Bahagi 3
Inakala kong patay na ang pag-ibig namin nang itapon ko ang pregnancy test sa basurahan, pero doon ko lang pala malalaman na pati kalahati ng condo namin sa BGC ay nilipat na ni Carlo sa pangalan ng iba.

Nang iabot ko kay Carlo yung lukot na papel, hindi agad siya nagsalita. Tinitigan niya lang yun na parang hindi niya maintindihan kung anong klaseng resibo yun. Ang tagal niyang nakatitig sa dalawang linya. Positive. Positive na buntis ako. Buntis ako sa batang pinaghirapan naming buuin sa loob ng walong taon na akala ko ay pangarap naming dalawa.

Tapos, dahan-dahang itinaas niya ang ulo niya. Ang unang lumabas sa bibig niya ay hindi sorry, hindi congratulations, hindi kamusta ka. Ang sinabi niya, “Sigurado ka ba na sa akin yan?”

Parang may sumampal sa akin nang malakas. Sa harap ng scarf ni Nanay, sa harap ng abo ng nanay ko na hindi pa naililibing, nagawa niyang itanong yun. Tiningnan ko siya nang diretso sa mata. Hindi na ako umiyak. Sabi ko, “Walong taon, Carlo. Walong taon akong nakatira sa iisang bubong mo. Ako pa yung nagluluto, naglalaba, nag-aalaga sayo pag may sakit ka. Tapos tatanungin mo ako niyan?”

Hindi siya nakatingin. Lumayo siya, kinuha yung cellphone niya. Alam ko na agad, tatawagan niya si Liza. Lagi namang ganun. Pag nahihirapan siya, si Liza ang tinatakbuhan niya. Hinayaan ko siya. Kinuha ko yung maleta ko na maliit lang. Nilagay ko yung ilang damit, yung scarf, yung titulo ng lupa sa Batangas na maliit lang pero pundar ni Nanay, at yung bank book.

Pagbalik ko sa sala, kausap niya na si Liza. Rinig na rinig ko. “Oo, nandito ako. May konting problema lang sa bahay. Huwag kang mag-alala, pupuntahan kita mamaya.” Pagkababa, hinarap niya ako.

Sabi niya, “Grace, mag-usap tayo nang maayos. Hindi ko sinasabing hindi akin. Nagugulat lang ako. Hindi pa tayo handa sa baby. Ang dami pa nating bayarin. Yung kumpanya, lugi pa last quarter.”

Tumawa ako. “Hindi handa? Pero nung sinabi mong gusto mong magkaanak tayo nung isang taon, handang-handa ka. Anong nagbago? Si Liza ba?”

Tumahimik siya. Yung katahimikan niya ang sumagot. Sabi ko, “Aalis muna ako. Kailangan kong mag-isip. Huwag mo akong susundan.”

Lumabas ako ng condo namin sa BGC. Yung condo na pinangarap namin. Ako yung nag-down ng ₱800,000 galing sa ipon ko nung nag-freelance ako. Siya yung naghulog ng monthly ng dalawang taon, pero nung huling tatlong taon, ako na rin ang nagbayad kasi sabi niya ipit ang pera ng kumpanya. Pero ang titulo, nasa pangalan naming dalawa. At least yun ang akala ko.

Pumunta ako sa pinsan kong si Angela sa Quezon City. Si Angela, matagal na akong sinasabihan na magising na. Ni hindi ko pa nasasabi yung tungkol sa baby, niyakap niya na ako nang mahigpit. Sabi niya, “Dito ka muna hangga’t gusto mo. Huwag mo nang isipin si Carlo.”

Doon ako nagpahinga ng dalawang araw. Hindi ako lumalabas. Hindi ako nagbubukas ng social media. Pero sa ikatlong araw, may tumawag sa akin. Si Mang Jose, yung dati naming accountant sa maliit na kumpanya na sinimulan namin ni Carlo. Sabi niya, “Grace, pasensya ka na kung nakikialam ako. Pero may nakita akong dokumento. Yung condo ninyo sa BGC, may bagong deed of sale. Nilipat ni Carlo ang share niya kay Liza Ramos.”

Parang binuhusan ako ng malamig na tubig. Si Liza Ramos, si Liza na assistant niya. Si Liza na may dysmenorrhea. Sabi ni Mang Jose, hindi pa final yung transfer, pero may pirma na ni Carlo at may notaryo na. Kailangan lang ng pirma ko kasi conjugal property daw kung maituturing dahil nagsama kami nang matagal at may ambag ako. Pero ginagawa na nila.

Doon ko naalala. Isang buwan bago mamatay si Nanay, may pinapirma sa akin si Carlo na mga papeles. Sabi niya para sa bank loan ng kumpanya. Hindi ko binasa nang buo kasi nagtitiwala ako. Mabilis lang, sa kusina pa habang nagluluto ako. Sabi niya, “Pirmahan mo na lang, love, tiwala ka lang.” At pinirmahan ko.

Nanginginig ang kamay ko nang tawagan ko si Carlo. Sinagot niya agad. Sabi ko, “Anong ginawa mo sa condo? Bakit may deed of sale kay Liza?”

Sagot niya, medyo kinakabahan pero pilit pinapakalma ang boses, “Grace, hindi yun tulad ng iniisip mo. Kailangan lang ng collateral ni Liza kasi nangutang siya ng ₱2.5 million para sa ospital ng tatay niya. Tulong lang. Temporary lang yun. Ibabalik din.”

Napamura ako sa unang pagkakataon sa walong taon. Sabi ko, “Tulong? Yung perang pinaghirapan ko? Yung bahay na dapat para sa magiging anak natin? Ginawa mong collateral sa utang ng kabit mo?”

Sigaw niya, “Hindi ko siya kabit! Huwag mo siyang tawaging ganun! Tinutulungan ko lang siya!”

Doon ko narinig nang buo. Hindi pa man sila opisyal, pinagtatanggol na niya nang ganyan. Sabi ko, “Carlo, nasa pangalan ko pa rin ba ang kalahati ko? O pati yun, isinama mo sa pinapirma mo sa akin?”

Hindi siya sumagot. Sabi niya lang, “Magkita tayo. Pag-usapan natin sa opisina sa Makati bukas. Huwag kang gagawa ng gulo.”

Kinabukasan, pumunta ako sa opisina. Yung opisina na kami rin ang nagtayo mula sa wala. Pagpasok ko, nandoon si Liza. Nakaupo sa upuan ko dati. Yung upuan na ako ang bumili sa IKEA nung nagsisimula pa lang kami. Naka-white dress siya, mukhang inosente. Ngumiti pa siya sa akin.

Sabi niya, “Ate Grace, pasensya ka na. Hindi ko alam na ganito pala kalaki yung gulo. Gusto ko lang naman humingi ng tulong kay Carlo kasi wala na akong ibang malapitan.”

Tinitigan ko siya. Sabi ko, “Liza, ilang taon ka na? Twenty-five? Alam mo ba kung anong pakiramdam ng walong taon? Alam mo ba kung ilang beses akong nagpuyat para lang may pambayad kami sa renta habang ikaw nag-aaral pa lang?”

Tumayo si Carlo sa gitna. “Grace, tama na. Huwag mo siyang awayin. Hindi niya kasalanan.”

Tumingin ako kay Carlo. Ito na yung lalaking pinangakuan akong poprotektahan ako. Ngayon, pinoprotektahan niya ang ibang babae sa harap ko, sa sarili kong opisina. Sabi ko, “Carlo, dalawang bagay lang ang gusto kong malinawan. Una, yung condo. Pangalawa, yung kumpanya. Magkano pa ang pera ko doon?”

Doon siya kinabahan nang husto. Kasi alam niyang may hawak akong resibo. Kahit hindi ako nag-accounting, tinatago ko lahat ng bank transfer ko sa kanya. Yung ₱50,000 monthly na hulog ko sa condo, yung ₱300,000 na nilabas ko nung nalugi ang kumpanya nung 2022.

Sabi niya, “Grace, huwag mo nang guluhin pa. Buntis ka. Ma-stress ka lang.”

Sabi ko, “Hindi. Ngayon lang ako nalinawan. Dahil buntis ako, kailangan kong lumaban.”

Kinuha ko yung folder na dala ko. Nandun yung kopya ng titulo ng lupa ni Nanay, yung bank book, at yung picture ng ultrasound na kinuha ko kahapon nang mag-isa sa ospital sa Quezon City. Hindi para ipakita kay Carlo, kundi para ipaalala sa sarili ko kung para kanino ako lumalaban.

Sabi ni Liza, umiiyak na, “Ate, ibabalik ko naman yung titulo. Hindi ko naman talaga kukunin. Nahihiya na nga ako kay Carlo.”

Tinitigan ko siya, “Kung nahihiya ka, bakit ka pumayag na pirmahan ang deed of sale? Bakit hindi mo sinabing may girlfriend si Carlo ng walong taon?”

Hindi siya nakasagot. Si Carlo ang sumagot, “Ako ang may desisyon, hindi siya. Kaya kung may sisihin ka, ako.”

Doon ako tumango. Sabi ko, “Sige. Edi ikaw. Bukas, pupunta ako sa abogado. Ipapabawi ko yung pirma ko na nakuha mo sa panloloko. At ipapa-freeze ko yung bank account ng kumpanya hangga’t hindi malinaw kung magkano ang share ko.”

Nagulat si Carlo. “Grace, huwag mong gawin yan! Masisira ang kumpanya! Maraming empleyado ang mawawalan ng trabaho!”

Sabi ko, “Mas nasira na ako nung hinayaan mong mamatay mag-isa ang nanay ko. At least ngayon, may laban na ako.”

Umalis ako ng opisina na hindi lumilingon. Paglabas ko, umuulan. Pero hindi na ako umiiyak. Hawak ko ang tiyan ko. Sabi ko sa baby ko, “Anak, hindi tayo pababayaan ni Lola. Lalaban si Mama.”

Pag-uwi ko kay Angela, may naghihintay nang sulat. Galing sa bangko. Overdue na pala yung monthly amortization ng condo. Hindi pala nagbabayad si Carlo nung huling dalawang buwan. Kasi binigay niya yung pera kay Liza para sa “tatay” daw ni Liza na may sakit.

Doon ko napagdesisyunan. Hindi na ako hihingi ng tawad. Hindi na ako maghihintay.

Kinagabihan, nag-research ako ng murang abogado sa Quezon City Hall. May nakita akong libreng legal aid. Nag-message ako. Sabi ko, buntis ako, niloko sa pirma, at may kinakaharap na problema sa ari-arian.

Sumagot agad sila. Sabi nila pumunta ako bukas nang alas nuwebe.

At doon ko naintindihan. Yung pagtatapon ko ng pregnancy test sa basurahan, hindi pala yun ang katapusan. Yun pala ang simula ng pagtayo ko.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖