Bahagi 3
Akala ko durog na ako nang mahuli si Carlo, pero mas gumuho ako nang siya pa mismo ang sumingil sa singsing na ako ang nagbayad.

Paglabas namin ng mall sa Makati, hindi nagsalita si Grace nang matagal. Hawak niya lang ang kamay ko habang naglalakad kami papuntang parking. Doon lang ako huminga nang malalim. Hindi pa rin ako umiiyak. Parang naubos na lahat kahapon sa BGC.

“Lara, uwi muna tayo sa QC,” sabi ni Grace. “Doon ka matulog. Wag ka muna umuwi sa condo mo mag-isa.”

Tumango ako. Sa biyahe, tahimik lang ang Grab. Tinitignan ko ang refund slip na ₱84,000. Hindi pera lang yun. Yun yung anim na buwan kong pag-overtime. Yun yung tinanggihan kong business trip sa Cebu na sana may dagdag na ₱20,000 bonus. Lahat yun para sa singsing na plano kong ipang-propose sa kanya sa birthday niya next month.

Pagdating sa apartment ni Grace sa Quezon City, nagtimpla siya ng kape. Umupo ako sa sofa. Doon ko lang binuksan ang phone ko. 17 missed calls kay Carlo. At sunud-sunod na messages.

“Lara, bumalik ka dito. Pag-usapan natin.”

“Hindi mo puwedeng basta i-cancel yun. Ano sasabihin ng pamilya ko?”

“Grabe ka, dahil lang sa cake at bracelet nagwawala ka? Ang babaw mo.”

“Si Bea intern lang. Wala yun.”

Binasa ko lahat nang walang emosyon. Ang babaw ko raw. Cake at bracelet lang daw. Hindi niya alam, hindi yun tungkol sa cake. Tungkol yun sa limang taon na ako lang ang bumibyahe. Ako lang ang nag-aadjust. Ako lang ang nagmamahal.

Nag-reply ako ng isa lang. “Huwag mo na akong tawagan. Tapos na tayo. Yung refund, pera ko yun. Wala kang kinalaman.”

Mabilis siyang nag-reply. “Pera mo? Pera natin dapat yun. Plano natin yun. Kung gusto mo makipaghiwalay, ibalik mo yung kalahati sa akin.”

Doon ako natawa. Kahit si Grace na nakisilip sa phone ko, napamura. “Ang kapal ng mukha! Siya pa may ganang maningil?”

Doon ko naalala lahat ng maliliit na bagay na dati pinapalampas ko. Yung mga beses na sinabi niyang nakalimutan niya ang anniversary namin kasi busy siya sa investors. Yung mga beses na nag-promise siyang pupunta siya sa Quezon City pag may sakit ako, pero hindi dumating. Ako pa ang nag-book ng bus papuntang Makati kahit may lagnat ako. Yung mga regalo na dapat para sa akin, pero sa huli napupunta kay Bea.

Kinagabihan, habang kumakain kami ni Grace ng delivery, biglang nag-message ulit si Carlo. Iba na tono niya.

“Lara, sige na. Sorry na. Hindi ko sinasadya yung sa cake. Nakalimutan ko lang talaga na allergic ka. Alam mo naman dami kong iniisip sa opisina.”

“Yung kay Bea, wala yun. Kailangan ko lang siya samahan sa client meeting sa BGC. Yung bracelet, regalo lang yun ng company para sa top intern. Wala lang yun.”

Binasa ko nang malakas kay Grace. Umiling si Grace. “Top intern daw? Yung bracelet na ₱45,000? Company gift? Sinong niloloko niya?”

Hindi na ako sumagot kay Carlo. Pero hindi siya tumigil. Tumawag siya. Pinatay ko. Tumawag ulit. Sa huli, sinagot ni Grace.

“Carlo, tama na. Tulog na si Lara. Pagod na siya. Limang taon na siyang pagod sa’yo. Hayaan mo muna siya.”

Narinig ko boses ni Carlo sa kabilang linya, medyo lasing na. “Grace, sabihin mo sa kanya, mahal ko siya. Si Bea wala lang talaga yun. Bata lang yun, 22 lang. Hindi niya alam ginagawa niya.”

22 years old. Mas bata ng apat na taon sa akin. Mas bata, mas bago, mas exciting siguro para sa kanya.

Pagkatapos ng tawag, nagkulong ako sa kwarto. Binuksan ko ang lumang album sa phone ko. Mga pictures namin ni Carlo nung high school. Magkatabi sa classroom, nag-aasaran. Nung college, nasa magkabilang dulo kami ng Manila pero tuwing Linggo nasa bus siya papunta sa dorm ko sa QC. May dala siyang taho o fishball. Simple lang pero masaya. Kailan ba nawala yun?

Naalala ko yung araw na umalis ako ng Makati para magtrabaho sa QC. Niyakap niya ako sa Cubao bus terminal. “Hintayin mo ako, Lara. Bibigyan kita ng bahay sa BGC, ng magandang future. Limang taon lang.”

Limang taon. Natupad ko yung limang taon ko. Siya hindi.

Kinaumagahan, nagising ako nang maaga. May desisyon akong ginawa na maliit pero mahalaga. Hindi ko ibabalik ang pera kay Carlo. Pero hindi ko rin itatago lang yung refund. Pupunta ako sa bank sa may Timog para i-transfer yung ₱84,000 sa hiwalay kong savings. Yung savings na dati para sa kasal, ngayon gagawin kong pang-down sa maliit na studio na matagal ko nang gusto sa Quezon City. Hindi na sa BGC. Hindi na kasama siya.

Sinamahan ako ni Grace. Pagkatapos sa bank, dumaan kami sa ospital malapit sa amin para magpa-check ng allergy history ko. Gusto kong may record ako. Hindi para ipakita kay Carlo, pero para sa sarili ko. Para maalala ko na may mga bagay na hindi dapat kinakalimutan ng taong nagmamahal.

Habang nasa waiting area kami, may nakita akong pamilyar na mukha. Si Aling Nena, dating yaya ni Carlo nung college. Nasa ospital siya para sa check-up. Nakilala niya ako.

“Lara! Ikaw ba yan? Ang tagal na! Kamusta kayo ni Carlo? Kailan kasal niyo?”

Ngumiti ako nang pilit. “Wala na po, Aling Nena. Tapos na po kami.”

Nalungkot siya. “Naku, sayang naman. Pero alam mo, last month nakita ko si Carlo sa may BGC. Kasama yung batang babae. Akala ko kapatid niya. Ang lambing niya. Sabi ko baka pinsan. Pero iba tingin niya eh.”

Doon ko nakumpirma na hindi lang isang beses nangyari yun. Hindi lang nung birthday ko. Matagal na pala.

Umuwi kami ni Grace tanghali na. Pagbukas ko ng condo ko, may box ulit sa harap ng pinto. Isa pang cake. Same na Basque chestnut cake. May note: “Lara, sorry talaga. Kumain ka na please. – Carlo”

Hindi ko ginalaw. Kinuha ko lang picture at tinapon sa basurahan sa labas. Hindi dahil sa galit lang, pero dahil ayoko nang malason ulit. Literal at figurative.

Gabi na nang mag-message ulit si Bea. Hindi ko alam paano niya nakuha number ko. Marahil sa phone ni Carlo.

“Ate Lara, sorry po. Hindi ko po alam na kayo pa pala ni Sir Carlo. Akala ko po kasi break na kayo kasi sabi niya matagal na kayong hindi okay. Sabi niya ikaw lang daw po yung humahawak sa kanya.”

“Pero Ate, mahal ko po si Sir Carlo. Sana maintindihan mo. Matanda ka na po, dapat mag-move on ka na. Kami na po.”

Binasa ko nang paulit-ulit. Hindi ako nagalit. Naawa ako. Sa kanya, at sa sarili ko dati na naniwala sa mga salitang “hintayin mo ako.”

Hindi ko siya ni-replyan. Blinock ko lang number niya at number ni Carlo.

Pero bago ko i-off ang phone, may naalala akong isang bagay. Yung titulo ng lupa sa may Tagaytay na binili ko nung isang taon. Nasa pangalan naming dalawa dapat yun, pero ako ang nagbayad ng down na ₱150,000. Plano namin tayuan ng maliit na bahay pag kinasal na. Kailangan kong asikasuhin yun bukas. Hindi puwedeng maulit yung sa singsing.

Humiga ako. Sa unang gabi sa loob ng limang taon, hindi ako naghintay ng goodnight message. At nakatulog ako nang mahimbing.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖