Bahagi 4: Sa gabing akala niyang katapusan na ng mundo ko, siya pala ang nawalan ng lahat at ako ang nagsimulang bumuo muli ng buhay na mas maganda at mas payapa kaysa dati

Hindi natapos ang gabi ni Miguel sa pagka-hold ng BIR.

Ayon kay Atty. Reyes na nasa club mismo that night dahil inimbitahan siya ni Mr. Tan na matagal na naming kakilala, pinilit ni Miguel na tawagan ako.

Tumawag siya ng pitong beses. Hindi ko sinagot.

Pang-walong tawag, sinagot ni Papa.

“Miguel,” malamig na sabi ni Papa. “Anong kailangan mo?”

“Tito… Tito please… pakisabi kay Sofia… na-unlock niya yung card… nakakahiya ako dito…”

“Card? Anong card? Wala nang card na nakapangalan sa’yo. Lahat ng card na hawak mo, pera ng anak ko. At simula ngayong gabi, wala ka nang kahit piso na makukuha sa pamilya Alonzo.”

“Pero Tito, yung shares ko… yung kumpanya…”

“Anong shares? Wala kang shares. Pinahiram lang namin sa’yo dahil asawa ka ng anak ko. Ngayon, hindi ka na asawa ng anak ko. Kaya wala ka na ring kumpanya. Nasa Alabang na ang auditor namin ngayon, chine-check ang opisina mo.”

Binaba ni Papa ang phone.

Pagkatapos ng tawag na yun, kinailangan ni Miguel na magmakaawa sa manager ng The Peak. Hindi siya makalabas hanggat hindi bayad ang bill na P180,000.

Sa huli, napilitan siyang tawagan ang Mama niya sa Laguna. Si Aling Nena na dati ay mabait sa akin.

Umiyak daw ang Mama niya sa phone, “Miguel anak, saan kami kukuha ng P180k? Wala na tayong pera! Binenta mo na yung tricycle ni Papa mo para pang-down sa Porsche mo!”

Sa wakas, dumating ang isang pinsan niya na may dalang cash na P50k lang at nangakong babalikan ang kulang kinabukasan. Iniwan ni Miguel ang lisensya niya at ang relo niyang Michael Kors na fake pala, ayon sa staff, bilang kolateral.

Lumabas siya ng BGC ng alas dose ng hatinggabi, naglalakad, pawisan, walang taxi dahil hindi na gumagana ang GrabPay niya na naka-link sa card ko.

Samantalang ako, kinaumagahan, nagising ako na magaan ang pakiramdam sa unang pagkakataon sa loob ng labindalawang taon.

Pumunta kami ni Papa sa BDO Private Bank sa Makati. Sinalubong kami mismo ng branch manager.

“Ma’am Sofia, na-transfer na po namin lahat sa bagong principal account niyo. At na-block na rin po lahat ng supplementary cards. Ang total po na na-save ninyo dahil sa pag-lock kagabi ay nasa P2.3 million na attempted transactions.”

P2.3 million. Yun sana ang wawaldasin niya para sa babae niya sa isang gabi lang.

Sa Lunes, bumalik ako sa Alonzo Realty.

Naka-ayos ako. Naka blazer na matagal ko nang hindi sinusuot dahil sabi ni Miguel, mukha daw akong matandang dalaga kapag naka-corporate.

Pagpasok ko sa boardroom, lahat ng empleyado na dati ay sumusunod kay Miguel, tumayo at pumalakpak.

“Sofia is back.”

Doon ko nalaman ang lahat ng ginawa niya nung wala ako.

Ginawa niyang personal ATM ang kumpanya. May ghost employees na pangalan ng pamilya ni Bianca. May mga resibo ng hotel sa Boracay na naka-charge sa company.

Lahat yun, pinull-out ni Atty. Reyes at sinubmit sa korte bilang ebidensya ng financial abuse.

Si Bianca? Pagkatapos ng kahihiyan sa BGC, hindi na siya binalikan ni Miguel. Ayon sa mga common friends namin sa Instagram, bumalik daw siya sa pagiging freelance model at nagde-delete na ng lahat ng pictures nila ni Miguel. Nag-post pa siya ng quote na “Never trust a man who uses his wife’s money.” Ang daming nag-like, kasama ako.

Si Miguel ngayon, nakatira sa dati niyang apartment sa Mandaluyong na tig P15k lang ang renta. Wala na ang Porsche, hinatak ng bangko dahil hindi pala siya ang nagbabayad, kumpanya ko pala. Wala na ang condo sa BGC, dahil naka-pangalan pala sa Alonzo Realty at pinapaupa lang sa kanya.

Isang buwan pagkatapos ng annulment, nagpadala siya ng mahabang sulat sa bahay. Handwritten.

“Sofia, patawarin mo ako. Nagkamali ako. Pwede pa ba tayong magsimula ulit? Hindi ko kaya nang wala ka.”

Hindi ko na binasa nang buo. Tinupi ko at ibinigay kay Manang para gamiting pang-sindi sa kalan.

Dahil sa gabing yun sa BGC, hindi lang na-decline ang card niya.

Na-decline ang buong pagkatao na pinaniwalaan niyang sa kanya.

Ngayon, ako na ulit ang CEO ng Alonzo Realty. Pinalitan ko lahat ng sistema. Mas malaki na ang kinikita namin kaysa nung panahon niya.

At si Papa? Gabi-gabi pa rin kaming sabay kumakain ng sinigang.

Sabi niya kagabi, “Buti na lang nakinig ka kaagad sa akin, ‘no? Kung nagpatumpik-tumpik ka pa ng limang minuto, ubos na sana ang P2.3 million mo.”

Ngumiti ako.

“Salamat Pa. Kung hindi dahil sa’yo, baka hanggang ngayon, ako pa rin ang nagbabayad sa luho ng ibang babae.”

At sa unang pagkakataon sa loob ng labindalawang taon, bumili ako ng isang bagay para sa sarili ko na hindi ko kailangang itago ang resibo.

Isang simpleng gold necklace. Hindi P650k. P35k lang. Pero sa akin. Galing sa sarili kong pera. At suot ko ito nang may ngiti, hindi luha.

Dahil sa wakas, natutunan ko na.

Ang babaeng marunong mag-lock ng card niya, marunong ding mag-lock ng puso niya para sa mga taong hindi karapat-dapat.

At ang katapusan ng kasal ko, ay simula pala ng buhay ko.