Bahagi 4
Sa huling harap namin sa jewelry shop sa Makati, isiniwalat ko lahat ng panloloko ni Carlo at doon ko tuluyang binawi ang dignidad at perang pinaghirapan ko.

Maaga akong gumising kinabukasan. Sinamahan ako ni Grace sa abogado na kakilala ng tita niya sa Quezon City. Dala ko lahat ng resibo. Yung resibo ng singsing na ₱120,000, yung refund slip na ₱84,000, at yung resibo ng downpayment sa lupa sa Tagaytay na ₱150,000.

“Sigurado ka ba na gusto mong bawiin lahat?” tanong ng abogado. Babae siya, nasa 40s, mabait ang mukha.

Tumango ako. “Gusto ko lang po malinaw. Ako po nagbayad ng lahat. Gusto ko lang masigurado na akin pa rin.”

Tiningnan niya mga papel. “Mabuti at nasa pangalan mo yung resibo ng singsing at ikaw lang ang nakapirma sa lupa. Walang habol si Carlo kung wala siyang proof na nagbigay siya. Pero mas maganda kausapin mo siya nang maayos para matapos.”

Kaya nag-set ako ng huling kita. Hindi sa restaurant. Hindi sa condo. Sa mismong jewelry shop sa Makati kung saan kami nagkita kahapon. Neutral place. Sinabi ko kay Carlo sa email, hindi sa phone, para may record. “Bukas, 2PM, sa shop. Kunin mo yung bracelet mo kung gusto mo. Tapusin na natin.”

Dumating ako ng 1:30PM kasama si Grace. Nakaupo na si Carlo, mag-isa lang. Walang Bea. Mukhang pagod, hindi nakatulog. Nakita niya ako, tumayo agad.

“Lara, buti pumunta ka.”

Umupo ako pero hindi ako lumapit. Si Grace nasa labas ng shop, nakikita ako sa glass.

“Carlo, diretso na tayo,” sabi ko. “Ano pa ba gusto mo?”

Umupo siya ulit. “Lara, sorry talaga. Yung cake, kasalanan ko. Nakalimutan ko allergic ka. Pero yung kay Bea, hindi totoo yun. Intern lang talaga siya. Minsan lang kami lumabas dahil may client sa BGC.”

Tinitigan ko siya. “Minsan? Sabi ng staff sa restaurant halos every week ka nandun. Every week, Carlo. Tapos sa akin kahit isang beses sa limang taon hindi ka pumunta sa QC?”

Hindi siya nakasagot. Yumuko siya.

“At yung bracelet,” dagdag ko. “Yung brand na pinakita ko sa’yo last year. Sabi mo wala kang oras manghula ng gusto ko. Pero naalala mo pala at binili mo. Para sa kanya.”

“Lara, hindi ko sinasadya—”

“At yung singsing,” putol ko. “Sabi mo pera natin? Carlo, ako nagbayad ng ₱120,000. Deposit ko yun. Galing sa overtime ko. Galing sa bonus na nawala kasi tinanggihan ko yung Cebu trip para sa birthday mo. Naalala mo ba yun? Nung birthday mo, ako nag-byahe papuntang Makati kahit may work ako kinabukasan. Ikaw, birthday ko, nasa BGC ka kasama siya.”

Tumaas boses niya nang konti. “Kasi busy ako sa company! Lumalaki na company namin, Lara! Hindi mo naiintindihan pressure!”

“Pressure?” sabi ko, kalmado pa rin. “Alam ko pressure. Limang taon akong nag-adjust sa pressure mo. Pero alam mo ba anong mas mahirap sa pressure? Yung maghintay sa taong hindi ka naman hinihintay pabalik.”

Dumating yung manager ng jewelry shop. Kilala na niya ako dahil kahapon nandun ako. “Ma’am Lara, okay lang po ba?”

Tumango ako. “Okay lang po. Gusto ko lang po i-clear na yung refund na ₱84,000 ay sa account ko na bumalik. Wala pong hahabulin si Sir.”

Tumingin ang manager kay Carlo. “Sir, as per policy po, kung sino po nagbayad siya po ang may karapatan sa refund. Nasa pangalan po ni Ma’am Lara.”

Namula si Carlo. “Lara, hindi mo puwedeng gawin sa akin to. Limang taon tayo! Plano natin magpakasal! Anong sasabihin ng mama mo? Ng mama ko?”

“Anong sasabihin nila?” sagot ko. “Sasabihin nila na sa wakas natauhan na ako. Na hindi na ako yung babaeng maghihintay sa Cubao terminal habang ikaw nasa BGC kasama si Bea.”

Doon siya natahimik. Tapos biglang nag-ring phone niya. Si Bea tumatawag. Pinatay niya. Tumawag ulit. Sa huli sinagot niya sa harap ko, naka-loudspeaker pa nang hindi sinasadya.

“Sir Carlo, nasaan ka? Sabi mo sasamahan mo ako sa condo hunting sa BGC today? Nandito na ako sa lobby.”

Napatigil ang buong shop. Narinig ng staff, narinig ko, narinig ni Grace sa labas. Tiningnan ako ni Carlo, taranta.

“Lara, hindi—”

Tumayo ako. Kinuha ko yung maliit na box na nasa table. Yung box ng bracelet na naiwan kahapon ni Bea sa counter nung nagmamadali sila. Iniwan pala nila.

“Carlo, ito,” sabi ko at nilapag sa harap niya. “Ibigay mo sa kanya. Hindi na ako mahilig sa ganyan.”

Pagkatapos kinuha ko yung kopya ng titulo ng lupa. “At ito, yung lupa sa Tagaytay. Nasa pangalan ko lang pala lahat kasi ako nagbayad ng down na ₱150,000. Hindi ko na isasama pangalan mo. Aayusin ko sa abogado.”

“At yung cake,” dagdag ko, “huwag ka na magpadala. Allergic ako. Sana maalala mo na sa susunod na babaeng lolokohin mo.”

Hindi na siya nakapagsalita. Umupo lang siya, hawak yung bracelet box, habang yung phone niya patuloy na nagba-vibrate dahil kay Bea.

Lumabas ako ng shop. Sinalubong ako ni Grace at niyakap.

“Lara, okay ka lang?”

Tumango ako. Sa unang pagkakataon, hindi mabigat ang dibdib ko. Magaan.

Naglakad kami papuntang MRT. Habang naglalakad, nag-message ang manager ng shop. “Ma’am Lara, na-process na po refund. Salamat po.”

Pagdating sa QC, dumaan kami sa maliit na bakery na hindi sikat, yung malapit sa apartment ni Grace. Bumili ako ng maliit na vanilla cake na walang chestnut. ₱450 lang.

Umuwi kami at kinain namin yun ni Grace habang nanonood ng lumang movie. Doon ko lang ulit nasabi sa sarili ko ang apat na salita na hindi ko narinig sa kanya buong araw nung birthday ko.

“Happy birthday, Lara.”

At sa pagkakataong ito, ako mismo ang nagsabi para sa sarili ko.

Kinabukasan, nagpasa ako ng leave sa opisina. Hindi para pumuntang Makati. Para asikasuhin yung maliit na studio na gusto kong bilhin sa Quezon City gamit yung refund. Maliit lang, pero akin. Walang hatian. Walang hihintayin.

Isang linggo pagkatapos, nakita ko sa Facebook na nag-resign na si Bea sa company ni Carlo. At si Carlo, nag-post ng quote about “focus sa work.”

Hindi ko na pinansin. Blinock ko na siya sa lahat.

Ngayon, isang buwan na ang nakalipas. Nasa bago kong studio ako. Maliit lang pero maliwanag. May vanilla cake sa ref, may mga resibo na nakatago nang maayos, at may bagong calendar sa dingding na ako lang ang nagmamay-ari ng mga araw.

Natuto akong hindi na maghintay. Dahil sa wakas, dumating na ako para sa sarili ko.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨