Bahagi 3
Akala ko busy lang si Miguel sa Cebu, pero sa recording na 3 minuto, nalaman kong sinadya ni Liza na itago ang atake ni Tatay sa kanya.

Pagkatapos ng pangalawang araw sa ICU, medyo nagising na si Tatay pero hindi pa siya pwedeng magsalita ng matagal. Yung doktor nagsabi na swerte pa kami kasi maaga ko siyang nadala, kung isang oras pa daw na-late baka hindi na umabot yung heart muscle niya. Nung sinabi niya yun, hindi ko alam kung matutuwa ako o mas lalo akong magagalit kay Miguel. Ako yung nandoon, ako yung pumirma, ako yung nagbayad.

Si Mang Tonyo halos araw-araw nasa ospital. Siya yung nagbabantay pag bumababa ako para kumain ng lugaw sa canteen ng East Avenue. Sabi niya, “Anak, matagal ko nang kilala Tatay mo. Tahimik lang yan pero mabait. Huwag mo pabayaan sarili mo.” Hindi ko siya kadugo pero siya lang yung dumating nang walang tinatanong.

Nung pangatlong gabi, pinakinggan ko ulit yung recording. Sa pagkakataong ito sa tahimik na sulok ng hallway, nilakasan ko volume. Malinaw na malinaw yung boses ko nung sinabi kong, “Acute myocardial infarction, inooperahan na ngayon.” Tapos sagot ni Liza, “Ganun po ba kalala?” Pero pagkatapos nun, may kalahating segundo na katahimikan tapos parang may bumulong sa background, “Sino yan?” Boses lalaki, lasing na parang antok. Kamukha ng boses ni Miguel pag pagod. Tapos narinig ko si Liza, medyo lumayo sa phone, “Wala, si Ate lang.” Tapos bumalik siya, “Sige po, sasabihan ko agad.”

Doon ko naintindihan. Hindi niya sinabing hindi maganda pakiramdam lang ni Tito. Hindi niya talaga sinabi.

Sinubukan kong tawagan ulit yung hotel nang madaling araw. Front desk na yung sumagot. Sabi ko pakilipat sa liaison room. Si Liza ulit. Sabi ko, “Liza, nakikiusap ako, pakisabi kay Miguel na nasa ICU pa rin si Tatay, dalawang stent na.” Ang sagot niya, pareho pa rin, scripted, “Ate, nasa meeting pa si Sir.” Sabi ko, “Liza, narinig ko boses niya sa background kagabi. Andyan siya di ba?” Tumahimik siya. Tapos sabi niya, “Ate, ayaw po kasing ma-distract ni Sir, importante po kasi yung kontrata.” Nung narinig ko yung salitang distract, parang sinampal ako.

Tumawag si Miguel kinabukasan ng tanghali, pang-apat na araw na niya sa Cebu. Hindi man lang siya nagtanong kung kumusta si Tatay. Ang bungad niya, “Grace, bakit tawag ka nang tawag sa hotel? Nakakahiya sa client. Si Liza na-stress sayo.”

Sabi ko, “Na-stress si Liza? Miguel, nasa ICU Tatay mo. Dalawang araw akong walang tulog.”

Sabi niya, “E sinabi mo na di ba na naasikaso mo na? Ano pa ba gusto mong gawin ko? Lumipad pabalik? Alam mo ba magkano mawawala sa amin pag hindi natuloy tong deal na to? ₱2.5 million yung kontrata, Grace.”

Sabi ko, “Hindi pera yung pinag-uusapan natin, buhay to.”

Sabi niya, “Buhay na na-save mo na. Kaya nga ikaw pinagkatiwalaan ko kasi magaling ka diyan.”

Pagkababa niya ng tawag, umupo ako sa sahig ng hallway. Doon ako umiyak pero tahimik lang, walang hagulgol. Yung iyak na pagod na pagod ka na. Yung iyak na hindi na dahil sa takot na mamatay si Tatay, pero dahil sa pagod na ikaw lang palagi.

Nung araw na yun, may maliit na desisyon akong ginawa. Hindi malaki, pero importante. Kinuha ko lahat ng resibo ng ospital, lahat ng gamot na binili ko sa labas, pati yung grab receipts papuntang East Avenue, at nilagay ko sa isang brown envelope na may pangalan ko. Tapos pumunta ako sa accounting ng ospital at sinabi kong sa pangalan ko ilagay lahat ng billing, hindi sa pangalan ni Miguel. Sabi ng babae sa counter, “Sige ma’am, pero asawa niyo po yung anak?” Sabi ko, “Ako po yung nagbabayad at ako yung pumirma ng consent.” Tumango siya at pinalitan niya.

Pangalawang desisyon, inilipat ko yung pera ko. May joint account kami ni Miguel na ₱80,000, pang-emergency daw. Kalahati nun sa akin galing sa sideline ko sa pag-bookkeep ng maliliit na tindahan. Nagpunta ako sa bangko sa may Quezon Ave at nagbukas ng sariling account. Nilipat ko yung kalahati, ₱40,000. Hindi dahil sa pera lang, pero dahil ayoko nang umasa na may sasalo.

Pangatlo, hindi ko binura yung recording. Dati auto-delete yung mga ganun pagkatapos ng isang linggo. Ni-save ko sa Google Drive ko, ni-backup sa email ko.

Nung panglimang araw, medyo okay na si Tatay, nailipat na sa regular ward. Sabi ng doktor kailangan pa ng dalawang linggo na pahinga, bawal ma-stress, bawal maalat. Nung dinala ko si Mang Tonyo para makita siya, ngumiti si Tatay sa unang pagkakataon. Sabi niya mahina, “Pasensya ka na, anak, nakaabala pa ako.” Sabi ko, “Tay, huwag mo isipin yun. Pagaling ka lang.”

Nung gabing yun, habang nagbabantay ako, nag-message si Liza sa Viber ko. Hindi ko alam kung paano niya nakuha number ko, siguro galing kay Miguel. Sabi niya, “Ate Grace, sorry po kung hindi ko agad nasabi kay Sir Miguel. Akala ko po kasi hindi ganun kalala. Nag-aalala lang po ako sa project.” Hindi ako nag-reply. Ni-screenshot ko lang. Isa pang ebidensya na dati sinasabi niyang nasabi na niya.

Nung pangpitong araw, tumawag yung HR ng kumpanya ni Miguel sa akin. Kilala ako kasi minsan nagdadala ako ng pagkain sa opisina nila. Sabi niya, “Ma’am Grace, kumusta na po si Tito? Nabalitaan po namin.” Nagulat ako. Sabi ko sino nagsabi. Sabi niya si Liza daw nagsabi na nasa ICU si Tatay pero okay na raw. Sabi ng HR, “Sabi kasi ni Liza na- inform na daw si Sir Miguel nung unang araw pa lang.” Doon lalong luminaw na may tinatago.

Kaya nung pangwalong araw, nung sinabi ni Miguel sa message na “Pabalik na ako bukas ng umaga, nasa NAIA na,” hindi na ako yung Grace na naghihintay sa pinto na may dalang sabaw. Naglinis ako ng condo, inayos ko yung plastic envelope, prinint ko yung call logs, at hinanda ko yung cellphone na may recording.

Alam kong uuwi siyang galit. Alam ng mga lalaking guilty, nauunang manigaw. Handa na ako.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖