Bahagi 3
Akala ko nasa rehab pa ang biyenan ko pero nalaman kong dalawang linggo na siyang nakauwi at pera ko lang ang habol ng asawa ko

Kinabukasan alas sais pa lang ng umaga, gising na ako. Hindi dahil maganda tulog ko, kundi dahil hindi ako makatulog. Nakatingin lang ako sa kisame ng condo namin sa Quezon City, hawak yung cellphone na may bank app. Yung ₱180,000 na emergency savings na inipon ko ng tatlong taon, ngayon ₱115,000 na lang. Hindi lang yung ₱60,000 kagabi ang nawala. May nauna pa palang ₱5,000 nung araw ng discharge ko.

Dumating si Ate Lita ng alas syete, may dalang sopas at pandesal. Receptionist siya sa dental clinic pero parang ate ko na talaga siya mula nung nawala sila Mama at Papa. Umupo siya sa tabi ng wheelchair ko at hindi muna nagsalita. Binuksan niya yung thermos at binuhusan ako ng mainit na tubig.

Pinakita ko sa kanya lahat. Yung resibo ng ospital na ₱35,000 na ako nagbayad gamit yung HMO at cash, yung renta ng wheelchair na ₱3,500, yung gamot na ₱6,000, yung bayad kay Aling Teres na ₱800 kada araw. Tapos pinakita ko yung transfer history. Dalawang beses, parehong papunta sa account na may pangalang R. Dela Cruz. Sabi ni Ate Lita, “Sino to?”

“Kasosyo niya sa Balintawak. Yung inupahan nilang pwesto para sa kitchen equipment. Sabi niya dati, naipit daw pera sa stocks.”

Tahimik si Ate Lita. Kilala niya si Carlo. Nung kinasal kami limang taon na ang nakaraan, siya yung nag-ayos ng bulaklak. Sabi niya, “Angela, tawagan natin yung rehab.”

Kinabahan ako. Ayokong isipin na nagsisinungaling si Carlo tungkol sa tatay niya. Mabait sa akin si Mang Jose. Nung huling Pasko, siya lang yung nagtanda na ayaw ko ng lechon na may taba. Siya lang yung naglagay ng lean meat sa plato ko habang lahat busy sa videoke.

Pero tinawagan namin. Alas otso y medya ng umaga, tinawagan ni Ate Lita yung rehab center sa Baliuag, Bulacan. Nagpakilala siya bilang kapamilya. Sabi nung nurse sa kabilang linya, “Si Mang Jose po? Na-discharge na po siya nung July 15 pa. Dalawang linggo na po siyang wala dito. Nasa bahay na po niya sa Malolos, okay naman po siya, yung pamangkin niya po nag-aalaga.”

July 15. Ngayon ay August 2. Dalawang linggo na palang wala sa rehab si Mang Jose.

Nabitawan ko yung kutsara. Mainit yung sopas pero parang nanlamig ako.

Tinawagan ko mismo si Mang Jose. Nag-ring ng matagal. Nung sumagot siya, mabagal pa rin boses niya pero malinaw.

“Hello? Sino to?”

“Tay, si Angela po to.”

“Angela? Iha? Kumusta ka? Nabalitaan ko naoperahan ka daw?”

Umiyak ako. Hindi ko napigilan. “Tay, nasaan po kayo?”

“Nandito sa bahay sa Malolos. Dito ako sa sala. Bakit?”

“Tay, si Carlo po, nandyan po ba siya?”

Matagal na katahimikan. Tapos sabi niya, “Hindi, iha. Huling punta niya dito nung July 20. Nagdala ng prutas. Tapos umalis din agad. Sabi may aayusin daw sa pwesto niya. Bakit, hindi ba siya umuuwi sa inyo?”

Doon ko nalaman lahat. Hindi sa rehab si Carlo. Hindi sa tabi ng tatay niya. Nasa Balintawak siya, o kung saan man, inaayos yung pwesto na palugi na.

Pagkababa ng tawag, nanginig yung kamay ko. Si Ate Lita hinawakan ako sa balikat.

Pagdating ng tanghali, tumawag si Carlo. Parang walang nangyari.

“Uy, nakauwi ka na ba nang maayos kahapon? Nakalimutan ko yung charger ko.”

Hindi ako sumagot sa charger. Sabi ko, “Carlo, nasaan ka ba talaga?”

“Ha? Nasa Bulacan ako, sabi ko sa’yo di ba? Busy dito.”

“Carlo, kausap ko si Tatay. Wala ka daw sa Bulacan. Dalawang linggo nang wala siya sa rehab.”

Tahimik sa kabilang linya. Mga limang segundo. Tapos biglang tumaas boses niya.

“Ano ba, Angela? Pati ba naman Tatay ko idadamay mo? Ano gusto mong palabasin, sinungaling ako?”

“Yung ₱60,000 na tinransfer mo kagabi, saan napunta?”

“Ano? Pera mo pa rin iniisip mo? Nasa ospital ka na nga lang, pera pa rin nasa isip mo? Kailangan yun sa pwesto! Babayaran yung renta! Kung hindi, mawawala lahat ng puhunan natin!”

“Puhunan natin? Pera ko yun, Carlo. Emergency savings ko yun. Yung pera na sinabi mong naipit sa stocks, pera ko pala yun na tinransfer mo sa kasosyo mo.”

Sumigaw siya, “Akin din yung bahay na yan! Asawa mo ako! Natural lang na gamitin ko! Hindi ka naman mamamatay kung bawasan yan!”

Doon ko narinig yung tunay na boses niya. Hindi yung pagod, hindi yung nag-aalala. Yung boses ng taong sanay na kumuha nang hindi nagpapaalam.

Binaba ko yung tawag. Hindi dahil talo ako. Dahil pagod na akong makipagtalo sa taong hindi nakikinig.

Si Ate Lita umupo sa sahig, kasing level ng wheelchair ko. Sabi niya, “Alam mo, nung nasa ospital ka, si Carlo humingi ng pera sa akin. Sabi niya pang dagdag sa gamot mo. Pero nung tinanong ko yung nurse, bayad na lahat. Kaya hindi ko binigyan.”

Parang may bumukas na ilaw sa utak ko. Lahat ng maliliit na bagay na binalewala ko. Yung paghingi niya ng password ng bank app nung nasa ospital ako. Yung pagkuha niya ng spare key at sobre na ₱5,000. Yung pagsabi niyang mabigat yung thermos kaya hindi niya dinala, pero yung totoo ayaw lang niyang may bitbit na galing sa akin.

Naalala ko yung dalawang taon. Ako nagbabayad ng renta ng condo na ₱18,000 kada buwan, ako nagbabayad ng kuryente, tubig, internet. Sabi niya babayaran niya pag kumita na yung pwesto. Pero never dumating yung araw na yun.

Yung emergency savings na ₱180,000, inipon ko yun kada sweldo, tig ₱5,000 kada buwan, hindi ako bumibili ng bagong damit para lang may mahugot pag may emergency. At ngayon, emergency ko na, pero ako pa yung ninakawan.

Masakit. Sobrang sakit na parang mas masakit pa kaysa sa bali ng tuhod ko. Pero sa unang pagkakataon, malinaw yung sakit. Hindi na siya halo ng pag-asa na baka nag-aalala lang siya. Malinaw na malinaw.

Hapon na nung dumating si Aling Teres. Naikwento ni Ate Lita sa kanya yung nangyari. Hindi siya nagulat. Sabi niya, “Iha, marami na akong nakitang ganyan. Yung asawa, pag may sakit yung misis, biglang nawawala.”

Tinulungan niya akong maligo at magbihis. Habang pinupunasan niya yung likod ko, sabi ko, “Aling Teres, ano po ba dapat kong gawin?”

Sabi niya, “Unahin mo sarili mo. Yung sugat mo, yung gamot mo, yung lakad mo. Yung pera, habulin mo, pero wag mong hayaang lunurin ka.”

Gabi na nung umalis si Ate Lita. Bago siya umalis, may iniwan siyang papel. Listahan ng mga dapat kong gawin.

Una, palitan lahat ng password. Ginawa ko. Pinalitan ko yung password ng BPI app, GCash, pati yung PIN ng ATM. Yung dating password na birthday naming dalawa, pinalitan ko ng birthday ni Mama.

Pangalawa, kausapin yung admin ng condo. Tumawag ako sa lobby gamit yung intercom. Sabi ko, “Kuya, kung may kukuha ng gamit dito sa unit 12B, tawagan niyo muna ako. Ako lang po may karapatang maglabas ng gamit.”

Pangatlo, itago yung titulo ng lupa at condo papers. Yung condo, nakapangalan sa akin. Bago pa kami kinasal, hulog ko na to. Yung titulo ng lupa sa may San Jose Del Monte na mana ko sa magulang ko, nasa drawer lang. Kinuha ni Ate Lita at dinala muna sa bahay nila para safe.

Pang-apat, isulat lahat ng gastos. Kumuha ako ng notebook, sinulat ko lahat. Operasyon ₱35,000, gamot ₱6,000, wheelchair ₱3,500, Aling Teres ₱800 times 24 days = ₱19,200, pagkain delivery ₱7,500. Tapos yung kinuha niya, ₱65,000 total.

Yun yung maliit pero mahalagang desisyon na ginawa ko nung gabing yun. Hindi ako nag-file agad ng reklamo, hindi ako sumigaw sa social media. Inayos ko lang yung kaya kong ayusin. Yung password, yung susi, yung papel.

Nung hatinggabi, mag-isa ako sa condo. Nakapatay yung ilaw sa sala, bukas lang yung lampshade sa tabi ng kama. Tinitigan ko yung walker. Bukas, sabi ng doktor sa chat, pwede na akong mag-try tumayo ng mas matagal, limang minuto.

Hindi pa tapos yung kwento. Alam kong babalik si Carlo. Alam kong hindi pa niya nauubos yung dahilan. Pero sa unang pagkakataon sa loob ng dalawampu’t apat na araw, hindi ako natakot sa pagbalik niya.

Nag-set ako ng alarm ng alas sais ng umaga. Kailangan kong uminom ng gamot kontra blood clot on time. Kailangan kong gumaling.

At habang pinapatay ko yung cellphone, may isa pa akong ginawa. Blinock ko yung GCash request niya na ₱20,000 na nakita kong pending kaninang umaga.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖

Bahagi 4
Bumalik ang asawa ko ng hatinggabi sa ika-28 araw at pagbukas ng pinto nakita niya si Papa na nakaupo sa sofa kaya nanginginig siyang lumuhod

Alas onse y medya ng gabi ng ika-28 araw mula nung maoperahan ako. Halos isang buwan na akong hindi nakakalakad nang maayos. Nakaupo ako sa wheelchair sa tabi ng bintana ng condo namin sa Quezon City, pinapanood yung ilaw ng mga sasakyan sa EDSA.

Hindi ako makatulog. Hindi dahil sa sakit. Dahil hinihintay ko siya.

Alam kong babalik siya. Naubos na yung rason niya sa Bulacan. Yung kasosyo niyang si R. Dela Cruz, sinisingil na siya sa renta ng pwesto sa Balintawak na ₱40,000 kada buwan. Wala na siyang mahuhugot sa akin dahil pinalitan ko na lahat ng password.

Alas dose ng hatinggabi, narinig ko yung susi sa pinto. Yung duplicate na susi na akala niya hawak pa rin niya. Pero pinalitan na ng admin yung lock ng main door kahapon, binigyan ako ng bagong susi. Kaya yung narinig ko ay yung pagtatangka niyang buksan yung luma.

Kumatok siya. Malakas. Tatlong beses.

“Angela! Buksan mo! Nandito ako!”

Hindi ako sumagot agad. Tiningnan ko yung sofa sa sala.

Doon nakaupo si Mang Jose. Dumating siya kaninang hapon galing Malolos, kasama si Ate Lita. Kahit kakagaling lang sa stroke, pinilit niyang bumiyahe ng dalawang oras sa van. Sabi niya, “Kailangan kong makita yung anak ko. Kailangan kong marinig sa kanya.”

Sa tabi ni Mang Jose, nakaupo si Ate Lita. At sa kabilang sofa, si Aling Teres, na nagpaiwan kahit gabi na.

Binuksan ni Ate Lita yung pinto.

Pagbukas ng pinto, pumasok si Carlo. Pawisan, gusgusin, may dalang malaking backpack. Amoy alak at yosi. Pagtingin niya sa sala, natigilan siya.

Nakita niya si Mang Jose na nakaupo sa sofa, nakatingin sa kanya. Nakasuot si Mang Jose ng lumang polo, hawak yung tungkod niya. Sa tabi niya yung walker ko.

Parang biglang nawala lahat ng lakas ni Carlo. Namutla siya. Yung backpack niya nalaglag sa sahig. Yung tuhod niya nanginig at dahan-dahang lumuhod sa may pinto.

“Tay? Tay, bakit nandito ka?”

Hindi sumagot si Mang Jose agad. Tumingin siya sa akin, tapos kay Carlo.

“Carlo, anak. Tinawagan ako ni Angela. Sabi niya nasa rehab pa ako. Pero nasa bahay ako ng dalawang linggo na. Nasaan ka ba talaga?”

Nauutal si Carlo, “Tay, nasa… nasa pwesto po ako. Kailangan po kasing… kailangan bayaran yung…”

“Yung pera ni Angela?” Sabi ni Mang Jose, mahinahon pero nanginginig yung boses dahil sa stroke at sa galit. “Yung emergency savings ng asawa mo na may bali ang paa, yun ba yung binabayad mo sa renta?”

Tahimik si Carlo. Tumingin siya sa akin. Ako nasa wheelchair, pero tuwid yung upo ko.

“Angela, magpapaliwanag ako. Hindi mo kasi naiintindihan. Lugi na yung pwesto. Kung hindi ko binayaran yung ₱60,000, kukunin na ng may-ari yung mga stocks. Mawawala lahat.”

Tumayo ako. Dahan-dahan, hawak yung walker. Apat na linggo akong nag-practice para lang makatayo ng isang minuto nang hindi nangangatal. Ngayon, nakatayo ako sa harap niya.

“Carlo, nung nasa ospital ako, anim na araw. Isang gabi ka lang nagbantay. Tapos umalis ka. Sabi mo si Papa may problema sa therapy. Pero wala naman pala.”

“Angela, hindi ko…”

“Nung na-discharge ako, may mop na nakaharang sa banyo. Alam mong hindi ako makatayo. Pero iniwan mo pa rin. Kasi nagmamadali kang umalis.”

“Tapos kumuha ka ng ₱65,000 sa account ko. Yung pera na inipon ko para sa emergency. Emergency ko na ngayon, Carlo. Ako yung emergency. Pero ikaw yung kumuha.”

Sumigaw siya, “Asawa kita! Pera nating dalawa yun! Ano ba, nagbibilang ka?”

Doon nagsalita si Ate Lita. Tumayo siya.

“Carlo, pera ni Angela yun. Bago pa kayo kinasal, may trabaho na siya. Ikaw, anong naiambag mo sa condo na to? Magkano binayad mo sa renta nitong dalawang taon? Si Angela lahat!”

Si Aling Teres naman, mahinahon lang, “Iho, yung asawa mo hindi makaihi nang maayos nung wala ka. Ako naglinis ng banyo niya. Ikaw nasaan ka? Nasa inuman?”

Nakita ko yung mukha ni Carlo na namumula. Hindi sa hiya, kundi sa galit. Lumapit siya sa akin, parang gusto niyang hawakan yung walker ko.

“Wag mo akong hawakan.” Sabi ko, malinaw at mahinahon. “Wag na wag mo akong hahawakan.”

Napaatras siya.

Sabi ni Mang Jose, “Carlo, tumayo ka diyan. Hindi ka bata para lumuhod sa sahig. Tumayo ka at harapin mo asawa mo.”

Dahan-dahang tumayo si Carlo. Pawis na pawis.

“Anong gusto mo mangyari?” Tanong niya sa akin.

Huminga ako nang malalim. Ito yung pinractice ko sa isip ko ng ilang gabi.

“Una, ibalik mo yung ₱65,000. Hindi ngayon, alam kong wala ka. Pero gagawa tayo ng kasulatan sa barangay. Hulugan mo, kada buwan ₱10,000. Ipapadala mo sa account ni Ate Lita, siya mag-aabot sa akin para hindi na tayo mag-usap nang direkta.”

“Pangalawa, yung condo na to, akin to. Bago pa tayo kinasal, akin na to. Dito ako titira. Umalis ka. Kunin mo lahat ng gamit mo ngayon. Yung susi, iwan mo sa admin.”

“Pangatlo, yung pwesto mo sa Balintawak, problema mo na yun. Hindi ko na popondohan. Kung malugi, malugi. Hindi mo na pwedeng gamitin pangalan ko o pera ko para mangutang.”

Natawa si Carlo, mapait. “Papalayasin mo ako? Asawa mo ako!”

“Asawa mo ako, Carlo, pero iniwan mo akong hindi makatayo para mag-isa. Asawa mo ako pero yung banyo ko may nakaharang na mop at timba ng maduming tubig. Asawa mo ako pero yung una mong naisip nung nasa ospital ako ay kung ano password ng bank app ko.”

Tumingin ako kay Mang Jose. Umiiyak na siya. Tahimik lang.

“Tay, sorry po. Hindi ko po gustong madamay kayo. Pero hindi ko na po kaya.”

Sabi ni Mang Jose, “Iha, ako dapat humingi ng sorry. Ako nagpalaki sa kanya. Akala ko marunong siyang maging asawa. Hindi pala.”

Lumapit si Mang Jose kay Carlo at hinawakan siya sa balikat.

“Anak, umalis ka muna. Mag-isip ka. Yung ginawa mo sa asawa mo, hindi gawain ng lalaki. Hindi gawain ng asawa.”

Doon bumigay si Carlo. Umupo siya sa sahig, hindi na sa sofa, sa sahig mismo, at umiyak. Hindi yung iyak na malakas, yung iyak na parang bata na nahuli.

“Angela, sorry. Lugi na kasi talaga. Natakot ako. Akala ko pag nalaman mong lugi, iiwan mo ako. Kaya kumuha ako. Akala ko mababayaran ko agad.”

“Pero hindi mo binalik. At hindi mo sinabi.”

Tumayo ako ulit gamit yung walker at lumapit sa mesa. Kinuha ko yung brown envelope na may kasulatan na ginawa namin ni Ate Lita kanina sa barangay hall ng Project 6. Nakaprint, may pirma na ng barangay secretary.

“Permahan mo to. Kasulatan na ibabalik mo yung pera. At kasulatan na hindi ka na babalik dito nang walang kasamang barangay tanod.”

Nanginginig yung kamay ni Carlo nung pinirmahan niya. Si Mang Jose ang witness, si Ate Lita ang pangalawa.

Pagkatapos niyang pirmahan, kinuha niya yung backpack niya. Wala na siyang kinuha sa closet, kasi nakuha na niya dati. Naiwan lang yung thermal bag na dati pinaglalagyan ko ng baon niya. Kinuha niya yun at tinignan ako.

“Angela, pwede ko pa ba to dalhin?”

Umiling ako. “Iwan mo na. Hindi mo naman ginamit dati.”

Lumabas siya ng condo. Hindi na niya sinara nang malakas yung pinto. Dahan-dahan lang.

Naiwan kaming apat sa sala. Si Mang Jose umiiyak pa rin. Lumapit ako sa kanya gamit yung walker, kahit mabagal.

“Tay, salamat po sa pagpunta.”

Hinawakan niya yung kamay ko. Magaspang yung kamay niya, parang kamay ng tatay ko dati.

“Iha, pagaling ka. Dito lang ako sa Malolos. Pag kailangan mo ng kasama, tawagan mo ako. Kahit hindi na kami magkasama ng anak ko, ikaw anak pa rin kita.”

Si Ate Lita niyakap ako. Si Aling Teres nag-init ng tubig para sa gatas.

Kinabukasan, maaga akong nagising. Alas sais. Uminom ako ng gamot kontra blood clot on time. Nag-try akong tumayo ng limang minuto gamit yung walker, hindi na apat. Kaya ko na.

Pumunta ako sa bintana. Maliwanag na sa Quezon City. May mga nagtitinda na ng pandesal sa baba.

Binuksan ko yung notebook ko. Sinulat ko: Day 29 – Nakatayo ng 5 minuto. Walang utang na pera na kinuha nang walang paalam. Nakalock ang pinto.

At sa unang pagkakataon sa loob ng isang buwan, hindi ako natakot uminom ng maraming tubig bago matulog.

Nakahinga ako nang malalim, at sa wakas, naramdaman kong kaya ko nang maglakad ulit papunta sa bagong buhay ko, isang hakbang lang kada araw.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨