Bahagi 3
Pagkatapos ng anim na buwang lihim na pagte-training, nang muling buhatin ni Carlo ang kamay niya sa akin, hindi na ako umatras at doon nagbago ang lahat.

Anim na buwan.

Anim na buwang araw-araw akong gumigising ng alas-singko ng umaga para mag-jogging sa may Quezon Memorial Circle bago pa magising si Sofia. Anim na buwang tago ang mga pasa sa binti ko sa ilalim ng mahabang pantalon. Anim na buwang sinasabi kong yoga lang ang ginagawa ko.

Sa totoo lang, dalawang beses na akong gustong sumuko. Nung unang buwan, halos hindi ako makalakad dahil sa sakit ng kalamnan. Nung ikatlong buwan, nakita ni Carlo yung pasa sa tuhod ko. Tinanong niya kung ano yun. Sabi ko nadulas ako sa banyo ng opisina. Hindi na siya nagtanong pa.

Pero hindi ko alam, yung anim na buwan na yun pala ang magliligtas sa akin.

Nangyari ulit isang Sabado ng gabi. May handaan sa opisina ni Carlo sa BGC. Hindi ako isinama. Sabi niya pang-lalaki lang daw. Umuwi siya ng ala-una ng madaling araw. Lasing na lasing. Amoy alak na amoy alak yung buong sala.

Si Sofia natutulog na sa kwarto kasama ang biyenan ko. Ako nasa sala, naghihintay lang kasi nag-aalala ako. Hindi dahil sa pag-aalala na baka mapano siya, kundi dahil ayokong gumawa siya ng gulo habang tulog ang anak ko.

Pagpasok niya, natapakan niya yung laruan ni Sofia na naiwan sa sahig. Isang maliit na plastic na dinosaur.

“Ano ba tong kalat na to!” sigaw niya.

Sabi ko, “Hinaan mo boses mo, tulog na si Sofia.”

Doon siya lalong nagalit.

“Sinagot mo pa ako? Ako pa sinisisi mo? Ikaw tong pabaya sa bahay!”

Lumapit siya sa akin. Amoy na amoy ko yung alak sa hininga niya. Itinaas niya ang kanang kamay niya. Yung pamilyar na galaw. Yung galaw na tatlong beses ko nang nakita. Yung galaw na nag-iwan ng bukol sa sentido ko, ng sugat sa binti ko, ng pasa sa balikat ko.

Dati, ang ginagawa ko, pumipikit ako. Tinatakpan ang mukha. Umiiyak.

Pero nung gabing yun, hindi ako pumikit.

Naalala ko si Coach. Sabi niya, kapag may suntok na paparating, wag kang atras nang diretso. Gumilid ka. Gamitin mo yung lakas niya laban sa kanya.

Kaya nung pababa na yung kamay niya, gumilid ako pa-kaliwa. Mabilis.

Sumuntok siya sa hangin. Nawalan siya ng balanse dahil lasing.

At bago pa siya makabawi, ako naman ang gumalaw.

Hindi ko pinag-isipan. Katawan ko ang kumilos.

Isang mabilis na siko sa tagiliran. Hindi ko man lang binigay nang buong lakas. Pero narinig ko yung tunog. Parang may pumutok.

Napaatras si Carlo. Hawak ang tagiliran.

“Hayop ka!” sigaw niya. Sinubukan niya akong suntukin ulit gamit kaliwa niya.

Pero sa pagkakataong ito, na-block ko gamit ang braso ko. Yung forearm block na paulit-ulit kong pinraktis sa gym. Matigas.

Tapos isang tuhod. Mabilis. Sa may hita niya. Hindi sa maselan. Gusto ko lang patumbahin.

Natumba siya sa sahig. Tumama ang likod niya sa coffee table. Yung mismong coffee table na dati ay tumama sa sentido ko.

Doon lang ako natauhan. Nanginginig ang mga kamay ko. Hindi sa takot. Sa adrenaline.

Sumigaw siya. “Aray! Bali yata tadyang ko!”

Tumakbo palabas ang biyenan ko galing kwarto. Nakita niya si Carlo na nakahandusay, hawak ang tagiliran. Namamaga na agad ang mukha niya dahil tumama yata sa sahig nung natumba.

“Ano nangyari! Carlo! Anak ko!” sigaw ng biyenan ko. Lumuhod siya.

Tiningnan niya ako. Galit na galit.

“Anong ginawa mo! Asawa mo yan! Paano mo nagawang saktan siya nang ganyan!”

Hindi ako sumagot agad. Huminga ako nang malalim.

Tinawagan namin ang barangay tanod at dinala namin si Carlo sa ospital sa may East Avenue. Sa emergency.

Doon nalaman na may isang rib siyang may crack. Hindi bali na durog, pero crack na kailangan ng pahinga ng ilang linggo. Namamaga ang pisngi at labi niya. Halos hindi siya makilala.

Habang nasa ospital kami, hindi tumigil ang biyenan ko sa pag-iyak.

“Wala kang puso! Napakalupit mo! Konting away lang, ganyan ka na manakit!”

“Akala ko ba yoga lang yan? Mananakit ka pala ng asawa!”

Nakaupo ako sa plastic na upuan sa labas ng ER. Hawak ko ang cellphone ko. Hindi ako umiiyak.

Sa wakas, nagsalita ako.

Sinabi ko, “Ma, naalala niyo po ba yung sinabi niyo dati? Sabi niyo normal lang ang sakitan ng mag-asawa. Sabi niyo tiisin ko lang.”

“Sabi niyo dati, yung tatay ni Carlo sinasaktan din kayo pero nagsama kayo habang buhay. Sabi niyo ulo ng kama nag-aaway, paa ng kama nagbabati.”

Tumahimik siya.

“Ginagawa ko lang po yung tinuro niyo.”

“Ngayon, masakit pala pag kayo ang nakakakita na nasasaktan ang anak niyo. Ganyan din po ako nung sinasaktan ako ni Carlo sa harap niyo. Pero sinabihan niyo lang akong magtiis.”

Napatulala siya. Hindi siya makasagot.

Sa loob ng kwarto, naririnig namin si Carlo. Galit na galit. Kahit nahihirapan huminga, sumisigaw.

“Magdi-divorce tayo! Hindi ko na kayang makasama yang babaeng yan! Halimaw yan!”

“Gusto niya akong patayin!”

Narinig ko lahat.

Pero sa pagkakataong ito, hindi na ako natakot.

Tumayo ako. Pumasok ako sa kwarto ng ospital. Tiningnan ko si Carlo na nakahiga, may benda sa dibdib.

Sabi ko nang mahinahon, “Gusto mo ng divorce? Sige. Pero hindi ngayon.”

“Nung ako ang humingi ng divorce, ginamit mo si Sofia para pigilan ako. Ngayon ikaw naman ang may ayaw? Hindi pwede.”

Lumapit ang biyenan ko, “Ano ba gusto mo mangyari!”

Sabi ko, “Gusto ko lang malaman niyo kung anong pakiramdam nung ako yung nakaupo sa sofa na duguan at kayo nagsasabing normal lang.”

Nung gabing yun, hindi ako umuwi agad. Naiwan ang biyenan ko sa ospital. Ako, umuwi para kay Sofia.

Pagdating sa bahay, tulog pa rin si Sofia. Niyakap ko siya nang mahigpit.

At sa unang pagkakataon sa loob ng anim na buwan, naramdaman kong hindi na ako yung dating babae na nakaupo lang sa sofa at naghihintay masaktan.

Pero alam ko, hindi pa tapos. Kinabukasan, kailangan kong gumawa ng isang desisyon na hindi na puwedeng bawiin.

Binuksan ko ang drawer ko. Kinuha ko ang titulo ng lupa ng condo na nakapangalan sa akin bago pa kami ikasal at ang joint bank account namin na may halos ₱800,000. Dati, hinahayaan ko lang si Carlo ang humawak ng pera. Bukas, kukunin ko lahat ng dokumento at dadalhin sa abugado ng PAO na nakilala ko sa gym.

Yun ang maliit na desisyon na babago sa lahat.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖

Bahagi 4
Sa wakas hinarap ko ang biyenan at asawa ko sa ospital nang sinabi kong hindi na ako papayag sa divorce na sila lang ang masusunod at doon ko binawi ang buhay ko at ng anak ko.

Kinabukasan, maaga akong bumalik sa ospital sa East Avenue. Hindi ako mag-isa. Kasama ko si Atty. Reyes, yung abugado na nakilala ko sa gym. Volunteer siya sa PAO tuwing Sabado. Siya yung nagturo sa akin na kahit walang video, may laban ako dahil may history ng pasa at may record ako sa barangay nung huling beses na pumunta ako para magtanong.

Si Sofia, iniwan ko muna sa daycare. Ayokong makita niya ang gulo.

Pagpasok namin sa kwarto, nandoon pa rin ang biyenan ko. Hindi umuwi. Namamaga ang mata sa kaiiyak. Si Carlo naman, gising na. Galit pa rin pero halatang hirap gumalaw.

Pagkakita niya sa akin, sumigaw agad.

“Nandito ka na naman! Anong ginagawa mo dito! Lumayas ka!”

“Atty. Reyes po, from PAO,” pakilala ni Atty. “Nandito kami para pag-usapan nang maayos ang mga susunod na hakbang.”

Lalong nagalit si Carlo.

“Abugado pa talaga! Gusto mo akong kasuhan pagkatapos mo akong baliin ang tadyang? Ikaw ang mananakit dito, hindi ako!”

Umupo ako sa upuan sa tabi ng kama. Kalmado lang.

Sabi ko, “Carlo, tatlong beses mo akong sinaktan. Una, dahil sa alat ng ulam. Pangalawa, dahil sinabi ng Mama mo na payat si Sofia. Pangatlo, dahil tinawagan ko si Mark nung lasing ka.”

“Tuwing mananakit ka, iiyak ka at bibili ng regalo. Gold necklace na ₱40,000. Gamot na panghaplas. Tapos uulitin mo ulit.”

“Ngayon, nung isang beses lang akong lumaban para protektahan sarili ko, ikaw pa ang gustong mag-file ng kaso?”

Sumabat ang biyenan ko.

“Abusado ka! Kahit ano pa ginawa ni Carlo sayo, hindi mo siya dapat sinaktan nang ganyan! Lalaki pa rin siya! Dapat nagtimpi ka!”

Tiningnan ko siya.

“Ma, nung ako po ang sinasaktan, sinabi niyo sa akin magtiis ako. Nung ako ang duguan sa sofa, sabi niyo kuha lang ng itlog, ayos na.”

“Nung sinabi kong gusto kong magpa-ospital, sabi niyo wag, mapapahiya tayo sa kapitbahay.”

“Ngayon po, nung anak niyo ang nasa ospital, kayo mismo ang tumawag ng ambulansya, kayo mismo ang nagpatawag ng doktor. Bakit po? Kasi anak niyo siya? Ako po, hindi niyo anak, pero nanay ako ng apo niyo.”

“Hindi niyo man lang ako dinala sa ospital nung punit ang binti ko at may bubog.”

Tahimik ang buong kwarto. May nurse na dumaan, sumilip, tapos umalis agad.

Si Carlo, pilit bumangon pero napangiwi sa sakit ng tadyang.

“Hindi mo alam sinasabi mo! Mahal kita! Lahat ng ginagawa ko dahil mahal kita!”

Sabi ko, “Carlo, kung mahal mo ako, bakit mo ako sinasaktan? Kung mahal mo si Sofia, bakit mo siya pinapanood na umiyak habang sinasaktan mo nanay niya?”

“Alam mo ba sabi ni Sofia sa akin nung huli? Sabi niya, ‘Mama, pag nag-aaway kayo ni Papa, nagtatago ako sa ilalim ng kumot kasi natatakot ako.’ Tatlong taon pa lang siya. Tatlong taon pa lang pero natututo na siyang matakot sa sarili niyang tatay.”

Natahimik si Carlo. Kita ko sa mata niya, may guilt. Pero mabilis ding napalitan ng depensa.

“Kasalanan mo rin! Kung hindi ka naging matigas, hindi ko gagawin yun!”

Doon na nagsalita si Atty. Reyes.

“Mr. Carlo, under RA 9262, Violence Against Women and Children, ang paulit-ulit na pananakit, kahit sabihin nating ‘nawala sa sarili’, ay may parusa. May record si Ma’am sa barangay blotter nung March at may mga picture ng pasa. At may medical certificate ka ngayon na ikaw ang nasaktan dahil sa self-defense ng asawa mo.”

“Pwede tayong mag-file ng kaso pareho, pero mas mabigat ang kaso laban sa paulit-ulit na pang-aabuso. O pwede tayong mag-usap ng maayos.”

Nataranta ang biyenan ko.

“Wag naman kaso! Pamilya tayo! Maayos natin to nang hindi umaabot sa ganyan! Kawawa si Sofia!”

Sabi ko, “Kaya nga po ako nandito para ayusin nang maayos, Ma.”

“Gusto ko lang ng malinaw.”

“Una, aalis na kami ni Sofia sa condo sa Quezon City. Yung condo na yan, nabili ng nanay ko bago pa kami ikasal. Nasa pangalan ko ang titulo ng lupa. Hindi conjugal property. Pero hinayaan ko kayo tumira doon ng libre sa loob ng apat na taon. Ngayon, kailangan niyo nang umalis.”

“Paano kami?” sigaw ng biyenan ko.

“Meron kayong bahay sa may Antipolo, Ma. Doon kayo umuwi. Si Carlo, pwede sumama sa inyo habang nagpapagaling.”

“Pangalawa, yung joint bank account natin na may ₱800,000. Hahatiin natin. Pero yung kalahati ni Sofia na ₱400,000, ilalagay ko sa account na tanging ako lang at si Sofia ang may access para sa pag-aaral niya. Hindi mo na pwedeng galawin, Carlo.”

“Anong karapatan mo!” sigaw ni Carlo.

“Karapatan ko bilang nanay na pagod nang makita ang anak niyang takot sa sarili niyang ama,” sagot ko.

“Pangatlo, magfa-file ako ng legal separation at magre-request ng protection order sa barangay at sa korte. Hindi para ipakulong ka, Carlo. Para lang hindi ka na makalapit sa amin ni Sofia hangga’t hindi ka dumadaan sa counseling at hindi mo inaayos sarili mo.”

“Gusto kong magkaroon si Sofia ng tatay. Pero gusto kong magkaroon siya ng tatay na hindi siya tinuturuan na okay lang manakit ng babae.”

Umiyak si Carlo. Sa pagkakataong ito, hindi yung iyak na pang-drama na ginagawa niya dati para patawarin ko siya. Iyak na parang bata. Parang nahihiya.

Sabi niya, “Paano kung magbago ako? Paano kung magpa-counseling ako?”

Sabi ko, “Then magbago ka. Pero hindi na habang kasama mo kami sa iisang bubong. Magbago ka habang malayo ka sa amin. Patunayan mo. Hindi sa salita, kundi sa gawa.”

“Anim na buwan kitang pinanood na uminom at humingi ng tawad. Anim na buwan akong nag-training hindi para manakit, kundi para hindi na masaktan ulit. Ngayon ikaw naman.”

Tumayo ang biyenan ko. Akala ko sasabunutan niya ako.

Pero lumuhod siya. Lumuhod siya sa harap ko.

“Anak, patawarin mo kami. Mali kami. Mali ako. Akala ko normal lang. Ganun kasi kinalakihan ko. Sinasaktan ako ng asawa ko dati, sinabihan din ako magtiis. Kaya akala ko ganun talaga.”

“Pero mali pala. Nung nakita kong duguan ang anak ko sa kama ng ospital, saka ko lang naintindihan yung sakit na naramdaman mo nung nasa sofa ka at ako pa ang nagsabing kumuha ka lang ng itlog.”

Umiiyak siya. Hinawakan niya kamay ko.

“Patawarin mo ako.”

Tiningnan ko siya. Sa unang pagkakataon, hindi ko nakita ang biyenan na laging kumakampi sa anak. Nakita ko ang isang matandang babae na pagod na rin pala sa pagtitiis.

Sabi ko, “Ma, hindi ko kayo pinapatawad para bumalik sa dati. Pinapatawad ko kayo para makalaya tayong lahat.”

Pinirmahan ni Carlo ang kasunduan na ginawa ni Atty. Reyes. Hindi siya pumalag nang malala. Alam niya, pag umabot sa korte, mas malaki ang mawawala sa kanya.

Pagkatapos ng isang buwan, nakalipat na kami ni Sofia sa maliit na apartment malapit sa daycare niya sa may Katipunan. Hindi kalakihan, pero tahimik. Walang sigawan. Walang basag na baso.

Si Carlo, nasa Antipolo, nagpapagaling at nag-a-attend ng counseling na required ng barangay. Nagpapadala siya ng sustento na ₱15,000 buwan-buwan para kay Sofia. Hindi ko na hinihingi yung sobra. Sapat na yun.

Minsan, nagvi-video call siya kay Sofia. Nakikita kong nagpipigil siya. Hindi na siya sumisigaw. Natututo na siyang makinig.

Ako, tuloy pa rin ang training. Hindi na para lumaban. Para sa sarili ko. Si Coach nga sabi niya pwede na raw akong maging assistant coach para sa beginners na kababaihan.

Isang gabi, habang pinapatulog ko si Sofia, bigla siyang nagsalita.

“Mama, happy ka na po ba?”

Niyakap ko siya.

“Oo, anak. Happy na si Mama. Kasi hindi na natatakot si Mama.”

Ngumiti siya at nakatulog.

At sa katahimikan ng maliit naming apartment, sa unang pagkakataon sa loob ng apat na taon, nakatulog ako nang mahimbing nang hindi natatakot na may kamay na biglang bubuhatin sa akin.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨