Bahagi 4
Sa mismong araw ng kasal, sa harap ng biyenan ko at ng pamilya niya, isinoli ko ang sampung pahina ng rules at siningil sila sa lahat ng panloloko

Alas-sais pa lang ng umaga, gising na ako. Hindi ako nakatulog buong gabi sa condo ko sa Eastwood. Yung sampung pahina ng family rules, nandoon pa rin sa coffee table, hindi ko ginalaw. Yung maleta ko, nakabukas pa rin, yung lumang lamp na may basag nasa ibabaw.

Nag-vibrate yung phone ko. Si Carlo, tawag nang tawag. Hindi ko sinagot. Tapos yung biyenan ko naman. Tapos isang unknown number, baka coordinator ng hotel sa Makati.

Alas-otso, dapat nandun na yung makeup artist. Hindi ako nag-book ng Grab. Naligo ako, sinuot ko yung simpleng white dress na binili ko para sana sa civil wedding registration ngayong araw, hindi yung gown para sa hotel reception. Nag-ayos ako ng buhok, pero hindi ako nagpalagay ng makeup.

Alas-nuebe, kumatok si Carlo sa pinto. Kasama niya yung Mama niya.

“Angela, buksan mo to. Anong nangyayari? Nasa baba na yung bridal car,” sigaw ni Carlo mula sa labas.

Binuksan ko yung pinto pero hindi ko sila pinapasok agad. Nakatayo lang ako sa may entrance, hawak yung sampung pahina.

“Pumasok kayo, pero sandali lang.”

Pumasok yung biyenan ko, nakapustura, may dalang bayong na may lamang angpao. Akala niya tuloy pa rin yung kasal.

“Iha, bakit hindi ka pa naka-gown? Yung photographer nandun na sa hotel sa BGC, naghihintay na.”

Tumingin ako kay Carlo. Pagod din siya, pero mas halatang iritado na siya ngayon. Hindi na yung kalmadong doktor kagabi.

“Ma, Angela, pwede ba bilisan natin? Ten-oh-eight yung pasok, sabi ni Papa, masama daw pag na-late.”

Umupo ako sa sofa. Nilapag ko yung sampung pahina sa gitna ng coffee table.

“Carlo, Ma, basahin natin ulit ng sabay-sabay. Article 1. Eighty percent ng sweldo ko mapupunta sa account na hawak niyo. Ako, magtatrabaho sa Makati, mag-o-overtime, tapos 20% lang ang sa akin at kailangan pa ng resibo?”

Sumagot yung biyenan ko, “Iha, para sa inyo rin yan. Ganyan kami ni Papa dati. Nakaipon kami.”

“Para sa amin? Ma, two years ago nag-abono ako ng ₱80,000 sa kotse ni Carlo. Hanggang ngayon hindi pa nababayaran. Tatlong buwan ago, ₱50,000 na hotel deposit, ako rin. ₱130,000 na yun, Ma. Nasaan po yung family money na sinasabi niyo?”

Natigilan yung biyenan ko. Tumingin kay Carlo.

“Carlo, totoo ba yun?” tanong ng Mama niya.

“Hindi ko nakalimutan, Ma. Babayaran ko—”

“Hindi mo babayaran,” putol ko. Mahinahon pa rin boses ko, pero malinaw. “Kasi ang nasa isip mo, magiging asawa mo na ako, kaya okay lang. Parang investment. Pero ako, hindi ako investment, Carlo. Tao ako.”

Kinuha ko yung phone ko, binuksan ko yung bank transfer history. Pinakita ko sa kanila. May reference number, may date.

“March 15, 2024, ₱80,000, car downpayment. September 10, 2026, ₱50,000, hotel deposit sa Makati. Lahat galing sa account ko.”

Namula si Carlo. “Angela, bakit mo ginagawa to? Pinapahiya mo ako sa harap ni Mama? Pera lang yan!”

“Pera lang? Carlo, ₱130,000 yan. Sahod ng tatlong buwan ng maraming tao. Kung pera lang yan sa’yo, bakit hindi mo binayaran? Kasi alam mong hindi ako maniningil dahil mahal kita. Doon ka nagkamali.”

Nagsalita yung biyenan ko, medyo tumaas na boses. “Iha, huwag mo naman ganyanin si Carlo. Doktor yan. May pinag-aralan. Hindi yan manloloko. Yung rules na yan, para lang may disiplina kayo. Kung ayaw mo ng 80%, pwede namang 70%. Napag-uusapan naman.”

“Ma, hindi po porsyento ang issue. Ang issue, bakit kailangang hawakan niyo yung pera ko? Bakit kailangang i-register ko yung mga naipon ko bago pa kami ikasal? May condo ako sa Eastwood, maliit lang pero akin yun. Pati ba yun isasali sa family asset management system niyo?”

Hindi nakasagot yung biyenan ko.

Tumingin ako kay Carlo.

“At yung ₱3 million na bonus ko na dumating kagabi. Alam mo na ba? Kaya ka ba biglang naging excited kagabi? Sabi mo sakto pang-downpayment sa mas malaking condo sa BGC na gusto ni Mama?”

Natahimik si Carlo. Alam kong nahuli ko siya. Kagabi nung sinabi kong may bonus ako, nag-iba yung mata niya. Hindi concern, hindi saya para sa akin. Parang nakakita ng opportunity.

“Angela, hindi ganun—”

“Ganun yun, Carlo. Kaya pala may Article 5. Lahat ng pre-marital assets, i-file sa unang buwan. Kasama yung bonus ko na kakarating lang. Gusto niyong mapasok sa system niyo.”

Tumayo yung biyenan ko. “Iha, kung ganyan ka mag-isip, hindi kayo magtatagal. Ang pamilya dapat nagtutulungan, hindi nagbibilangan.”

“Tama po kayo, Ma. Nagtutulungan. Pero hindi po yung isa lang ang nagbibigay. Sa loob ng tatlong taon, ako lang ang nag-aabono. Ako lang ang nag-aadjust. Kailan po ako tinulungan ni Carlo nang hindi ko hinihingi?”

Walang sumagot.

Kinuha ko yung sampung pahina, tinupi ko ulit nang maayos, at ibinalik kay Carlo.

“Hindi ko pipirmahan to, Carlo. Hindi dahil ayokong pumasok sa pamilya niyo. Hindi ko pipirmahan kasi sa unang araw pa lang, gusto niyo na akong kontrolin. Gusto niyong hawakan sweldo ko, ari-arian ko, pati lakad ko.”

“Ang kasal hindi kontrata na Party A at Party B. Hindi negosyo. Pero kung gagawin niyong negosyo, dapat patas. Hindi yung kayo ang may final interpretation.”

Umiyak na yung biyenan ko, pero hindi dahil sa lungkot, dahil sa hiya siguro.

“Angela, pag-isipan mo. Nandun na lahat sa hotel. Yung mga kamag-anak namin galing Cebu.”

“Ma, sorry po. Pero mas mapapahiya po tayo kung itutuloy natin tapos ganito pala ang simula.”

Tumingin ako kay Carlo sa huling pagkakataon. Yung lalaking minahal ko ng tatlong taon, yung akala kong magiging kasama ko habang buhay. Pero ngayon, iba na yung nakikita ko. Hindi na siya yung doktor na mahinahon. Isa siyang tao na sanay na lahat susunod sa kanya.

“Carlo, yung ₱130,000, hindi ko na sisingilin. Ituring mo na lang na tuition fee ko para matuto. Pero yung kasal, hindi tuloy. Hindi muna ako magpapa-register ngayong araw.”

“Anong ibig mong sabihin?” halos pabulong niyang tanong.

“Ibig sabihin, tapos na tayo. Hindi dahil sa rules lang. Tapos na tayo kasi sa loob ng tatlong taon, hindi mo ako nakitang tao. Nakita mo lang akong checklist na kailangang sumunod.”

Kinuha ko yung maleta ko, yung lumang lamp na may basag, at yung envelope ni Miguel. Iniwan ko yung sampung pahina sa sofa.

Lumabas ako ng condo. Sumakay ako ng taxi papuntang Makati. Hindi sa hotel kung saan naghihintay yung reception, kundi sa maliit na bank branch malapit sa opisina ko.

Doon, kinausap ko yung bank manager. Yung ₱3 million, hindi ko ginalaw. Ginawa kong time deposit sa sarili kong pangalan lang, at nag-inquire ako tungkol sa maliit na housing loan. Gusto kong bumili ng sarili kong studio sa may Makati, malapit sa opisina. Hindi na pang-downpayment para sa pamilyang Lim, kundi para sa sarili ko.

Pagkatapos, tumawag ako sa HR. Kinancel ko yung leave ko para sa honeymoon. Sabi ko may emergency sa pamilya, pero ang totoo, kailangan kong ayusin yung sarili ko.

Hapon na nung bumalik ako sa Eastwood para kunin yung natitirang gamit. Wala na si Carlo at Mama niya. May iniwan lang na sulat si Carlo sa lamesa: “Angela, sorry. Tawagan mo ako pag okay ka na.”

Hindi ko tinawagan.

Isang linggo ang lumipas. Hindi ako nagpakita sa ospital niya, hindi rin siya nagpunta sa opisina ko. Yung mga common friends namin, nagulat. Yung iba sinabing sayang, doktor pa naman. Pero yung mga tunay na kaibigan ko, niyakap lang ako.

“Buti na lang nalaman mo bago ka pumirma,” sabi ng best friend ko sa BGC.

Totoo. Buti na lang dumating yung bonus sa tamang oras. Hindi dahil sa pera, kundi dahil pinakita nun kung ano yung tunay na habol.

Isang buwan ang lumipas, na-approve yung maliit na condo ko sa Makati. Maliit lang, 32 sqm, pero may bintana na kita yung sunset. Yung unang gamit na inilagay ko, yung lumang lamp na may basag. Gumagana pa rin, kahit may basag na yung shade. Parang ako.

Hindi ko na binuksan ulit yung envelope ni Miguel. Hindi ko na rin siya kinontak. Hindi ko kailangan ng bagong tao para punan yung iniwan ni Carlo. Kailangan ko lang ng sarili ko.

Minsan, nagkita kami ni Carlo sa may BGC, sa grocery. Ngumiti siya, nahihiya. Sabi niya binayaran na raw niya yung ₱50,000 sa hotel, at yung kotse nabenta na raw. Hindi ko na tinanong kung babayaran pa niya yung ₱80,000. Hindi na importante.

“Masaya ako para sa’yo, Angela. Narinig ko may bago ka nang condo.”

“Oo, maliit lang. Pero akin.”

Tumango lang siya at umalis.

Ngayong gabi, nakaupo ako sa sahig ng bago kong condo sa Makati. Nakasindi yung lumang lamp na may basag, nagbibigay ng malambot na ilaw sa buong kwarto. Hawak ko yung kape na ako lang ang bumili para sa sarili ko, walang kailangang i-report, walang kailangang humingi ng permiso na gumastos ng ₱5,000.

Binuksan ko yung bintana ng bago kong condo, sinindihan ang lumang lampshade na may basag, at sa unang pagkakataon sa loob ng tatlong taon, huminga ako nang maluwag para sa sarili ko lang.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨