Bahagi 3: Umuwi akong sugatan pero mas masakit ang nadatnan — ang mamahaling cream ko nasa mukha ng iba, at ang perang inipon ko pala ay ginamit niya para sa kanya nang walang paalam at konsensya

Nagising ako bandang alas otso ng gabi dahil sa amoy ng tinolang manok.

Amoy na amoy ko yung luya at malunggay.

Akala ko panaginip lang.

Pagdilat ko, may kumot na nakabalot sa akin sa sofa.

Sa dining table, may isang malaking bouquet ng Ecuadorian roses, yung pula na pula na paborito ko nung nagsisimula pa lang ang studio.

At sa kusina, si Marco, naghahalukay ng kaldero.

Sa isang iglap, parang bumalik kami sa 2021.

Yung panahon na kakagawa ko pa lang ng Mara Creatives.

Wala kaming pambayad sa upa ng maliit na opisina sa Cubao.

Si Marco, taga-dala ng kape ko tuwing madaling araw.

Siya ang nagpi-print ng calling card ko gamit ang lumang printer niya.

Siya ang nagsabi, “Mara, magtiwala ka, sisikat yang studio mo.”

Kaya nung nakita ko yung tinola at bulaklak, lumambot ang puso ko kahit papaano.

Baka nagsisisi na siya.

Baka na-realize niya na nasaktan niya ako.

Tumayo ako, hawak pa rin yung daliri kong may Band-Aid na punit-punit.

“Marco?”

Lumingon siya, nakangiti.

“Gising ka na pala. Nagluto ako ng tinola, paborito mo diba? May tanglad pa yan gaya ng gusto mo.”

Lumapit ako sa mesa, akmang hahawakan ang rosas.

“Para saan to?”

“Para sayo syempre. Sorry na kanina. Medyo napasobra ako sa palengke. Alam mo naman, mainit lang ulo ko kasi nag-aalala ako kay Trish. Pero naisip ko, ikaw pa rin naman ang girlfriend ko.”

Hindi ko alam kung matutuwa ako o maiiyak.

Kumuha siya ng mangkok, nagsandok ng tinola.

Pero bago niya iabot sa akin, biglang bumukas ang pinto ng kwarto namin.

Lumabas si Trish.

Nakasuot ng oversized t-shirt ni Marco, yung puti na binili ko pa sa Uniqlo para sa kanya noong anniversary namin.

Buhok niya basa pa, parang bagong ligo.

At yung mukha niya, makintab sa La Mer】 cream ko.

“Wooow, ang bango naman ng tinola, Kuya Marco! Sakto, nagugutom na ako ulit!” sabi niya habang parang nasa sariling bahay lang.

Doon ko napansin, yung bouquet ng rosas, may maliit na card.

Hindi nakapangalan sa akin.

Nakalagay, “Get well soon, my Trishy Bear – Kuya Marco.”

Nanlamig ako.

Yung tinola, hindi pala para sa akin.

Yung rosas, hindi pala para sa akin.

Lahat pala para kay Trish na nilagnat daw dahil sa allergy.

Si Marco, nginitian si Trish at inabot sa kanya yung mangkok na akala ko ay para sa akin.

“Oh eto na, mainit pa. Kumain ka muna para may laman ang tiyan bago uminom ng gamot.”

Tiningnan niya ako na parang ngayon lang niya ako naalala.

“Ah, Mara, gising ka na pala. Kumuha ka na lang ng mangkok sa kusina. Marami pa naman. Yung rosas, binili ko kasi nalulungkot si Trish kanina. Babae kasi, mahilig sa bulaklak.”

Gusto kong matawa.

Gusto kong sumigaw.

Pero wala nang lumabas na salita.

Pumasok ako sa kusina, kumuha ng mangkok para sa sarili ko.

Pagbukas ko ng kaldero, dalawang piraso na lang ng manok ang natira, puro buto.

Yung sabaw, malabnaw na.

Yung magagandang parte, nasa mangkok na ni Trish.

Kumuha pa rin ako at umupo sa dulo ng mesa, malayo sa kanila.

Habang kumakain sila at nagtatawanan, parang multo lang ako sa sarili kong bahay.

“ Kuya Marco, salamat talaga ha, kung wala ka baka namaga na mukha ko,” sabi ni Trish habang hinahaplos ang pisngi niyang wala namang peklat.

“Wala yun. Basta ikaw, kahit anong mangyari, nandito si Kuya,” sagot ni Marco.

Pagkatapos kumain, si Trish biglang nagsabi, “Ay, Kuya, pala, yung tuition ko sa review center for board exam, pwede mo ba akong pahiramin muna? Sa katapusan pa kasi padala ng tita ko eh.”

Walang pag-aalinlangan, kumuha si Marco ng phone niya.

“Magkano ba yun?”

“Twelve thousand lang, Kuya.”

“Sige, send ko na ngayon.”

Doon ako napatigil.

Twelve thousand.

Yung perang pinag-ipunan ko para sa bagong laptop ng studio.

Nasa joint account namin ni Marco.

Joint account na para sana sa pangarap naming kasal at bahay.

Matagal ko nang napapansin na mabilis mabawasan.

Akala ko dahil sa gastos sa kuryente at upa.

Pero ngayon, malinaw na.

Tumayo ako at kinuha ang phone ko at binuksan ang banking app.

Tiningnan ko ang transaction history.

At doon ko nakita ang lahat.

P5,000 – Transfer to Trish M. – July 15

P8,000 – Shopee – Trish’s iPad – August 2

P12,000 – Review Center – Trish – August 20

P3,500 – GrabFood – Trish’s condo – halos araw-araw

At yung pinakamasakit, P25,000 – Rent for Trish’s dorm near UST – September 1

Yung perang inipon ko para sa pangarap ko, ginagamit niya para buhayin ang ibang babae.

Hindi na joint account yun.

Account na pala yun ni Trish na ako ang nagpopondo.

“Marco, ano to?” Pinakita ko sa kanya ang phone.

Tiningnan niya lang nang mabilis at parang wala lang.

“Ah yan? Tulong lang kay Trish. Kawawa naman kasi, mag-isa lang sa Maynila. Wala siyang pamilya dito. Ako lang ang meron siya.”

“Tulong? Twenty-five thousand para sa dorm? Samantalang tayo, nagtitiis sa maliit na condo na may tagas ang kisame pag umuulan?”

Doon na siya nainis.

“Mara, pwede ba wag kang maging mukhang pera? Pera lang yan! Kapatid ko si Trish. Ano gusto mo, pabayaan ko siyang matulog sa kalsada? Ikaw, may studio ka na, kumikita ka na, bakit ba ang damot mo?”

Mukhang pera.

Ako pa ang mukhang pera.

Ako na nag-ipon ng walong libo para sa alimango na siya rin namang nakinabang.

Ako na nagtatrabaho hanggang alas tres ng madaling araw para may pang-abono sa upa.

Si Trish, umiiyak na naman.

“Ate Mara, sorry ha, hindi ko alam na pera mo pala yun. Akala ko pera ni Kuya Marco. Sige, babayaran kita pag nakapasa na ako. Promise.”

Pero habang umiiyak, nakita ko sa paa niya yung bagong pares ng Nike na puti.

Yung sapatos na pinost ko sa wishlist ko sa Instagram noong isang buwan.

Nasa paa niya na.

Si Marco, hinawakan ang balikat ni Trish.

“Wag mo nang isipin yung pera. Ako ang bahala kay Ate Mara mo. Masyado lang siyang pagod kaya ganyan.”

Pagod.

Hindi ako pagod.

Sawang-sawa na ako.

Pumasok ako sa kwarto at sinimulan kong iligpit ang mga gamit ko.

Kumuha ako ng maleta.

Isang maleta lang, kasya na ang lahat ng damit ko.

Limang taon pero isang maleta lang pala ang naipon ko sa bahay na to.

Habang nag-iimpake ako, pumasok si Marco.

“Anong ginagawa mo?”

“Aalis na ako. Tapusin na natin to. Hindi na kita kayang mahalin nang ganito.”

Tumawa siya nang mapakla.

“Aalis ka? Saan ka pupunta? Sa studio mong maliit na halos walang kliyente? Sa nanay mo sa Laguna na may sakit? Mara, wag kang tanga. Sino pa ang tatanggap sayo?”

“May tatanggap sa akin. At kahit wala, mas gugustuhin ko pang matulog sa sahig ng studio ko kaysa dito na ginagawa mo akong katulong at bangko.”

Lumabas si Trish at kunwaring nagulat.

“Ate, wag naman. Kasalanan ko ba lahat? Kuya Marco, sabihin mo sa kanya wag siyang umalis.”

“Hay naku, Trish, hayaan mo siya. Mag-iinarte lang yan. Mamaya babalik din yan pag naubusan ng pera. Kilala ko na yan.”

Itinulak ko ang maleta ko palabas.

Bawat hakbang ko papalabas ng pinto, bawat tunog ng gulong ng maleta sa sahig, parang tinatanggal ang isang mabigat na kadena sa dibdib ko.

Paglabas ko ng building, nandoon na si Enzo.

Nakatayo sa tabi ng puti niyang pickup, may dalang payong kahit hindi naman umuulan.

Nakita niya ang daliri kong may dugo pa rin at ang maleta ko.

Hindi siya nagtanong ng marami.

Kinuha niya lang ang maleta ko at binuksan ang pinto ng kotse.

“Tara na, Mara. Sa bahay ka muna sa akin. O kaya sa studio mo, nilinis ko na.”

At sa unang pagkakataon sa loob ng limang taon, may isang taong nagsabi ng “tara na” hindi para iwan ako, kundi para samahan ako.

Pero hindi pa doon nagtatapos ang lahat.

Kinabukasan, bumalik ako sa condo para kunin ang natitira kong gamit at ang titulo ng kotse na nakapangalan sa akin.

Pagbukas ko ng pinto, naabutan ko si Marco at si Trish na nagtatawanan habang sinusukat ang kurtina na binili ko pa sa IKEA.

At sa ibabaw ng mesa, nakita ko ang invitation ng Mara Creatives 3rd Anniversary na dapat ay ako ang magho-host bukas.

May nakasulat na bagong pangalan sa host.

“Hosted by: Marco & Trish.”

Nanginginig ang kamay ko.

Gagamitin pa nila ang studio na pinaghirapan ko para sa sarili nilang launching ng online shop ni Trish.

Doon ko napagtanto, kung hindi ko sila pipigilan ngayon, uubusin nila pati ang huling bagay na meron ako.