Bahagi 3: Habang buntis ako ng anim na buwan bigla akong pinagbintangang nananakit at ang lalaking minsang nagmahal sa akin ang mismong humila sa akin palayo sa harap ng lahat

Hindi ko makakalimutan ang mukha ng mga empleyado namin sa Reyes Defense Supply sa may Arca South.

Nasa 6th month na ang tiyan ko noon. Naka-maternity dress lang ako na kulay beige. Hawak ko pa ang folder ng kontrata para sa AFP modernization project.

Tapos biglang bumukas ang glass door.

Si Andre. Naka-full battle dress uniform pa. Kasama si Carla na naka-wheelchair, maputla, may dextrose pa kunwari.

“Bella Reyes! Wala ka na talagang puso!” sigaw niya.

Natigilan ang buong opisina. Si Manang Lita na secretary namin, napatayo.

“Anong ibig mong sabihin?” tanong ko, nanginginig.

“Anong ibig kong sabihin? Si Carla, nakunan dahil sa’yo! Tinulak mo siya sa hagdan ng Officers’ Club! May witness! Sabi ng janitor nakita ka!”

“Anong kalokohan yan? Nasa Makati ako buong araw kahapon! Nasa meeting ako with Elizalde! May CCTV ang building! May resibo ako ng parking!”

Pero hindi siya nakinig. Lumapit siya at hinila ang braso ko. Mahigpit. Sobrang higpit na nagmarka ang daliri niya.

“Sumama ka sa akin sa presinto! Kailangan mong managot!”

“Nasasaktan ako! Buntis ako, Andre! Anim na buwan!”

“At sino ang ama niyan? Sigurado ka bang akin yan? Baka kay Seb Elizalde mo na yan na bakla kuno pero pinatulan mo pa rin!”

Doon bumigay ang tuhod ko. Hindi dahil sa sakit ng pisikal, kundi sa sakit na yung lalaking pinangarap kong maging ama ng anak ko, siya pa mismo ang nagdududa at nananakit sa akin sa harap ng maraming tao.

Buti na lang dumating si Papa. Hinawi niya si Andre.

“General Villanueva! Labas! Labas sa kompanya ko! Hindi ka na welcome dito!”

Nagkagulo. Si Carla biglang umiyak ng malakas, parang artista sa teleserye.

“Daddy, masakit pa rin ang tiyan ko…”

Umalis sila. Pero iniwan nila ang kahihiyan.

Kinagabihan, dumating sa condo ko si Seb at si Rafael. May dala silang lugaw at prutas.

Nakita nila ang pasa sa braso ko.

“Bella, kailangan mo nang mag-file ng kaso,” sabi ni Seb, seryoso. Hindi na siya yung pa-cool na bilyonaryo. Seryoso siya bilang kaibigan.

“Wala akong laban. Heneral siya. Ako… babae lang na iniwan sa altar.”

“Hindi,” sabi ni Rafael, “May laban ka. At tutulungan ka namin.”

Doon nagsimula ang tunay na imbestigasyon.

Si Rafael pala, dati siyang investigative journalist bago naging modelo. Tinulungan niya akong hanapin ang katotohanan tungkol sa video.

Hindi pala naipadala nang hindi sinasadya ang video sa GC. Sinadya pala ni Carla. Gumamit siya ng lumang phone ni Andre habang natutulog ito sa quarters sa Fort Bonifacio. Gusto niyang sumabog para mapilitan si Andre na pakasalan siya. Dahil alam niyang buntis na siya noon pa man — pero hindi kay Andre.

Ang bata sa sinapupunan ni Carla ay hindi kay Andre. Kay Boyet, sa sarili niyang kapatid sa ama. May relasyon sila para makakuha ng pera. Nalaman namin nung nakuha ni Rafael ang medical records mula sa isang clinic sa Malabon — 10 weeks na siyang buntis nung gabing nangyari ang “pagkalason” na kwento ni Andre.

At yung kwento ng pagkalason? Walang medical report sa Camp Aguinaldo Hospital. Walang incident report sa Basilan operation. Gawa-gawa lang lahat para may rason si Andre na “panagutan” si Carla dahil naawa siya. Dahil sa totoo lang, matagal na silang may relasyon. Six months bago pa ang kasal namin. Yung video ay hindi first time. May mga resibo ng hotel sa Seda BGC na magkasama sila tuwing sinasabi ni Andre na nasa field siya.

Pinakamabigat — yung pagkakalaglag ni Carla ay self-induced. Uminom siya ng gamot na pampalaglag na binili sa Quiapo. Kasi natakot siyang malaman ni Andre na hindi sa kanya ang bata. Kaya kailangan niyang may mapagbintangan. Ako ang pinakamadaling target.

Nung nalaman ko lahat, gumuho ulit ako pero ibang klaseng pagguho — galit na.

Isang linggo bago ang kasal namin ni Seb, bumalik si Boyet. Lasing. Sinira ang pinto ng condo. Pilit akong hinahawakan.

“Magkano ba binayad sa’yo ni Seb? 300 million? Akin na lang! Bigyan mo ako ng 5 million, tatahimik na kami ni Carla!”

Sumigaw ako. Buti na lang, may binigay sa akin si Seb na emergency button na konektado sa security ng building at sa private security niya.

Nahuli si Boyet. Sa presinto, doon siya pumutok. Inamin niya lahat — na si Carla ang utak, na hindi kay Andre ang bata, na plano nilang kunan ako ng pera.

Akala ko tapos na.

Pero kinabukasan, dumating ang pinakamasakit na tawag.

Nasa ospital ako for regular check-up. 6 months and 2 weeks na ang baby ko. Biglang dumugo.

Stress, sabi ng OB ko, si Dra. Santos sa St. Luke’s BGC. Kailangan kong mag-bed rest.

Habang nakahiga ako, pumasok si Andre. Nakalusot siya sa guard dahil sa ranggo niya.

Nakita niya ang ultrasound monitor. Nakita niya ang tibok ng puso ng anak namin.

At imbes na maawa, ngumisi siya.

“Lục Vãn Tinh… este, Bella. Alam mo, kung hindi dahil sa’yo, hindi sana nakunan si Carla. Ikaw ang malas sa buhay ko. Ikaw at yang batang yan sa tiyan mo… dapat hindi na kayo nabuhay pa.”

Hinawakan niya ang kamay ko at pilit na pinapapirma ako sa isang dokumento — quitclaim na nagsasabing binabawi ko ang demanda kay Boyet at na inaako ko na ako ang nanulak kay Carla.

“Pumirma ka. Para matapos na to. Kung hindi, sisiguraduhin kong pati pamilya mo sa defense supply, mawawalan ng lisensya. Kilala mo ako, Bella. Marami akong kaibigan sa DND.”

Doon ako tuluyang nanghina. Dumugo lalo. Tumunog ang monitor.

At sa labas, dumating si Seb…