Bahagi 3
Inamin niyang sinadya niyang matalo kami para kay Sofia at doon ko lang naintindihan kung gaano kababaw ang tingin niya sa pangarap ko

Nakatayo pa rin siya sa rooftop, tinitigan yung hair clip na iniwan ko sa sahig. Hindi niya pinulot. Hindi rin ako ang kumuha. Hinayaan ko lang doon, parang simbolo na tapos na yung dating kami.

“Grace, please,” sabi niya. Medyo nanginginig na boses niya. Hindi na yung kalmado kanina. “Hindi ko inisip na ganun kalaki epekto sayo. Akala ko kaya mo pa sa next sem, may iba pa namang opportunity.”

Napangiti ako ng mapait. Opportunity? Sa school namin sa Quezon City, isang beses lang sa apat na taon magkaroon ng libreng exchange na may full support. Alam niya yun. Sinabi ko sa kanya mismo. Nung gabi na nag-aapply ako, siya pa nag-check ng essay ko.

“Carlo, dalawang buwan tayong sabay gumising ng alas singko,” sabi ko. “Ikaw pa nag-aalarm sa akin. Ikaw nagdadala ng kape. Tapos sa dulo, ikaw rin pala magbubura ng lahat.”

Yumuko siya. Alam kong nahihiya siya, pero iba na yung hiya ngayon. Hindi na yung cute na guilt nung nasa stage kami. Hiya na may kasamang guilt dahil nahuli.

“Si Sofia kasi…” simula niya ulit.

“Wag mo nang idahilan si Sofia,” putol ko. Hindi ko na kaya marinig pangalan niya. Pero tuloy pa rin siya.

“Na-ospital kasi mama niya sa Cebu. Kailangan niya ng pera. Yung ₱50,000 malaking bagay sa kanya. Sabi niya sa akin nung rehearsal, pag hindi siya nanalo, baka hindi na siya makabalik next sem.”

Doon ako napahinto. Hindi dahil naawa ako bigla. Kundi dahil naintindihan ko na, hindi pala ako yung babaeng nasa isip niya nung nagkamali siya. Si Sofia pala.

Alam ko yung pakiramdam ng may sakit ang nanay. Naranasan ko. Pero hindi yun dahilan para nakawin ang slot ng iba. Hindi ako humingi ng awa sa kanya nung ako yung may problema. Tumayo ako mag-isa.

“Alam mo ba kung anong ginawa ko after nung message ni Ma’am?” tanong ko sa kanya. Hindi siya sumagot. “Nagtago ako sa CR ng girls sa third floor. Umiyak ako hanggang sa sumakit lalamunan ko. Sinisi ko sarili ko. Sabi ko bobo ako, tamad ako, hindi ako enough.”

Tumingin ako sa malayo, sa mga ilaw ng Katipunan. “Ni minsan hindi kita sinisi. Kahit alam kong mali mo yung huling salita. Sabi ko sa sarili ko, pagod ka lang, mahal mo lang ako kaya ka natulala.”

Napaupo si Carlo sa sahig. Parang biglang naubusan ng lakas.

“Tapos maririnig ko na pinagmamalaki mo pa sa barkada mo na parang bayani ka kasi tinulungan mo si Sofia? Na okay lang na ako yung matalo kasi mas kawawa siya?”

Tahimik. Tanging hangin lang.

“Grace, first love ko si Sofia nung high school,” pag-amin niya sa wakas. Mahina, pero malinaw. “Apat na taon ko siyang nagustuhan. Hindi kami nagkatuluyan kasi lumipat kami ng Manila. Akala ko move on na ako nung naging tayo. Pero nung nakita ko ulit siya sa contest, bumalik lahat.”

Parang sinaksak ako nang dahan-dahan. Hindi masakit agad, pero habang tumatagal, mas humihiwa.

“Kaya pala,” bulong ko. “Kaya pala iba yung tingin mo sa kanya sa stage. Kaya pala ayaw mong magpa-picture tayo dati, pero sa kanya dikit ka. Kaya pala yung pabango.”

Hindi siya nag-deny. Hindi na niya kayang mag-deny.

“Matagal mo na ba akong niloloko?” tanong ko. Umiling siya.

“Hindi. Ngayon lang. Nung contest lang talaga ako nagkamali ng desisyon. Maniwala ka.”

Gusto kong maniwala. Dalawang taon kami. Kabisado niya kung paano ako pakalmahin pag may panic attack ako. Alam niya na ayoko ng maraming tao. Alam niya na vanilla lang gusto ko, hindi chocolate. Pero kabisado rin ba niya kung gaano ko pinaghirapan yung pangarap ko? Mukhang hindi.

Tumayo ako. Pinunasan ko luha ko gamit yung likod ng kamay. Ayoko nang magmukhang kawawa sa harap niya.

“Carlo, mahal mo pa ba ako?” Diretsong tanong. Walang paligoy-ligoy.

Tumingala siya sa akin. Ang tagal bago sumagot. At yung tagal na yun, sagot na.

“Hindi ko alam,” sabi niya sa huli. Honest naman siya kahit papano. “Gusto kita, Grace. Pero si Sofia… hindi ko pa pala talaga siya nakakalimutan.”

Yun lang. Dun na ako natauhan. Hindi na ako umiyak nang malakas. Parang naubos na lahat ng luha ko sa CR kanina.

Kinuha ko bag ko. Yung folder ng speech papers namin, kinuha ko. Yung kanya, iniwan ko sa kanya.

“Alam mo ba kung bakit ako nagpupursige sa exchange?” sabi ko habang inaayos bag ko. “Hindi lang dahil sa translation company. Dahil gusto kong patunayan sa nanay ko na yung anak niyang nagtatrabaho sa hotel para may pang-tuition, kayang makarating sa US nang hindi nanghihingi. Gusto kong siya naman ang ipagmalaki ako.”

Tumango siya. Alam niya. Lahat alam niya. Pero iba ang alam sa pag-intindi.

Pagbaba ko ng hagdan ng rooftop, hindi na siya sumunod agad. Nilingon ko sandali. Nakita kong hawak na niya yung hair clip. Tinitigan niya.

Pagdating ko sa baba, hindi ako umuwi sa dorm. Dumiretso ako sa opisina ng department. Sarado na, pero may ilaw pa sa loob. Nandoon si Ma’am Lilia, yung adviser namin.

Kumatok ako.

“Ma’am, pwede po ba magtanong?” Sabi ko.

Pinaupo niya ako. Tinanong niya kung okay lang ako. Sinabi kong hindi, pero gusto kong maging okay.

“Ma’am, may chance pa po ba na ma-appeal yung ranking? O kahit recommendation letter man lang for internship, kahit wala na yung exchange?”

Tiningnan niya ako. Kilala niya ako. Alam niya yung pinagdaanan ko sa scholarship dati. Yung about sa hotel at sa mama ko.

Tumango siya. “Grace, hindi ko maibabalik yung slot. Final na yung listahan na pinasa sa US. Pero yung totoo, yung score mo, sobrang taas. Second ka sa speech, fourth overall lang dahil sa GWA conversion. Sayang.”

Binuksan niya drawer. May binigay siyang papel. Listahan ng partner translation agencies na naghahanap ng intern. “Try mo dito. Hindi man US, pero malaking tulong sa resume. At yung pangarap mong company, minsan tumatanggap kahit walang exchange, basta may strong portfolio.”

Yun yung maliit na desisyon na ginawa ko nung gabing yun. Hindi ako nagmakaawa kay Carlo na bumalik. Hindi ako nagwala kay Sofia. Pinili kong kunin yung papel at umuwi.

Pag-uwi ko sa dorm, binuksan ko cellphone ko. Yung GC ng contestants, ang ingay pa rin. May bagong picture na naman. Si Carlo at si Sofia, magkasama sa labas ng auditorium, may hawak na milk tea. May nag-caption: bagay daw.

Ni-mute ko yung GC. Hindi ko binura. Ni-mute ko lang. Tapos binuksan ko yung notes ko. Yung draft ng resignation letter na dapat sana ay letter of intent for exchange, ginawa kong application letter for internship.

Hindi pa tapos ang gabi, pero alam kong bukas, iba na ang umaga ko. Hindi na ako yung Grace na laging nakatingin kay Carlo para malaman kung okay ba ako. Ako na yung Grace na kailangang maging okay para sa sarili niya.

At bago ako matulog, inalis ko yung wallpaper ng chat namin. Yung picture namin sa library. Pinalitan ko ng plain black.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖

Bahagi 4
Hinarap ko silang dalawa sa harap ng buong department at sa wakas pinili kong ipaglaban ang sarili kong kinabukasan kaysa sa pag-ibig na sinira niya

Kinabukasan, maaga akong pumasok. Hindi na alas singko kasama si Carlo, pero alas sais pa rin. Sanay na katawan ko.

Pagpasok ko sa room, nandoon na si Sofia. Mag-isa lang siya, nag-aayos ng mga certificate. Nung nakita niya ako, ngumiti siya. Yung ngiting nanalo.

“Grace, congrats pa rin ha,” sabi niya. “Ang galing mo kahapon. Sayang lang talaga yung dulo.”

Kung hindi ko alam yung totoo, iisipin kong sincere siya. Pero ngayon, naririnig ko yung boses niya sa likod ng ngiti niya.

“Thanks,” sabi ko, maikli. Umupo ako sa pinakadulo, malayo sa kanya.

Maya-maya dumating si Carlo. Parang hindi siya nakatulog. Namumugto mata niya. Pagpasok niya, unang tinignan si Sofia, tapos ako. Parang nag-aalangan kung saan uupo. Sa huli, umupo siya sa gitna, sa pagitan namin. Classic Carlo, ayaw mamili.

Nagsimula ang klase ni Ma’am Lilia. Announcement ng official exchange list.

“Congratulations sa tatlong mag-aaral na magre-represent sa atin sa US next year,” sabi ni Ma’am. Binasa niya pangalan. Kasama si Sofia. Wala ako.

Pumalakpak ang lahat. Pati si Carlo pumalakpak. Tumingin ako sa kanya. Hindi siya makatingin pabalik.

After class, pinatawag kami ni Ma’am sa opisina. Kaming tatlo. Ako, si Carlo, si Sofia.

Pagpasok namin, seryoso mukha ni Ma’am.

“May narinig akong usap-usapan tungkol sa contest kahapon,” sabi niya. “Gusto ko lang linawin. Grace, totoo ba na may narinig ka sa backstage?”

Nagulat ako. Paano nalaman ni Ma’am? Siguro may nakarinig din sa friends ni Carlo at nakwento sa faculty.

Tumingin ako kay Carlo. Namutla siya. Si Sofia naman, parang nagtataka.

“Ma’am, hindi po…” simula ni Carlo.

“Let Grace speak,” putol ni Ma’am.

Huminga ako ng malalim. Ito na yun. Kung mananahimik ako, parang wala lang nangyari. Pero pag nagsalita ako, baka magbago lahat.

“Ma’am, narinig ko po si Carlo na sinabi niya sa mga kaibigan niya na sinadya niyang magkamali para manalo si Sofia,” sabi ko. Mahinahon, pero malinaw bawat salita. “Sabi niya mas kailangan daw ni Sofia yung ₱50,000 kaysa sa akin. At sabi ng kasama niya, first love niya daw si Sofia.”

Napasinghap si Sofia. Tumingin siya kay Carlo.

“Carlo? Totoo ba yun?” tanong ni Sofia. Boses niya nanginginig.

Hindi makasagot si Carlo. Yumuko lang siya. At yung pagyuko na yun, mas malakas pa kaysa sa oo.

“Carlo, totoo ba na sinadya mo?” Ulit ni Sofia, mas malakas na. “Akala ko nagkamali ka lang talaga! Sabi mo pa sa akin kagabi, nanghihinayang ka para kay Grace!”

Natahimik ang opisina. Si Ma’am Lilia nakatingin lang kay Carlo, hinihintay sagot.

Sa wakas, nagsalita si Carlo. “Oo,” sabi niya, halos pabulong. “Sinadya ko.”

“Para sa akin?” Tanong ni Sofia. Hindi makapaniwala. “Bakit mo ginawa yun? Hindi ko hiningi!”

“Hindi mo hiningi,” sabi ni Carlo, tumingala. “Pero alam kong kailangan mo. Sabi mo sa akin, pag hindi ka nanalo, baka hindi ka na makabalik. Na-ospital mama mo. Gusto lang kitang tulungan.”

“Bakit mo ako tinulungan sa paraang mananakit ka ng ibang tao?” sigaw ni Sofia. Doon ako nagulat. Hindi siya masaya na nanalo siya dahil sa daya. Naiiyak siya.

“Akala ko matutulungan kita nang hindi nasasaktan si Grace,” sabi ni Carlo. “Akala ko okay lang kasi second place pa rin naman siya. Hindi ko alam na pang-apat pala siya sa overall.”

Doon ko naintindihan, hindi lang ako ang nasaktan niya. Pati si Sofia, ginamit niya para maging bayani siya sa sarili niyang kwento. Hindi niya tinanong kung gusto ba ni Sofia manalo sa ganung paraan.

Tumingin si Ma’am Lilia sa akin. “Grace, anong gusto mong mangyari?”

Ito yung moment na pwede akong humingi na bawiin yung award, na i-report si Carlo. Pwede kong sirain silang dalawa tulad ng pagsira niya sa akin.

Pero tiningnan ko si Carlo. Yung taong dating nagligtas sa akin sa rooftop nung akala kong wala nang pag-asa. Yung taong nagbuhat ng mabigat na folders ng ebidensya para sa scholarship ko. Yung taong yun, ngayon hindi ko na makilala.

At tiningnan ko si Sofia. Umiiyak na siya, hawak yung certificate na parang biglang naging mabigat.

“Ma’am, hindi ko na po hinihingi na bawiin yung prize,” sabi ko. “Napanalunan ni Sofia yung certificate, kahit may daya sa partner ko, siya pa rin yung nagsalita nang maayos sa stage. Yung ₱50,000, sa kanya na po yun kung kailangan niya talaga.”

Tumingin silang lahat sa akin, gulat.

“Pero gusto ko lang pong malinaw,” dagdag ko. “Hindi po ako natalo dahil bobo ako. Natalo ako dahil yung partner ko mismo ang pumili na talunin ako. Gusto ko lang pong malaman ng lahat yun. At gusto ko pong matanggal si Carlo bilang partner ko sa lahat ng school activities from now on. Hindi na po ako komportable katrabaho siya.”

Tumango si Ma’am Lilia. “Fair enough.”

Tumingin si Ma’am kay Carlo. “Carlo Mendoza, alam mo ba kung gaano kabigat yung ginawa mo? Hindi lang to tungkol sa contest. Tungkol to sa tiwala. Sa isang team, pag sinadya mong talunin ang partner mo, hindi ka na pwedeng pagkatiwalaan.”

Tahimik si Carlo. Tumulo luha niya.

“Magkakaroon ka ng disciplinary memo for unsportsmanlike conduct. Hindi ka muna pwedeng sumali sa anumang competition na nire-represent ang school for one semester. At yung recommendation letter mo for OJT, iho-hold ko muna.”

Parang gumuho mundo ni Carlo. Yung OJT sa isang malaking BPO company sa BGC na pangarap niya, na-delay.

Si Sofia naman, lumapit sa akin paglabas namin ng opisina.

“Grace, sorry,” sabi niya, umiiyak. “Hindi ko talaga alam. Kung alam ko lang na sinadya niya, hindi ko sana tinanggap. Ibabalik ko na lang yung pera? Hati tayo?”

Umiling ako. “Hindi mo kailangang ibalik. Hindi ikaw ang may kasalanan. Pero sana, next time, tanungin mo muna kung anong kapalit nung tulong na binibigay sayo.”

Niyakap niya ako. Saglit lang. Pagkatapos, umalis siya, dala yung certificate pero wala na yung ngiti kahapon.

Naiwan kami ni Carlo sa hallway.

“Grace,” tawag niya.

“Carlo, tapos na tayo,” sabi ko. Hindi na ako galit na sumisigaw. Pagod na pagod na ako. “Hindi kita kayang patawarin ngayon. Siguro balang araw, pero hindi ngayon. Yung dalawang taon natin, hindi ko yun buburahin. Pero yung kinabukasan ko, hindi mo na pwedeng hawakan.”

Kinuha ko sa bag yung susi ng condo na dati naming pinag-iipunan para sana pag nag-OJT na kami sa Makati, magkasama kami. Susi ng pangarap na hindi na mangyayari. Binalik ko sa kanya.

“Wala na akong ibang hihingin,” sabi ko. “Wag mo na akong hanapin sa rooftop. Hindi na ako dun umiiyak.”

Umalis ako. Hindi na ako lumingon.

Lumipas ang isang linggo.

Nag-apply ako sa lahat ng nasa listahan na binigay ni Ma’am. Tatlong translation agency sa Quezon City at Makati. Lahat tinanggihan ako dati dahil wala akong experience abroad. Pero ngayon, may dala akong bagong portfolio: yung video ng speech ko sa contest, yung second place certificate, at yung recommendation letter ni Ma’am na nagsasabing kahit may daya sa partner, lumaban ako nang patas.

Isang agency sa BGC, yung mismong pangarap kong company, tumawag. Hindi nila ako tinanggap for US exchange, pero inalok nila ako ng paid internship habang nag-aaral pa lang. Sabi ng HR, nagandahan sila sa composure ko sa stage kahit alam nilang may nangyaring hindi maganda sa partner ko.

Tinanggap ko. Maliit lang na sahod, ₱15,000 a month. Pero para sa akin, simula yun.

Si nanay, tumawag. Sabi niya gumaganda na pakiramdam niya. Sabi ko sa kanya, “Nay, may internship na ako. Sa translation company. Hindi pa US, pero papunta na dun.” Umiyak siya sa kabilang linya. Sabi niya proud siya.

Si Carlo, hindi na nagparamdam. Narinig ko sa mga kaklase, nag-volunteer siya sa Cebu para sa outreach ng department niya, parang gusto niyang bumawi.

Isang hapon, pumunta ako sa rooftop ulit. Hindi para umiyak. Para magpaalam.

Dala ko yung bagong ID ko sa internship. Suot ko yung plain black shirt na paborito ko ngayon. Walang hair clip.

Umupo ako sa dati kong pwesto. Tumingin sa mga ilaw ng Manila. Malamig pa rin hangin, pero hindi na masakit sa pisngi.

Binuksan ko cellphone ko. Nag-type ako ng message kay Ma’am Lilia: Thank you po.

Tapos binuksan ko notes ko at nagsulat ng bagong goal: Mag-ipon ng ₱100,000 para sa sariling application for short course sa US next year, hindi na aasa sa slot ng school.

Ngumiti ako sa sarili ko. Sa wakas, hindi na ako yung babaeng naghihintay na may magligtas sa akin sa rooftop bago dumilim.

Ako na mismo ang ilaw na hinihintay ko.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨