Bahagi 4
Pag-uwi ni Miguel galing Cebu, sinigawan niya ako na hindi ko tinawagan, pero inilapag ko ang 18 tawag at recording na magpapabago sa lahat.

Alas nuwebe ng umaga nung bumukas yung pinto ng condo namin sa Quezon City. Pumasok si Miguel hila-hila yung maleta niya, amoy airport pa. Hindi man lang siya dumiretso sa kwarto namin, dumiretso sa sala. Nakita niya akong nakaupo sa sofa, katabi yung brown envelope at yung plastic envelope na transparent.

Hindi pa ako nagsasalita, siya na yung nauna.

“Grace! Na-ospital na pala si Tatay hindi mo man lang sinabi sa akin! Nalaman ko pa sa HR namin! Anong klaseng asawa ka?”

Ang lakas ng boses niya, parang siya pa yung biktima.

Tinitigan ko lang siya. Siyam na taon kong naririnig yung ganyang sigaw pag gusto niyang baliktarin.

Dahan-dahan akong tumayo at inilapag sa mesa yung papel na prinint ko. Call history. 18 tawag. Lahat sa hotel sa Cebu. Lahat may oras. Lahat may tagal. Yung iba 2 minuto, yung iba 5 minuto. Sa tabi, nakasulat kung sino sumagot.

“18 tawag, Miguel. Labing-walo. Lahat si Liza sumagot. Lahat sabi niya busy ka.”

Natigilan siya.

“Ano to? Ini-stalk mo ako?”

“Hindi kita ini-stalk. Hinahanap kita kasi yung Tatay mo inatake sa puso at ako lang mag-isa sa ER. Ako pumirma ng consent na baka mamatay siya. Ako naglabas ng ₱30,000 nung unang gabi, tapos ₱50,000 pa para sa stent. Gusto mo makita resibo?”

Binuksan ko yung brown envelope at inilapag yung mga resibo isa-isa. Yung pink na slip ng ICU kit, yung puting resibo ng pharmacy, yung resibo ng Grab ng alas dos ng madaling araw.

“Eto lahat. Nasa pangalan ko. Hindi ko sinama sa joint account natin kasi wala ka.”

Namula yung mukha niya. Lumapit siya at sinubukang kunin yung papel.

“Huwag mo akong daanin sa resibo! Bakit hindi mo sinabi na malala? Sabi ni Liza hindi maganda pakiramdam lang!”

Doon ko pinindot yung play.

Yung boses ko sa recording, nanginginig, “Acute myocardial infarction, inooperahan na ngayon.”

Tapos boses ni Liza, “Ganun po ba kalala? Sige po, sasabihan ko agad.”

Tapos yung bulong sa background, “Sino yan?” Boses ni Miguel. Tapos sagot ni Liza na mahina, “Wala, si Ate lang.”

Tumahimik yung buong condo. Parang huminto pati aircon.

Tumingin sa akin si Miguel, nanlaki mata.

“Saan mo nakuha yan?”

“Sa cellphone ko na pang-supplier. Naka-auto record lahat ng tawag. Yung tawag na sinasabi mong hindi ko ginawa, na-record lahat kung paano ni Liza tinago.”

“Ayoko nang makinig!” sigaw niya, pero halatang nanginginig yung kamay niya.

“Alam mo ba anong sinabi ni Liza sa akin nung pangalawang araw? Sabi niya ayaw ka raw ma-distract. Distract, Miguel? Tatay mo yun, hindi spam call.”

Umupo siya sa sofa, biglang nawala yung angas.

“Grace, hindi mo naiintindihan, ₱2.5 million yung kontrata, pag bumalik ako mawawala lahat. Sabi ko kay Liza, lahat ng tawag i-hold muna maliban kung sobrang importante…”

Doon siya natigil. Doon niya nabitawan yung totoo.

“So inutusan mo siyang i-filter lahat ng tawag ko?”

“Hindi… hindi ganun. Sabi ko lang… pag pamilya, mamaya na…”

“Mamaya na? Miguel, inatake sa puso Tatay mo. Anong mamaya?”

Tumayo ako at kinuha yung isa pang papel, yung screenshot ng message ni Liza.

“Eto message ni Liza, sabi niya sorry hindi niya agad nasabi. So alam pala niya na malala pero hindi niya sinabi sayo agad kasi inutusan mo siyang huwag kang i-distract. Sino ngayon may kasalanan? Ako na hindi nagsabi o ikaw na nag-utos na huwag sabihin sa yo?”

Hindi siya nakasagot. Nakatungo lang siya.

Sabi ko sa kanya, mahinahon na pero pagod, “Alam mo ba nung nasa ICU si Tatay, ang sabi niya, huwag daw kitang tawagan kasi baka masira negosyo mo? Hanggang dun iniisip ka pa rin niya. Pero ikaw, kahit isang tawag hindi mo nagawa.”

Umiyak siya, pero hindi yung iyak na nakakaawa, yung iyak na nahuli.

“Grace, sorry… pagod lang ako… natakot ako mawala yung project…”

Sabi ko, “Hindi ako galit dahil sa project. Galit ako kasi pinili mong hindi malaman. Pinili mong maniwala kay Liza kaysa tawagan ako pabalik kahit isang beses. 18 tawag, Miguel. Kahit isa wala kang sinagot.”

Tumayo ako at kinuha yung maleta niya at itinabi.

“Simula ngayon, ganito tayo. Si Tatay, dito muna siya titira sa atin habang nagpapagaling, ako mag-aalaga. Lahat ng gastos niya sa ospital, hati tayo pero nakalista. Hindi na ako yung taga-salo lang pag convenient sayo.”

“At yung trabaho mo, ikaw bahala kay Liza. Pero pag may emergency sa pamilya, ako ang tatawagan mo, hindi secretary mo. Kung hindi mo kaya, ako gagawa ng paraan na hindi na kita kailangan tawagan.”

Tinitigan niya ako, “Anong ibig mong sabihin?”

Sabi ko, “Ibig sabihin, nagbukas ako ng sarili kong account. Hindi na lahat nakasalalay sa joint account natin. Natuto akong mag-isa sa ospital ng walong araw, kaya ko na.”

Kinabukasan, pumunta kaming dalawa sa East Avenue. Nung nakita ni Tatay si Miguel, ngumiti siya ng mahina. Hindi na nagalit si Tatay, pagod na rin siya. Sabi ni Tatay, “O, nakabalik ka na pala.” Sabi ni Miguel, “Tay, sorry po…” Umiyak si Miguel sa harap ni Tatay at humingi ng tawad. Sabi ni Tatay, “Anak, buhay pa ako, salamat kay Grace.”

Nung araw na yun, kinausap ni Miguel yung boss niya. Hindi ko alam buong detalye pero narinig kong sinabi niya sa phone na hindi na si Liza yung magiging product head sa susunod na project, ililipat siya sa ibang team. Parang may naging investigation sa opisina nila dahil nagsumbong yung HR na may emergency pala pero na-delay yung info.

Lumipas ang dalawang linggo, nakalabas na si Tatay sa ospital. Dinala namin siya sa condo. Si Mang Tonyo minsan dumadalaw, may dalang nilagang saging. Si Miguel, tuwing gabi, siya na yung nagbibigay ng gamot kay Tatay, nag-aaral mag-check ng blood pressure. Hindi na siya yung dating Miguel na laging may meeting. Natuto siyang magtanong, “Grace, anong oras yung check-up ni Tatay bukas? Ako na magda-drive.”

Isang gabi, habang naghuhugas ako ng pinggan, lumapit siya sa likod at mahinang sabi, “Salamat ha, hindi mo kami iniwan.”

Hindi ko agad sinagot. Tapos sabi ko, “Hindi ko kayo iniwan kasi pamilya kayo. Pero hindi na ako yung dating Grace na tatahimik lang pag hindi mo sinagot tawag ko.”

Ngumiti siya, medyo nahihiya.

Ngayon, yung plastic envelope na transparent, wala na sa mesa. Nasa drawer na, kasama yung mga resibo na bayad na. Yung recording na 3 minuto at 17 segundo, naka-save pa rin sa Drive ko, pero hindi ko na pinapakinggan. Hindi ko na kailangan.

Kinabukasan, habang pinapainom ko ng lugaw si Tatay sa may bintana ng condo namin sa Quezon City at pinapanood si Miguel na naglilinis ng mga gamot sa lamesa, alam kong sa wakas, kaya na naming ayusin to nang magkasama pero hindi na ako mag-iisa.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨