Bahagi 4: Akala nila durog na durog na ako pero sa araw ng anibersaryo ng studio ko, dumating ang hustisya — may singsing, may tagumpay, at may karma para sa manloloko na akala mo tunay kang mahal

Hindi ako pumasok agad.

Nakatayo lang ako sa may pinto, pinapanood silang dalawa na parang mag-asawa habang pinag-uusapan kung saan ilalagay ang logo ni Trish sa backdrop na ako ang nagbayad.

Yung backdrop na may nakasulat na “Mara Creatives – 3 Years of Dreaming.”

Si Trish, hawak pa ang laptop ko.

Yung MacBook na inipon ko ng isang taon.

“ Kuya Marco, okay lang ba na gamitin natin tong listahan ng clients ni Ate Mara para sa shop ko? Marami siyang followers na mayayaman eh.”

Si Marco tumango lang.

“Oo naman. Tutal iniwan na niya tayo, gamitin na natin. Sayang naman kung hindi. At saka, tingnan mo tong invitation, pinagawa ko na bagong design, mas maganda na mukha mo kaysa sa kanya.”

Doon na ako kumatok nang malakas.

Lumingon silang dalawa, gulat na gulat.

“Mara? Anong ginagawa mo dito? Di ba umalis ka na?” sabi ni Marco, halatang iritado.

Pumasok ako nang diretso, kinuha ang laptop ko mula sa kamay ni Trish.

“Hindi pa tayo tapos sa hatian ng gamit. At yung studio, akin yun. Pangalan ko ang nakarehistro, pera ko ang puhunan. Wala kayong karapatan.”

Si Trish, biglang nagbago ang mukha, nagpaawa ulit.

“Ate Mara, akala namin kasi wala ka nang pakialam sa studio mo. Sabi ni Kuya Marco, tutulungan ka lang namin para hindi masayang yung event bukas. Marami na kasing nag-RSVP.”

“Marami nang nag-RSVP sa pangalan ko, hindi sa pangalan mo.”

Kinuha ko lahat ng gamit ko na naiwan, pati yung titulo ng kotse.

Si Marco, sinubukan pa akong pigilan.

“Mara, wag kang gumawa ng eksena. Isipin mo, kung hindi dahil sa akin, wala yang studio mo. Ako ang nagbuhat niyan nung wala ka pang kliyente.”

Tiningnan ko siya nang diretso sa mata.

“Oo, tinulungan mo ako dati. At habang buhay kong tatanawin yun na utang na loob. Pero Marco, limang taon kong binayaran yung tulong na yun. Binayaran ko ng pagod, ng pera, ng dugo sa daliri ko kahapon. Tapos na ako magbayad. Wala ka nang sisingilin sa akin.”

Umalis ako nang hindi na lumingon.

Kinagabihan, pumunta ako sa studio.

Maliit lang, nasa second floor ng isang lumang building sa Maginhawa.

Pero malinis na.

Si Enzo, nandoon, nag-aayos ng mga upuan at ng projector.

May dala siyang pansit at lumpia, at isang maliit na cake na may nakasulat na “Happy Anniversary, Mara.”

“Akala ko hindi ka na tutuloy bukas,” sabi niya.

“Tutuloy ako. Mas tutuloy ako ngayon.”

Buong gabi kaming nag-ayos ni Enzo.

Tinawagan ko isa-isa ang mga dati kong kliyente, yung mga totoong sumuporta sa akin.

Yung iba, nagulat nung nalaman nilang si Trish ang nag-invite sa kanila gamit ang pangalan ko.

“Akala namin rebranding ka, Mara. Buti tumawag ka.”

Kinabukasan, araw ng anniversary.

Alas tres ng hapon, puno na ang studio.

Dumating ang mga kliyente ko, mga kaibigan ko sa college, at yung nanay ko galing Laguna na pinilit ni Enzo na sunduin.

Lahat sila may dalang bulaklak at pagkain.

Alas kwatro, dumating si Marco at si Trish.

Nakabihis na parang sila ang may-ari, may dala pang tarpaulin ng online shop ni Trish na “Trishy’s Closet.”

“Ano to, Mara? Bakit pinalitan mo ang lock ng condo? At bakit hindi kami makapasok sa event na kami ang nag-organize?” sigaw ni Marco sa harap ng mga tao.

Tumahimik ang buong studio.

Lahat nakatingin sa amin.

Si Trish, umiyak na naman sa harap ng mga bisita.

“Ate Mara, bakit mo kami pinapahiya? Gusto lang naman naming tumulong. Bakit mo kami sinisiraan sa mga tao?”

Dati, sa ganitong eksena, ako ang magmumukhang masama.

Dati, maniniwala ang mga tao sa luha ni Trish.

Pero ngayon, iba na.

Tumayo ang isa sa mga dati kong kliyente, si Ma’am Lilia, may-ari ng isang malaking catering business.

“Marco, tama na. Nakita namin lahat ng bank transfers mo. Si Mara ang nagpakita sa amin kagabi. Yung joint account niyo, ginamit mo para sa luho ng kapatid-kapatiran mo. Mahiya ka naman.”

Sunod-sunod na nagsalita ang iba pa.

“Trish, yung sapatos mo, galing sa wishlist ni Mara diba? Nakita namin sa Instagram.”

“Yung La Mer cream na pinagmamalaki mo sa TikTok kahapon, kay Mara pala yun.”

Namula si Trish, hindi na makaiyak.

Si Marco, nanginginig sa galit at hiya.

“Mara, siniraan mo kami? Ganyan ka ba talaga kasama? Pagkatapos ng lahat ng ginawa ko sayo?”

Lumapit si Enzo at tumayo sa tabi ko, hawak ang kamay ko na may band-aid pa rin.

“Hindi siya ang nanira sa inyo. Kayo ang sumira sa sarili niyo. Limang taon mong ginawang bangko at katulong si Mara. Ngayon, tapos na.”

Tapos, sa harap ng lahat ng tao, lumuhod si Enzo.

Kumuha siya ng maliit na kahon mula sa bulsa niya.

Hindi ito yung mamahaling singsing na pang-mayaman.

Simpleng singsing lang, pero alam kong pinag-ipunan niya ito mula pa noong college kami.

“Mara, tatlong taon akong naghintay. Hindi kita minadali. Sabi mo dati, gusto mo munang tuparin ang pangarap mo bago magpakasal. Natupad mo na. Nandito na ang studio mo. Nandito na ako. Pwede mo ba akong bigyan ng pagkakataon na alagaan yang daliri mong laging nasusugatan sa pagtatrabaho?”

Umiyak ako, pero hindi dahil sa sakit.

Dahil sa wakas, may taong nakakita sa sugat ko at gustong gamutin, hindi gamitin.

“Oo, Enzo. Oo.”

Nagpalakpakan ang buong studio.

Si Marco at si Trish, walang nagawa kundi lumabas nang nakayuko, habang hila-hila ang tarpaulin nila na napunit pa sa pinto.

Pagkaalis nila, niyakap ako ng nanay ko.

“Sa wakas, anak. Akala ko habang buhay ka nang magpapauto sa lalaking yun.”

Fast forward ng anim na buwan.

Naging maayos ang lahat.

Yung kotse na joint naming binili, nakuha ko dahil nakapangalan sa akin.

Ibinenta ko at ginamit ang pera para palakihin ang studio.

Ngayon, may tatlo na akong empleyado.

Si Enzo at ako, kinasal sa isang simpleng garden wedding sa Tagaytay.

Wala nang bongga, simpleng puting bulaklak lang at pamilya.

At yung alimango?

Tuwing season ng alimango sa Capiz, bumibili si Enzo ng pinakamatatabang alimango.

Siya mismo ang naghihimay para sa akin.

Nakaupo lang ako, nanonood, habang maingat niyang tinatanggal ang aligue at inilalagay sa plato ko.

“Isang mangkok ulit?” tanong niya.

“Isang mangkok na walang dugo at walang luha,” sagot ko, at tumawa kami.

Isang araw, may nag-message sa akin.

Si Trish.

Humingi ng tawad.

Sabi niya, iniwan na siya ni Marco nung nalaman nitong hindi siya makakapasa sa board exam at naubos na ang pera niya.

Si Marco naman, bumalik sa dati niyang trabaho, pero tinanggal daw dahil sa isyu ng pagnanakaw ng client list na sinubukan niyang gamitin para kay Trish.

Wala na akong galit sa kanila.

Ni hindi ko na sila binlock.

Hinayaan ko lang ang message na nandoon.

Dahil alam ko, yun na ang karma nila.

At ako, sa wakas, kumakain na ng alimango nang hindi na kailangang dumugo pa ang kamay ko.

Natutunan ko na ang pinakamahalagang aral.

Hindi mo kailangang magtiis na masugatan para lang patunayan na nagmamahal ka.

Ang tunay na nagmamahal, siya mismo ang maghihimay para sayo, para hindi ka na masaktan pa.

At yun si Enzo.

Yung taong hindi kailanman kumuha ng aligue ko, kundi nagbigay pa ng buong puso niya, buo at walang kulang.