Bahagi 3
Akala ko simpleng pambababae lang ang ginawa ni Miguel, pero nang silipin ko ang bank account namin, doon ko nakita ang mas masakit na katotohanan.

Pagkauwi namin ni Trish galing SM North, hindi ko agad binuksan ang ilaw sa unit ko. Nakaupo lang ako sa sahig, yakap ang tuhod. Amoy pa rin ng mall ang damit ko. Hawak ko pa rin ang papel ng refund na ₱120,000.

Sabi ni Trish, “Liz, gusto mo samahan pa kita dito matulog?” Umiling ako. Sabi ko okay lang ako. Pero bago siya umalis, iniwan niya sa table ko yung maliit na slice ng cake na bigay ng staff ng restaurant. Hindi yung chestnut. Vanilla lang. “Kainin mo yan mamaya. Happy birthday ulit.”

Pagkasara ng pinto, doon lang ako huminga nang malalim. Binuksan ko ang box ng Basque cheesecake na iniwan ni Miguel sa labas ng pinto ko kahapon. Hindi ko pa rin tinatapon. Sa ilalim ng cake, nakita ko ulit yung resibo na may sulat-kamay niya. “For Janna, extra slice – takeout”. Parang sinampal ako ulit.

Kinuha ko ang cellphone at tiningnan ang chat namin. Nandoon pa rin ang huling message niya: “Umuwi ka, pag-usapan natin.” Hindi ako nag-reply. Binuksan ko ang gallery ko. Ang daming pictures namin dati. Nung college, nung nasa BGC pa lang ang maliit niyang opisina, nung anniversary namin last month na ako lang ang bumyahe papuntang Makati.

Nung gabing yun, hindi ako makatulog. Paulit-ulit sa utak ko yung sinabi ng staff sa restaurant. “Halos linggo-linggo po nandito si Sir Miguel.” Linggo-linggo. Ibig sabihin matagal na. Hindi lang isang beses. Hindi lang dahil sa business trip.

Kinaumagahan pumasok ako sa opisina sa Quezon City kahit masakit ang ulo ko. Naka-headset lang ako buong araw. May nagtanong kung okay lang ako. Ngumiti lang ako. Sa lunch break, binuksan ko ang bank app ko. Pumasok na ang refund na ₱120,000. Dati pinag-ipunan ko yun nang ilang buwan. Nag-overtime ako, tinanggihan ko ang ibang lakad, para lang mabuo yun. Plano ko kasi talaga na ako ang mag-propose sa kanya sa birthday niya ngayong July.

Tapos naalala ko yung sinabi ni Janna sa mall. “Pera pa rin ni Boss Miguel ang ginagamit mo.” Napangiti ako nang mapait. Ni singko wala akong hiningi kay Miguel sa loob ng limang taon. Kahit nung naospital ako dahil sa allergy sa chestnut dati, ako ang nagbayad ng bill ko kasi sabi niya naipit ang pera niya sa negosyo.

Pag-uwi ko ulit nung gabi, naglinis ako ng kwarto. Nakita ko ang isang lumang hoodie ni Miguel na naiwan niya dito nung minsang umulan at dumaan siya saglit. Nakita ko rin ang maliit na gamot ko sa allergy na laging nasa bag ko. At sa ilalim ng drawer, nakita ko ang isang lumang Polaroid namin nung high school. Magkatabi kami, parehong nakasimangot kasi pinilit kami ng teacher na mag-picture.

Doon ko naalala kung paano siya dati. Nung high school, kapag may sakit ako, siya pa ang bumibili ng lugaw sa canteen kahit asaran kami nang asaran. Nung college, kahit galing siya sa all-nighter sa startup niya, pupunta pa rin siya sa QC para lang ihatid ako pag may exam ako. Saan napunta yung taong yun?

Bandang alas-otso ng gabi, tumawag si Miguel. Hindi ko sinagot. Tumawag ulit. Hindi ko pa rin sinagot. Maya-maya may kumatok sa pinto ng unit ko. Hindi ako bumangon. Narinig ko ang boses niya sa labas.

“Liza, alam kong nandyan ka. Buksan mo.”

Hindi ako sumagot.

“Liz, nag-ooverthink ka lang. Intern ko lang si Janna. Kailangan ko siyang samahan kasi bago pa siya sa Maynila. Wala lang yun.”

Wala lang. Parang yung sinabi niya dati na birthday lang naman yun.

Tumayo ako at binuksan ang pinto pero hindi ko siya pinapasok. Nakatayo siya sa labas, may dalang paper bag.

“Anong ginagawa mo dito?”

“Gusto lang kitang kausapin nang maayos. Hindi tayo pwedeng matapos sa ganito lang.”

Tumingin ako sa paper bag. “Ano yan?”

“Cake. Bumili ako ng bago. Hindi chestnut. Vanilla na.”

Hindi ko kinuha.

Sabi ko, “Miguel, bakit ka nasa Quezon City nung birthday ko? Sabi mo nasa meeting ka sa BGC. Bakit kasama mo si Janna sa restaurant dito?”

Tahimik siya ng ilang segundo. Tapos bumuntong-hininga.

“Fine. Nandito ako kasi may client meeting kami malapit. Sinama ko si Janna para matuto. Hindi ko sinabi sa’yo kasi alam kong magagalit ka.”

“Client meeting sa tapat ng jewelry store sa SM North?”

Hindi siya nakasagot agad. Halatang nag-iisip ng palusot.

“Liza, bakit ba ang dami mong tanong? Bakit ba hindi ka nalang magtiwala?”

“Magtiwala? Miguel, limang taon akong nagtiwala. Limang taon akong pumunta sa BGC kahit traffic. Ikaw ni minsan hindi ka pumunta dito para sa akin. Pero para sa kanya nagagawa mong mag-drive linggo-linggo?”

Doon na siya nainis. Tumaas ang boses niya.

“Kasi si Janna hindi siya reklamador! Hindi siya katulad mo na lahat binibilang! Yung bracelet, oo binili ko para sa kanya kasi magaling siya sa project! Yung cake, oo favorite niya yun! Ano ngayon? Kailangan ko pa ba ng permiso mo?”

Parang may bumagsak sa dibdib ko. Pero hindi na ako umiyak. Parang nasanay na ako.

Sabi ko nang mahinahon, “Yung bracelet na yun, yun yung pinakita ko sa’yo last year. Sabi mo wala kang oras manghula. Pero may oras ka pala para alalahanin ang gusto ng iba.”

Napahawak siya sa noo niya. “Liza, pagod ako. Huwag mo nang palakihin.”

“Pagod ka? Ako rin pagod, Miguel. Pagod na pagod na ako maging yung laging naghihintay. Yung laging nag-aadjust. Yung laging nag-iintindi.”

Tumingin siya sa akin, parang ngayon lang niya ako nakita nang buo.

“So ano, break na talaga? Dahil lang sa isang birthday? Dahil lang sa cake?”

“Dahil sa limang taon na ako lang ang nag-effort. Dahil sa sinabi mong ‘birthday lang naman’. Dahil sa allergic ako at nakalimutan mo, pero yung paborito niyang cake kabisado mo.”

Hindi siya sumagot. Sa halip nilapag niya yung paper bag sa sahig.

“Kung yan ang gusto mo, sige. Pero wag kang magsisisi. Hindi lahat ng lalaki maghihintay ng limang taon para pakasalan ka.”

Pagkasabi niya nun, tumalikod na siya. Naiwan yung cake sa sahig.

Nung gabing yun, naupo ako ulit sa sahig. Pero mas malinaw na ang isip ko kaysa kahapon. Nasaktan pa rin ako, sobrang sakit. Pero hindi na ako naguguluhan. Alam ko na kung ano ang nangyari. Hindi na ako yung babaeng naghahanap ng dahilan para sa kanya.

Binuksan ko ang cellphone at tiningnan ang bank account ko. Nandoon ang ₱120,000 na refund. Nandoon din ang konting ipon ko. Dati plano kong gamitin yun para sa kasal namin. Para sa downpayment ng maliit na condo sa Quezon City na pinapangarap namin.

Tapos may naisip akong isang maliit na desisyon. Hindi pa ito ang katapusan, pero kailangan kong simulan.

Kinuha ko ang hoodie ni Miguel, yung susi ng dati niyang unit sa BGC na nasa akin pa, at yung box ng cake na may sulat-kamay niya. Inilagay ko lahat sa isang malaking eco bag. Nag-message ako sa kanya kinabukasan.

“Pupunta ako sa BGC bukas ng umaga. Ibabalik ko lahat ng gamit mo. Pakikuha na rin lahat ng gamit ko na naiwan dun. Ayoko nang bumalik pa.”

Pagkatapos kong i-send yun, binlock ko siya sa lahat maliban sa isang number para lang sa logistics. Pagkatapos, sa unang pagkakataon sa loob ng limang taon, nag-book ako ng isang araw na leave na para lang sa sarili ko, hindi para pumunta sa kanya.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖

Bahagi 4
Sinugod ko si Miguel sa mismong opisina niya sa BGC para ibalik ang lahat, at doon ko siya tuluyang pinutol para makapagsimula ulit.

Maaga akong gumising nung Sabado. Suot ko ang simpleng white shirt at jeans. Wala akong makeup. Dala ko ang eco bag na may hoodie ni Miguel, yung susi ng condo niya sa BGC, at yung box ng cake na hindi ko ginalaw. Kasama ko si Trish kasi ayaw niya akong mag-isa.

” sure ka ba na gusto mong ako kasama mo sa loob?” tanong ni Trish habang nasa Grab kami papuntang BGC.

Tumango ako. “Gusto ko may kasama ako. Para hindi ako bumigay.”

Pagdating namin sa building ng opisina niya sa BGC, pinapasok kami ng guard kasi kilala ako ng receptionist. Ilang beses na rin akong pumunta dito dati, laging may dalang lunch para kay Miguel. Ngayon iba na ang pakiramdam.

Nasa pantry si Miguel nung dumating kami. Kasama niya si Janna. Parehong may hawak na kape. Pagkakita niya sa akin, natigilan siya.

“Liza? Anong ginagawa mo dito?”

Nilapag ko sa table ang eco bag.

“Babalik ko lang lahat. Hoodie mo. Susi ng condo mo. At yung cake na para kay Janna pala.”

Tahimik ang pantry. Tumingin si Janna sa akin, tapos kay Miguel.

“Ate Liza, bakit nandito ka pa? Nag-usap na kayo ni Boss di ba?”

Hindi ko siya pinansin. Kay Miguel lang ako nakatingin.

“Miguel, kunin mo na rin yung mga gamit ko na naiwan sa condo mo. Yung maliit na box na may mga pictures natin nung high school. Yung charger ko. At yung titulo ng lupa na xerox na naiwan ko dati nung nag-aayos tayo ng loan.”

Kumunot ang noo ni Miguel. “Liza, huwag dito. Usap tayo sa labas.”

” Dito na. Para marinig ng lahat. Para malinaw.”

Lumapit siya, binabaan ang boses.

“Liza, wag kang gumawa ng eksena. Nasa opisina ako. May mga tao.”

“Eto na ba yung sinasabi mong busy ka? Yung busy ka sa kanya? Yung busy ka sa pagbili ng ₱45,000 na bracelet para sa intern mo habang sinasabi mo sa akin na wala kang oras manghula ng gusto ko?”

Namula ang mukha niya. Tumingin siya kay Janna na halatang hindi komportable.

“Janna, labas ka muna,” sabi ni Miguel.

Pero hindi umalis si Janna. Sa halip, nagsalita siya.

“Ate Liza, huwag ka naman ganyan kay Boss Miguel. Hindi mo alam kung gaano siya kabait sa akin. Kung gaano siya ka-generous. Hindi tulad mo na puro hinala.”

Doon ako napatingin kay Janna. Ngayon ko lang siya tinitigan nang diretso.

“Janna, alam mo ba na allergic ako sa chestnut? Alam mo ba na yung cake na pinadala niya sa akin, yung natira mo lang? Alam mo ba na limang taon kong pinag-ipunan yung singsing na sinasabi mong pera niya?”

Hindi siya nakasagot. Nagkatinginan sila ni Miguel.

“Alam mo ba na yung bracelet na suot mo ngayon, pinakita ko sa kanya last year? Sabi niya wala siyang oras. Pero sayo may oras siya?”

Tumahimik si Janna. Hinawakan niya ang bracelet niya na parang biglang nahiya.

Si Miguel naman, sa halip na mag-sorry, nagalit.

“Liza, tama na! Ano ba gusto mong palabasin? Na masama akong tao? Na niloko kita? Oo, kasama ko si Janna sa QC! Oo, binilhan ko siya ng bracelet! Kasi mas masarap siyang kasama kaysa sa’yo! Hindi siya laging nagbibilang ng effort! Hindi siya laging nanunumbat ng birthday!”

Parang lahat ng hangin sa pantry nawala. Narinig ko yung paghinga ko. Narinig din ni Trish.

Sabi ni Trish, “Miguel, tama na yan. Nasasaktan mo na siya.”

Pero tuloy pa rin si Miguel.

“Limang taon kitang sinamahan pero parang wala pa ring nangyari! Ikaw tong laging naghihintay ng kasal! Ako hindi pa ready! Hindi ko pa kaya! Pero pinipilit mo!”

Doon ko naintindihan. Hindi pala busy ang problema. Hindi pala oras. Siya mismo. Hindi niya talaga ako nakita bilang future.

Tumingin ako sa kanya nang diretso at nagsalita nang kalmado. Ito yung pinaka-kalmado kong boses sa loob ng limang taon.

“Miguel, hindi kita pinipilit. Ikaw ang nangako. Sabi mo limang taon, papakasalan mo ako. Naniwala ako. Nag-ipon ako ng ₱120,000 para sa singsing na akala ko tayong dalawa. Nag-sacrifice ako ng bonus ko para sa birthday mo. Pumunta ako sa BGC kahit baha sa EDSA. Lahat ginawa ko kasi naniwala ako sa sinabi mo sa terminal nung umalis ako papuntang QC. Sabi mo bibigyan mo ako ng magandang future.”

Tumulo ang luha ko pero hindi ako huminto.

“Pero anong future? Future na kung saan ako lang ang nag-aadjust? Future na kung saan yung allergy ko nakakalimutan mo pero yung paborito niyang cake kabisado mo? Hindi ko kailangan ng future na ganyan.”

Kinuha ko ang refund slip na nasa bag ko at pinakita sa kanya.

“Ito yung singsing. Akin yung pera. Hindi sa’yo. Kaya wala kang karapatang sabihin na ginagamit ko pera mo. At itong hoodie mo, itong susi, itong cake, sa’yo lahat yan. Wala na akong kukunin pa.”

Nilapag ko ang susi ng condo niya sa table nang malakas.

“At yung condo mo sa BGC, matagal mo nang sinasabi na titulado sa pangalan nating dalawa balang araw. Hindi na mangyayari yun. Kaya kinuha ko na lahat ng gamit ko. Huwag mo na akong i-message pa. Huwag ka nang pumunta sa QC. Tapos na tayo.”

Tahimik ang lahat. Si Janna nakayuko. Si Miguel nakatayo, parang hindi alam ang sasabihin. Ang mga tao sa opisina nakasilip na sa pantry.

Sabi ko pa, huling salita ko na sa kanya.

“Alam mo ba kung ano pinakamasakit? Hindi yung nakita kitang may kasamang iba nung birthday ko. Ang pinakamasakit, nalaman kong matagal mo na akong hindi pinili. At matagal ko na ring dapat pinili ang sarili ko.”

Pagkatapos nun, tumalikod na ako. Hinawakan ni Trish ang kamay ko. Mahigpit.

Paglabas namin ng building, hindi na ako umiyak. Parang ang gaan ng pakiramdam ko. Sa unang beses sa loob ng limang taon, ako naman ang umalis nang hindi lumingon.

Pumunta kami ni Trish sa maliit na restaurant sa Quezon City. Yung mismong restaurant kung saan ako dapat magse-celebrate ng birthday ko. Umorder kami ng dalawang slice ng vanilla cake. Hindi chestnut.

“Happy birthday ulit, Liz,” sabi ni Trish.

Ngumiti ako. “Thank you.”

Kinagabihan, binuksan ko ulit ang bank app ko. Nandoon pa rin ang ₱120,000. Pero ngayon hindi na siya para sa kasal. Para na siya sa akin. Nag-search ako ng maliit na bakasyon sa Tagaytay para sa sarili ko next month. Nag-message din ako sa boss ko na gusto kong mag-focus sa project na matagal ko nang gustong gawin.

Makalipas ang isang linggo, nabalitaan ko kay Trish na umalis na si Janna sa kompanya ni Miguel. Hindi ko alam kung totoo o hindi, at wala na akong pakialam. Ang alam ko lang, hindi na ako nagche-check ng cellphone ko tuwing umaga para lang makita kung nag-reply na siya.

Isang buwan ang lumipas. Nag-birthday ulit ako, pero late celebration kasama ang pamilya ko at si Trish. Wala nang cake na may chestnut. Wala nang hinihintay na message. Nasa BGC pa rin si Miguel, nasa Quezon City pa rin ako. Pero ngayon dalawang oras na layo na yun ay hindi na hadlang, kundi paalala na kaya kong punuin ang buhay ko nang mag-isa.

At sa unang pagkakataon sa loob ng limang taon, pag gising ko sa umaga, hindi na si Miguel ang una kong naiisip, kundi kung ano ang gusto kong kainin, kung saan ko gustong pumunta, at kung paano ko gustong mahalin ang sarili ko nang buo ulit.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨