Bahagi 3
Nabasa ko ang chat ni Celine kay Carlo na salamat sa anim na buwan sa Switzerland at doon ko nalaman na ako lang ang naglolokohan sa sarili ko

Hindi ko agad binuksan yung cellphone ni Carlo nung gabing sinabi kong pagod na ako. Natulog siya sa sala nung gabing yun, ako sa kwarto kasama si Joaquin. Si Aling Lita tahimik lang, parang alam niyang may mali pero hindi siya nangialam. Yung buong condo sa BGC na dati maingay dahil sa pinaplano naming kasal, ngayon tahimik na parang walang nakatira kundi yung iyak ni baby tuwing madaling araw.

Kinabukasan maaga akong gumising. Si Joaquin apat na buwan na, mas malikot na, gusto nang dumapa. Habang pinapaliguan siya ni Aling Lita, ako nagtimpla ng kape sa kusina. Nakita ko yung cellphone ni Carlo na naiwan sa lamesa, naka-charge, umiilaw. Hindi ko intensyon na tignan, pero lumitaw yung preview ng message. “Thank you for the 6 months in Switzerland, Carlo. I wouldn’t have survived without you.”

Si Celine.

Hindi ko ginalaw yung phone. Bumalik ako sa kwarto at binuhat si Joaquin. Pero yung anim na buwan na yun, paulit-ulit sa utak ko. Anim na buwan. Hindi lang basta pagbisita. Anim na buwan na iniwan niya akong buntis, nanganak mag-isa, nag-asikaso ng ₱180,000 na bill sa NICU habang siya nasa paanan ng Alps, kumakain ng fondue at naglalakad sa snow.

Tanghali dumating si Trish. Siya lang yung taong hindi nagsasabi na mabait si Carlo. Sabi ko sa kanya nakita ko yung message. Hindi siya nagulat. Sabi niya, “Mara, alam mo ba na anak ng may-ari ng hotel chain si Celine? Yung sinasabi ni Carlo na wala siyang kamag-anak, hindi totoo. Nasa Cebu yung pamilya niya, may dalawang kapatid na doktor. Yung mama niya nasa Manila lang nung time na nasa Switzerland siya.”

Doon parang may bumagsak sa dibdib ko. Hindi pala totoo yung rason. Yung sinabi niyang walang kamag-anak, kasinungalingan pala para lang makalipad siya agad. At ako naniwala.

Nung gabing yun hinarap ko si Carlo. Nasa sala kami, si Joaquin tulog sa crib. Tahimik lang yung aircon. Sinabi ko, “Carlo, totoo ba na wala talagang kamag-anak si Celine nung nasa Switzerland siya?”

Natigilan siya. Hindi agad nakasagot. Tapos sabi niya, “Mara, may sakit siya, mag-isa lang siya dun.”

“Sabi ng pamilya niya nasa Cebu lang. Bakit mo sinabing wala siyang kamag-anak?”

Yumuko siya. Doon ko nakita yung Carlo na hindi ko pa nakikita dati. Hindi yung perpektong mister na bumibili ng cake at nag-aayos ng crib. Yung totoo.

“Ex ko si Celine, Mara. Bago pa kita nakilala. Nung nalaman kong may sakit siya, hindi ko alam gagawin ko. Natakot ako.”

Hindi ako sumigaw. Hindi ako umiyak nang malakas. Parang naubos na lahat ng iyak ko nung nasa ospital ako na mag-isa. Ang sakit pero malinaw.

“Alam mo ba na halos mamatay ako sa bleeding? Na nag-issue ng critical notice si doc at hindi ka ma-contact? Na yung mama ko na senior na yung naglakad ng insurance na ₱250,000 kasi hindi kita matawagan? Alam mo ba yun, Carlo?”

Tumahimik siya. Hawak niya yung tasa ng kape pero nanginginig yung kamay niya.

“Gusto kong bumawi, Mara. Kaya ako nandito ngayon. Gusto kong maging mabuting ama kay Joaquin.”

“Gusto mong bumawi o gusto mong ayusin yung guilt mo? Kasi iba yun.”

Nung sinabi ko yun, parang siya naman yung nasaktan. Pero hindi ko na kayang i-comfort siya. Pagod na ako.

Pagkatapos ng gabing yun, hindi kami nag-usap ng dalawang araw. Siya pumapasok sa opisina sa Makati, umuuwi ng alas otso ng gabi may dalang cake pa rin. Ako hindi ko na tinatanggap. Sabi ko kay Aling Lita, “Aling Lita, wag mo na po tanggapin yung cake, sabihin niyo bawal pa talaga sa akin.”

Si Aling Lita tumango lang, pero kita ko sa mata niya na nahihirapan siya sa gitna namin.

Isang hapon, habang tulog si Joaquin, binuksan ko yung drawer sa study. Nandun yung mga papeles ng kasal na hindi natuloy, yung resibo ng venue na ₱500,000, yung listahan ng ninong at ninang, pati yung titulo ng lupa ng maliit na lote sa Tagaytay na binili namin dapat pagtayuan ng bahay. Lahat andun, parang museum ng planong hindi natuloy.

Sa ilalim ng mga papel, nakita ko yung dalawang lumang plane ticket stub. Manila to Zurich, Zurich to Manila. Isang pangalan kay Carlo, isang pangalan kay Celine, same flight pabalik last week lang. Ibig sabihin sabay silang umuwi. Hindi siya umuwi mag-isa galing sa pagiging mabuting kaibigan. Umuwi silang magkasama.

Doon ko tuluyang naintindihan na hindi sakit ang dahilan ng pag-iwan niya sa akin. Takot siyang mawala yung taong dati niyang minahal, at pinili niya yun kaysa sa akin na buntis at nag-iisa sa Quezon City.

Umiyak ako pero tahimik lang. Hindi dahil sa ticket, kundi dahil sa wakas malinaw na sa akin. Hindi ako baliw. Hindi ako OA. Tama yung kutob ng mga tita ko nung sinasabi nilang sobra yung pag-aalala niya.

Kinagabihan, nung umuwi si Carlo, hindi ko siya inaway. Pinakain ko si Joaquin, pinaliguan, pinatulog. Tapos umupo ako sa harap ng laptop. Binuksan ko yung online banking. Yung joint account namin na may natitirang halos ₱320,000 pagkatapos ng NICU at iba pang gastos, tinitigan ko ng matagal.

Doon ako nagdesisyon ng maliit pero importante. Hindi ko pa kayang makipaghiwalay agad, wala pa akong lakas para sa malaking gulo. Pero kaya kong protektahan yung anak ko.

Kinabukasan pumunta ako sa bank sa BGC High Street habang tulog pa si Joaquin at kasama si Aling Lita. Nagbukas ako ng sariling account, pangalan ko lang, para kay Joaquin. Nilipat ko yung kalahati ng natira sa joint account, ₱160,000, bilang simula ng emergency fund namin. Hindi ko ginalaw yung pera ni Carlo, yung parte lang na alam kong pinaghirapan ko rin. Yung pera galing sa freelance ko nung buntis ako na dapat pang-down sa Tagaytay lot.

Pag-uwi ko, nakaupo si Carlo sa sofa, hawak si Joaquin. Tumingin siya sa akin at parang may gusto siyang sabihin pero hindi niya masabi. Sabi ko lang, “Maaga ako bukas, may meeting ako sa dati kong boss sa Quezon City. Baka bumalik na ako sa trabaho next month.”

Nagulat siya. “Kaya mo na ba? Si Joaquin?”

“Kaya. Kailangan.”

Hindi ko sinabi sa kanya yung tungkol sa bank account. Hindi pa. Pero sa unang pagkakataon simula nung iniwan niya ako sa condo na to, naramdaman kong may kontrol ako ulit sa sarili kong buhay. Hawak ko yung kamay ni Joaquin na mahimbing na natutulog at alam kong hindi ko na kayang magkunwari na buo pa kami.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖