Bahagi 3: Sumakay kaming tatlo sa iisang kotse papuntang Alabang at sa bawat kilometro ng SLEX unti-unti kong nilatag ang bitag na matagal ko nang inihanda para sa kanilang dalawa nang tahimik at buo

Natigilan si Bianca sa sinabi ko.

Si Rafael naman, parang natawa pa. Akala niya nagseselos na ako sa wakas. Akala niya cute.

Sabi niya, “Sa wakas, marunong ka na ring magselos. Mas maganda ka pag ganyan.”

Gusto kong masuka. Pero ngumiti ako. Yung ngiti na natutunan ko noong high school pa ako sa Quezon City, noong kinorner ako ng girlfriend ng basketball captain sa banyo ng eskwelahan.

Apat sila noon. Hinila ang buhok ko. Pinunit ang palda ko. May nagsabi, “Picturan natin, post natin.” Hindi ako umiyak noon. Hindi ako sumigaw. Yumuko lang ako.

Tapos dumating si Rafael. Second year college siya noon, nag-volunteer sa outreach program sa school namin. Siya ang sumigaw sa kanila. Siya ang nagtakip ng jacket niya sa akin. Sabi niya, “Dapat may tapang ka naman kahit konti, Elise.”

Akala niya natakot sila sa kanya.

Hindi niya alam, ako ang nag-message sa tatay nung babae. Nakita ko kasi na naghahalikan sila ng basketball captain sa likod ng gym. Sinama ko ang tatay ng babae doon. Kinabukasan, wala na siya sa school. Transfer daw sa probinsya.

Hindi ako duwag. Marunong lang akong maghintay.

At ngayon, naghihintay ulit ako.

“Halika na,” sabi ko kay Bianca, hinawakan ko siya sa braso. Malamig ang kamay ko pero mahigpit. “Hatid ka na namin. Baka mag-alala si Marco.”

Narinig ni Bianca ang pangalan ng asawa niya at medyo namutla siya, pero mabilis siyang nakabawi.

“Si Marco? Nasa Davao yun, may laban. Hindi yun uuwi.”

“Ah talaga?” Sabi ko, “Kakatawag ko lang sa kanya kanina. Sabi niya nasa Manila na siya. Pauwi na raw siya.”

Doon ko nakita ang unang kislap ng takot sa mata ni Bianca. Pero tinakpan agad ni Rafael.

Tumawa si Rafael. “Sige, hatid natin. Para makita mo rin kung saan nakatira yang best friend mo ngayon. Malaki na bahay nila sa Alabang Hills, mas malaki pa sa atin.”

Sumakay kami sa SUV ni Rafael. Ako sa passenger seat sa harap. Si Bianca sa likod, nakasandal, kunwari ay nahihilo pero panay ang tingin sa salamin para makita kung nakatingin ako.

Habang nagda-drive si Rafael pa-SLEX, tahimik lang ako. Pinapakinggan ko silang dalawa na nagbubulungan sa likod na akala nila hindi ko naririnig.

“Kinakabahan ako,” bulong ni Bianca.

“Relax,” sagot ni Rafael, “Si Elise yan. Kahit anong makita niyan, hindi yan gagawa ng gulo. Kilala ko yan.”

Doon ko binuksan ang voice recorder sa phone ko. Matagal ko nang ginagawa ito, hindi lang ngayong gabi. Simula pa noong isang buwan, noong una kong napansin na amoy pabango ni Bianca ang polo ni Rafael. Simula noong nakita kong may transfer si Rafael na 75,000 pesos kay Bianca, nakalagay “for condo dues.”

May folder ako sa Google Drive. Lahat ng resibo. Lahat ng chat na na-screenshot ko mula sa iPad ni Rafael na nakalimutan niyang i-logout. Pati video na kuha ng CCTV namin sa garahe, kung saan hinahatid ni Rafael si Bianca ng 2 AM at hinahalikan sa gate.

Hindi ako tanga. Nag-iipon lang ako.

Pagbaba namin ng Alabang exit, nag-message ulit si Marco. “5 minutes. Nasa gate na ako ng village niyo. Nasaan kayo?”

Sinagot ko, “Paakyat na kami ng Alabang Hills. Block 8.”

Tumingin si Rafael sa akin. “Sino ka-text mo?”

“Si Mama,” sabi ko. “Tinanong kung nakauwi na ako.”

Tumango lang siya.

Pagpasok namin sa village, nakita ko agad ang puting Hilux ni Marco na nakaparada sa tapat ng bahay nila. Naka-off ang ilaw. Pero nakabukas ang pinto ng driver side.

Si Marco, nakatayo sa labas, nakasandal sa truck. Suot pa rin ang simpleng t-shirt at maong. Hindi siya mukhang galit. Mas nakakatakot pag ganun. Tahimik.

Si Bianca ang unang nakakita sa kanya pagbaba namin. Natigilan siya sa paglalakad. Yung kamay niyang nakahawak sa braso ni Rafael, biglang bumitaw.

“Marco?” halos pabulong niyang sabi.

Lumingon si Rafael. At doon, sa unang pagkakataon ngayong gabi, nakita kong kinabahan siya.

“Pare, anong ginagawa mo dito?” sabi ni Rafael, pilit na ngumiti.

Hindi sumagot si Marco. Tumingin lang siya sa akin. Tapos tumingin kay Bianca. Tapos kay Rafael.

“Elise,” sabi ni Marco sa mahinahon pero malamig na boses, “Ikaw ang tumawag sa akin?”

Tumango ako. “Oo. Sabi ni Bianca nahihilo siya. Akala ko kailangan niya ng asawa niya.”

Lumapit si Bianca kay Marco, pilit na ngumiti. “Love, bakit ka nandito? Akala ko nasa Davao ka pa. Nag-inuman lang kami ng barkada, wala lang yun, nagkataon lang na…”

“Na nakaupo ka sa hita ng asawa ng best friend mo?” putol ni Marco. Hindi siya sumigaw. Pero bawat salita, parang yelo.

Biglang natahimik ang buong kalye. Kahit yung guard sa kanto, napatingin.

Doon nagsimulang manginig si Bianca. Hindi dahil sa lamig.

At doon ko alam, tapos na ang unang parte ng plano ko. Pero hindi pa tapos ang gabi. Dahil ang totoo, hindi si Marco ang huling baraha ko. Ang huling baraha ko ay nasa loob ng bahay nila, sa laptop ni Bianca na naiwan niyang naka-open.