Bahagi 3
Akala ko simpleng selos lang sa pera, pero nang halungkatin ko ang bank account ni Carlo, doon ko nalaman kung saan talaga napupunta ang sahod niya.

Kinabukasan, Linggo, dapat sana pupunta kami sa BDO sa may SM North. Maaga pa lang, kumatok na si Mama. Nakaayos, may dalang payong at yung brown envelope pa rin.

“Carlo, Angela, tara na. Maaga pa, walang pila sa bangko.”

Hindi ako gumalaw. Hawak ko pa rin yung pulang folder.

“Ma, hindi po ako sasama,” sabi ko nang kalmado.

Nagulat si Mama. “Bakit? Napag-usapan na natin ito kahapon ah.”

“Ma, yung ipon ko po na ₱2.5 million, naipon ko bago pa kami ikasal ni Carlo. May notaryo po ito. Hindi po ito conjugal property. Hindi ko po ito pagsasama sa joint account.”

Tahimik. Tinitigan ako ni Mama na parang hindi makapaniwala na sasagot ako.

Si Carlo naman, halatang nahihiya. “Angela, please. Wag mo naman pahiyain si Mama.”

Hindi ako sumigaw. Umupo ako.

“Carlo, tanungin kita. Magkano ang sinahod mo last month? Nasa ₱80,000 di ba? Pero magkano ang naiwan sa account mo? ₱15,000 na lang?”

Natigilan siya.

Kinuha ko yung lumang statement na nasa lata. Nung gabing yun, nung umalis si Mama, palihim kong pinicturan yung papel. Doon ko nakita ang pangalan.

“Yung ₱20,000 na tinransfer mo, napunta sa account ni Mama. At hindi lang yun. Sa loob ng tatlong buwan bago tayo ikasal, may tig-₱30,000 kang transfer kada buwan sa kanya. Lahat galing sa payroll mo.”

Namutla si Mama.

“Carlo, anak, huwag kang makinig diyan. Tinutulungan lang kita mag-ipon. Ako lang nagtatago para hindi mo magastos.”

Pero tuloy-tuloy ako.

“Ma, naiintindihan ko po na mag-isa niyo pinalaki si Carlo. Pero simula nung nag-work siya, kayo pa rin ang humahawak ng ATM niya? Kayo pa rin ang may hawak ng password ng online banking niya?”

Hindi nakasagot si Carlo. Yumuko lang siya.

Doon ko naramdaman ang sakit. Hindi dahil sa pera. Kundi dahil yung lalaking pinakasalan ko, hindi pa pala buo ang desisyon niya bilang asawa. Nanay pa rin ang nagde-decide para sa kanya.

“Alam mo ba, Carlo,” sabi ko, medyo nanginginig na ang boses, “nung sinabi mong bayad ng kaklase mo yung pera, naniwala ako. Pero nagsinungaling ka. At yung pagsisinungaling na yun, mas masakit kaysa sa pagtatago ko ng ipon ko.”

Umiyak si Mama, pero hindi luha ng nasaktan. Parang inis.

“Angela, ang arte mo naman sa pera. Porke may ₱2.5 million ka, akala mo kung sino ka na? Lahat ng babae dapat marunong magbigay sa pamilya ng asawa.”

Tumingin ako sa kanya.

“Ma, nagbibigay po ako. Hati po kami sa renta, sa kuryente, sa groceries. Pero yung ipon ko bago kasal, hindi ko po ibibigay para lang hawakan niyo.”

Tumayo si Mama at hinila si Carlo.

“Carlo, sumama ka sa akin. Wag ka dito sa babaeng madamot.”

Pero hindi gumalaw si Carlo.

Sa unang pagkakataon, nagsalita siya laban sa nanay niya.

“Ma, tama na po. Ako po ang may kasalanan. Hindi ko dapat sinabi sa inyo yung tungkol sa pera ni Angela nang hindi niya alam.”

Doon ako medyo lumambot. Pero hindi pa tapos.

Kumuha ako ng isa pang papel mula sa folder. Certification galing sa notary public sa Quezon City Hall, may tatak, may pirma, may petsa – tatlong buwan bago ang kasal. Nakalagay na ang ₱2.5 million ay pre-marital property, time deposit na nakapangalan lang sa akin.

“Carlo, hindi ko ito ginawa dahil hindi kita mahal. Ginawa ko ito dahil nakita ko na simula pa lang, si Mama ang nagmamanage ng pera mo. Natakot ako na baka pati pera ko, pati desisyon ko, pati buhay ko, siya rin ang magmamanage.”

Umupo si Carlo at tinakpan ang mukha.

“Angela, sorry. Hindi ko alam kung paano sasabihin kay Mama na tama na. Simula bata ako, siya lahat.”

Alam ko. At doon ko naintindihan na hindi siya masamang tao. Mahina lang.

Pero yung kahinaan na yun, kung hindi aayusin, kami ang masisira.

Hapon na yun, hindi kami natuloy sa bangko. Umuwi si Mama na galit, dala ang lata at envelope.

Kami ni Carlo, naiwan sa sala ng condo namin. Tahimik, pero iba na ang katahimikan. Hindi na yung parang may tinatago.

Sabi ko sa kanya, “Carlo, may gusto akong i-propose. Hindi na tayo pupunta sa BDO bukas para pagsamahin ang pera. Pero pupunta tayo sa BDO para ayusin ang sa’yo.”

Nagulat siya. “Anong ibig mong sabihin?”

“Yung payroll account mo, dapat ikaw na ang may hawak. Palitan mo ang password. Ikaw na mag-budget. Kung gusto mong magbigay kay Mama ng allowance na ₱15,000 kada buwan, bigay mo. Pero dapat galing sa desisyon mo, hindi dahil kinuha niya.”

Tinitigan niya ako nang matagal.

“At yung sa atin?” tanong niya.

“Yung sa atin, hati pa rin sa gastos. Pero yung ipon ko na ₱2.5 million, mananatiling nakatime deposit sa pangalan ko. Hindi ko gagalawin hangga’t hindi tayo parehong pumapayag na kailangan na talaga. At kung may emergency ka, tutulungan kita, pero hindi sa paraang pipilitin ako.”

Tumango siya, dahan-dahan.

Pero alam kong hindi pa tapos ang laban. Dahil kilala ko si Mama. Hindi siya titigil hangga’t hindi niya nakukuha ang gusto niya.

Kaya gumawa ako ng isang maliit pero mahalagang desisyon.

Kinagabihan, habang tulog si Carlo, binuksan ko ang cellphone ko. Hindi para mag-check ng social media.

Binuksan ko ang notes. Isinulat ko lahat ng nangyari mula Day 6 hanggang Day 10. Petsa, oras, sinabi, yung mga transfer na ₱20,000 at ₱30,000, yung pagbubukas niya ng box ko.

Tapos, kinuha ko ang pulang folder at inilagay sa safety deposit box ng condo, kung saan dalawa lang ang may access – ako at yung kapatid kong babae na nasa Cebu. Sinabihan ko ang kapatid ko.

At huli, nag-message ako kay Mama. Maikli lang.

“Ma, mahal ko po si Carlo. At nirerespeto ko po kayo bilang nanay niya. Pero sana irespeto niyo rin po ang desisyon naming mag-asawa sa pera namin. Hindi na po kami pupunta sa bangko bukas para sa joint account.”

Pagkatapos kong isend, pinatay ko ang cellphone at sa unang pagkakataon sa loob ng sampung araw, nakatulog ako nang mahimbing.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖