si Bantay, ayaw kumain simula nung umalis ako.
Umiiyak si Rafael habang kausap yung vet, sabi niya, Doc, parang hinahanap niya yung nanay niya, ayaw kumain.
Gusto kong lapitan, pero hindi ko kaya.
Kinagabihan, may nag-send sa akin ng video.
Si Trina.
Sabi niya, Mara, panoorin mo to, galing sa Christmas party ng company nila last month.
Sa video, lasing na si Rafael.
May nagtatanong sa kanya sa videoke, Sir Rafael, bakit mo pinakasalan si Mara?
Sabi niya, habang hawak yung mic at umiiyak na, Kasi siya lang yung babaeng kayang kumain ng Lucky Me noodles sa sahig ng 18 sqm na kwarto at tumawa pa rin na parang nasa Shangri-La kami. Siya lang.
Pinatay ko yung video.
Umiyak ako ng malakas sa studio ko na parang bata.
Pero hindi pa tapos.
Isang linggo pagkatapos nun, bumalik ako sa dati naming condo para kunin yung huling kahon ng libro.
Wala si Rafael, nasa Cavite daw.
Pagbukas ko ng pinto, amoy pa rin niya.
Nakita ko sa lamesa yung resignation letter niya, draft pa lang.
Nakasulat: Due to family medical reasons, I would like to resign effective next month.
Hindi niya pala sinabi sa akin na balak na niyang mag-resign para alagaan mama niya sa Cavite, kasi alam niyang magagalit ako na itatapon niya yung promotion na pinaghirapan niya ng limang taon.
At sa ilalim ng resignation letter, may isa pang papel.
Resulta ng biopsy ng mama niya, at bill ng ospital na 280,000 pesos na binayaran na niya gamit yung ipon namin na pang-honeymoon sa Palawan.
Yung ipon na dapat pang-Europe trip namin.
Ginastos niya lahat nang hindi nagsasabi sa akin.
Nanginginig ako.
Paalis na ako nang may narinig akong yabag sa hallway.
Si Rafael, kakadating lang galing Cavite, pagod na pagod, may dalang gamot.
Kasama niya si Sofia.
Nakita kong hinawakan ni Sofia yung braso ni Rafael at hinalikan siya sa pisngi.
At sa harap mismo ng dati naming pinto, bumagsak lahat ng pang-unawa ko.
