Bahagi 4
Hinabol ako ni Carlo sa opisina para takutin, pero sa harap ng biyenan ko mismo doon ko sinabi ang lahat at binawi ang condo ko

Hindi ko inasahan na susugod si Carlo sa maliit na opisina kung saan ako nagpa-part-time bilang bookkeeper sa may Quezon City.

Pangatlong araw na mula nung umalis ako. Yung sinabi niyang “sa loob ng tatlong araw babalik ka at magmamakaawa,” kabaligtaran ang nangyari.

Alas dos ng hapon, habang nag-aayos ako ng resibo, bumukas nang malakas yung pinto. Si Carlo, naka-suit pa rin pero gusot na. Sa likod niya si Aling Delia at si Trish na pilit nagtatago sa likod.

“Grace, ano tong pinadala mong notice?” Hawak niya yung papel na pinadala ng lawyer ko. Yung 7-day notice to vacate. Nanginginig kamay niya.

“Yun mismo yung nabasa mo.” Sabi ko, tumayo ako. Hindi na ako yung Grace na umiiyak sa guest room. “Condo ko yun. Nasa titulo pangalan ko. Wala kayong lease, wala kayong pahintulot na tumira dun. Kaya umalis kayo.”

“Condo natin yun! Pera natin yung pinambayad dun nung mag-asawa pa tayo!” Sigaw niya.

“Pera natin?” Natawa ako pero malamig. “Carlo, nung binili natin yun, ikaw mismo nagsabi na ilagay sa pangalan ko para ma-approve ang loan. Yung down na ₱2 million, galing sa ipon ko. Yung monthly na ₱45,000 sa unang dalawang taon, ako nagbayad habang wala ka pang benta. Tapos ngayon aangkinin mo?”

Lumapit si Aling Delia, hawak kamay ko. “Grace, anak, tama na. Umuwi ka na sa bahay. Ako na kakausap kay Carlo. Mali siya.”

“Ma, hindi na po ako uuwi dun,” sabi ko kay Aling Delia, malumanay pero buo. “Mahal ko po kayo, pero hindi na po ako asawa ni Carlo. Nag-divorce na po kami. At hindi po tama na yung babaeng nag-alaga sa inyo ng apatnapung araw sa ospital, palalayasin para bigyan ng kwarto yung iba.”

Naiyak si Aling Delia. “Alam ko, anak. Patawarin mo kami. Hindi ko alam na ganito gagawin ng anak ko.”

Si Trish biglang nagsalita, medyo nanginginig. “Ate Grace, hindi ko naman sinasadya. Wala lang talaga akong matirhan. Si Carlo lang tumulong sa akin.”

Hinarap ko siya. Sa wakas, diretso ko siyang tinitigan. Hindi na ako yung babaeng iiwas. “Trish, alam mo bang buntis ka at kailangan mo ng tahimik na lugar, pero alam mo rin na may asawa yung lalaking tinakbuhan mo. Alam mo na yung master bedroom na hinihigan mo, kama naming mag-asawa yun. Yung slippers na suot mo, regalo sa akin ng mama ko. Yung mug na ginamit mo, dun ako umiinom ng kape habang nagpupuyat para ayusin yung libro ng company ng asawa mo.”

“At Carlo,” hinarap ko si Carlo, “sinabi mo sa akin na walang ibang babae. Pero tatlong taon mo nang kinukwento si Trish sa akin tuwing lasing ka. Sinasabi mong ‘sayang hindi kayo nagkatuluyan’. Akala mo hindi ko naririnig? Akala mo hindi ko nakikita yung mga chat niyo na ‘ingat ka’ tuwing madaling araw?”

Namutla si Carlo. Hindi niya inasahan na alam ko.

“At yung sinasabi mong formaldehyde? Wala palang renovation. Pinaalis ka sa inuupahan mo kasi tatlong buwan ka nang hindi nagbabayad, diba Trish? Sinabi sa akin nung landlord na kakilala ni Jessa.”

Napayuko si Trish. Hindi siya makatingin.

“Carlo, dalawang taon akong naghanda hindi para agawin pera mo. Naghanda ako kasi alam kong darating yung araw na pipiliin mo siya kesa sa akin. At dumating nga.”

Kinuha ko yung folder sa drawer at nilatag sa lamesa. Nandun yung titulo ng condo, yung bank loan na co-maker ako, at yung printed na bank statement ng ₱2.8 million na binigay niya.

“Yung ₱2.8 million, tinanggap ko. Kalahati ng cash. Pero yung condo, akin. At yung co-maker loan mo na ₱500,000 na hanggang ngayon pangalan ko pa rin ang nakatali, kailangan mong ayusin. Kung hindi, ako mismo pupunta sa banko at sasabihin kong hindi na ako co-maker ng taong niloko ako.”

“Grace, huwag…” medyo lumambot boses ni Carlo. “Masisira company ko.”

“Company na tinulungan kong buuin nung walang wala ka. Company na sinuportahan ko habang yung nanay mo nasa ospital. Tapos ngayon gagamitin mo yung bahay na pinaghirapan ko para patirahin yung iba? Hindi na.”

Doon na siya tuluyang natahimik. Nakita ko yung takot sa mata niya. Hindi takot na mawala ako, takot na mawala yung komportableng buhay na ako ang bumuo.

“May dalawang option ka,” sabi ko, parang nasa business meeting lang. “Una, umalis kayo ni Trish sa condo sa loob ng pitong araw, ibalik mo titulo na kinuha mo sa drawer, ayusin mo sa banko na tanggalin pangalan ko sa co-maker, at ibenta natin yung condo at hati tayo nang patas sa pinagbentahan. Pangalawa, hindi kayo aalis at ako magpa-file ng illegal occupancy at estafa. Mamili ka.”

Si Aling Delia humawak sa braso ni Carlo. “Carlo, umalis kayo dun. Grace ang may-ari dun. Tama siya.”

Si Trish biglang nagsalita, umiiyak na. “Carlo, sabi mo safe ako dun. Sabi mo papayag si Grace.”

“Trish, tama na,” sabi ni Carlo, pagod na pagod ang boses. “Umalis ka na muna sa hotel. Ako na bahala.”

“Hindi mo ako pwedeng iwan ngayon, buntis ako!” Sigaw ni Trish.

“At hindi mo ako pwedeng gamitin para takasan responsibilidad mo sa sarili mong buhay,” sagot ni Carlo, pero hindi na galit, parang suko.

Doon ko nakita. Hindi pala siya confident. Takot lang siya. Takot na walang mag-aalaga sa kanya tulad ng pag-aalaga ko. Takot na walang mag-aayos ng gulo niya.

Umalis si Trish na umiiyak, mag-isa. Hindi na siya sinundan ni Carlo. Naiwan si Carlo at si Aling Delia sa opisina ko.

“Grace,” sabi ni Carlo, mahina na. “Pwede pa ba nating ayusin?”

Tumingin ako sa kanya. Yung lalaking dating naglagay ng huling fishball sa mangkok ko at nangako ng malaking bahay. Wala na siya.

“Carlo, tapos na tayo nung pinirmahan mo yung divorce. Yung sinabi mong sa loob ng tatlong araw magmamakaawa ako sayo, nagkabaligtaran. Ikaw ngayon ang nakatayo sa harap ko.”

Umupo siya sa upuan sa harap ko, nakayuko.

Kinabukasan, bumalik siya sa condo at kinuha mga gamit niya at ni Trish. Iniwan niya yung brown envelope ng titulo sa lamesa. Nag-message siya sa akin ng picture: “Nasa lamesa na.”

Nagpunta ako sa banko kasama lawyer ko. Tinanggal na pangalan ko sa co-maker loan matapos magbayad si Carlo ng buo. Naibenta namin yung condo sa BGC makalipas ang dalawang buwan sa halagang ₱13.5 million. Hati kami, pero dahil nakapangalan sa akin at ako nagbayad ng malaki sa down at monthly, mas malaki nakuha ko, ₱7.5 million sa akin, ₱6 million sa kanya, ayon sa agreement ng lawyer.

Ginamit ko yung pera para bumili ng maliit na 2-bedroom condo sa may Quezon City, malapit sa opisina at sa condo ni Jessa. Hindi kasing laki ng dati, pero sa akin. Walang ibang babaeng nakahiga sa kama ko, walang ibang pabango sa hangin.

Si Aling Delia, paminsan-minsan dumadalaw pa rin sa akin, nagdadala ng lutong ulam. Sabi niya, “Anak, patawarin mo kami.” Sabi ko, “Ma, wala na po kayong kasalanan.”

Si Carlo, narinig ko sa common friend, bumalik sa dati niyang maliit na inuupahang studio habang inaayos company niya. Si Trish, nanganak daw sa Cebu at umuwi sa pamilya niya.

Ako, gabi-gabi umuuwi sa sarili kong condo na ako ang pumili ng tiles, ako ang pumili ng kurtina. Nagluluto ako ng spicy fish na tinuro ni Jessa, umiinom ng kape sa sarili kong mug na may sulat na “Best Self” na binili ko para sa sarili ko.

Minsan tinititigan ko yung bintana at naaalala yung bulak ng kapok na lumilipad nung Marso. Dati akala ko yung malaking bahay ang pangarap. Ngayon alam ko na, yung tahimik na bahay na ako ang may-ari ng susi, yun pala ang tunay na tahanan.

At sa wakas, natuto akong hindi na magmakaawa kahit kanino para lang mahalin.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨