Bahagi 4
Hinarap ko si Carlo at si Bianca sa harap ng lahat sa opisina, at doon ko tuluyang binawi ang dignidad at pangarap na ninakaw nila sa akin.

Last day ko sa opisina sa BGC. Kailangan kong kunin ang clearance, ang huling sweldo na ₱85,000, at ang certificate of employment. Ayoko na sanang bumalik, pero sabi ni HR na si Aling Nena, kailangan daw personal.

Pagpasok ko, lahat nakatingin. Yung iba naawa, yung iba curious. Si Bianca nasa bagong opisina pa rin niya, pero hindi na kasing kislap ng dati. Si Carlo nasa loob ng opisina niya, nakabukas ang pinto.

Tinawag ako ni Aling Nena sa conference room. Nandoon si Carlo at si Bianca. Sabi ni Aling Nena, may exit interview daw.

Umupo ako. Diretso ang likod kahit masakit pa rin ang puson ko. Suot ko yung simpleng white dress na binili ko para sa birthday ko dati, yung hindi ko nasuot nung naghintay ako sa kanya.

Unang nagsalita si Carlo. “Angela, bago ka umalis, gusto ko lang linawin. Hindi ko ginusto yung nangyari. Kung alam ko lang na buntis ka, hindi kita papapuntahin doon.”

Tumingin ako sa kanya. Kalma ang boses ko.

“Carlo, hindi mo kailangang malaman na buntis ako para lang paniwalaan na takot ako sa dilim. Limang taon mong alam yun. Sinabi mo sa akin na hinding-hindi mo ako hahayaang mag-isa sa dilim. Tapos ikaw pa mismo ang nagtulak sa akin papunta doon dahil birthday ni Bianca.”

Namula si Bianca. Biglang nagsalita, medyo mataas na ang boses.

“Ate Angela, wag mo naman akong sisihin. Nagbibiro lang kami nung dare. Hindi ko naman alam na ganyan ka ka-sensitive. At saka, kung buntis ka pala, bakit ka pa kasi sumama sa inuman?”

Doon siya nadulas.

Tumingin sa kanya si Aling Nena. “Bianca, alam mo bang takot sa dilim si Angela?”

Tahimik si Bianca. Pagkatapos, mahinang sabi, “Nabanggit ni Director Carlo minsan… na may trauma siya sa eskinita sa likod.”

Boom. Alam niya. Alam niyang takot ako, pero siya pa ang nag-utos na pumunta ako sa likod para kunin ang blue box na regalo na hindi naman pala nasa kotse. Nasa drawer lang pala ng opisina ni Carlo.

Tumingin si Carlo kay Bianca, gulat. “Sinabi mo hindi mo alam?”

Napayuko si Bianca. Wala nang masabi.

Tumayo ako. Inilabas ko ang lahat ng chat logs. Yung mga message ni Carlo na naka-off ang phone nung tumatawag ako habang hinahatak ako. Yung post niya na “Sana si Bianca, habang buhay nang hindi matakot sa dilim” nung nasa ospital ako at nawawalan ng dugo, mag-isang pumirma ng consent form na nagsasabing wala akong pamilya.

“Carlo, hindi ako gumawa ng eksena. Ikaw ang gumawa ng desisyon. Pinili mong maniwala na nagsisinungaling ako kesa tulungan ako. Pinili mong kantahan si Bianca habang ako, nasa eskinita, hawak ang tiyan ko na may anak natin.”

Umiyak si Carlo. Sa unang pagkakataon sa limang taon, nakita ko siyang umiyak sa opisina. “Angela, patawarin mo ako. Mahal kita. Nagkamali ako. Pwede pa nating ayusin to. Yung baby… pwede pa tayong magka-baby ulit.”

Umiling ako. “Hindi na, Carlo. Yung baby na yun, pinangarap mo dati. Nag-drawing ka pa ng kwarto niya. Pero nung kailangan ka niya at kailangan kita, wala ka. Hindi ko na kayang bumalik sa taong kaya akong kalimutan ng ganun kabilis.”

Humarap ako kay Aling Nena.

“Aling Nena, pakibigay na lang po yung huling sweldo ko sa bank account ko. At pakisabi sa accounting na bayad na ako sa ospital, hindi ko na icha-charge sa company. Gusto ko lang umalis nang malinis.”

Tumingin si Aling Nena sa akin, may luha sa mata. “Angela, sayang ka. Ikaw ang pinakamagaling dito. Pero naiintindihan kita. Kung may kailangan ka sa Cebu, tawagan mo ako.”

Kinuha ko ang maliit kong kahon ng gamit. Yung parehong kahon na binuhat ko nung akala kong lilipat ako sa bagong opisina. Sa pagkakataong to, alam ko na kung saan ako pupunta.

Bago ako lumabas ng conference room, hinarap ko ulit si Carlo.

“Yung condo sa BGC, na kay lola ko yun. Yung titulo ng lupa nasa pangalan ko. Binigyan kita ng susi dahil boyfriend kita. Pakisoli na lang bukas. Yung mga gamit mo, pinadala ko na sa courier papuntang Makati.”

Nanlaki ang mata niya. Hindi niya alam na akin pala yung condo na tinitirhan namin ng libre ng dalawang taon.

Si Bianca, tahimik lang, hindi makatingin. Wala na yung ngiti niya nung birthday.

Lumabas ako ng building. Mainit ang araw sa BGC. Sumakay ako ng taxi papuntang airport. Sa eroplano papuntang Cebu, katabi ko ang bintana. Hindi na ako takot sa dilim ng ulap.

Pagdating sa Cebu, sinalubong ako ni Director Reyes sa IT Park. Babae siya, nasa 40s, matapang ang dating pero mabait ang mata.

“Welcome, Angela. Dito, ikaw ang magse-set ng aircon mo. Walang magdidikta kung nilalamig ka o hindi.”

Ngumiti ako. Sa unang pagkakataon sa maraming buwan, totoo ang ngiti ko.

Yung bagong opisina ko sa Cebu, maliit lang pero may bintana na kita ang dagat. Ako ang nag-adjust ng aircon sa 24 degrees, hindi masyadong malamig, hindi masyadong mainit. Sakto lang.

Yung team ko bago, puro babae na kagaya ko na galing din sa masakit na nakaraan pero lumaban. Tinuruan nila akong mag-bisaya ng konti. Sabi nila, “Kaya ra na, Angela.”

Gabi-gabi, naglalakad ako sa IT Park nang mag-isa. May ilaw ang daan. Hindi na madilim. Dala ko pa rin ang maliit kong flashlight, pero hindi na dahil sa takot, kundi dahil gusto kong makita ang daan ko nang malinaw.

Isang buwan pagkatapos, nakatanggap ako ng message galing kay Carlo. Mahaba. Sabi niya nag-resign daw si Bianca kasi nahiya sa mga kasama. Sabi niya binenta na daw niya yung kotse para bayaran yung utang ng company. Sabi niya araw-araw daw siyang dumadaan sa eskinita sa likod ng restaurant, tinitingnan kung may ilaw na, para daw maalala ako.

Hindi ako nag-reply. Binura ko ang message.

Kasi sa wakas, natuto na akong hindi maghintay sa ilaw na galing sa ibang tao.

Sa unang umaga ko sa Cebu, binuksan ko ang bintana ng condo ko, hinayaang pumasok ang araw at ang hangin ng dagat, at sa wakas, ako naman ang nagpainit sa sarili kong mundo.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨