Isang OFW na nagtatrabaho sa pabrika ng isda sa Hokkaido, Japan.
Hindi madaling magtrabaho roon.
May mga gabing umaabot sa negatibong labinlimang digri ang lamig.
Madalas mamamanhid ang mga kamay ko habang naghihiwalay ng mga isda.
Minsan ay nabibitak ang balat ng mga daliri ko.
Pero tiniis ko ang lahat.
Dahil may pamilya akong umaasa sa akin.
Ang asawa kong si Lannie ay buntis noon sa aming panganay.
Kasama niyang nakatira sa condominium na binili ko sa Metro Manila ang nanay ko, kapatid kong si May, at bayaw kong si Kiko.
Naniniwala akong ligtas siya roon.
Naniniwala akong aalagaan nila siya.
Bago manganak si Lannie, nagpadala ako ng ₱600,000.
Tinawagan ko ang nanay ko.
“Ma, napaaga ang panganganak ni Lannie. Mahina pa siya. Bilhan ninyo siya ng masustansyang pagkain. Kumuha kayo ng tutulong sa kaniya. Huwag ninyong hahayaang mahirapan ang mag-ina ko.”
Tumawa ang nanay ko sa video call.
“Naku, anak, huwag kang mag-alala. Manugang ko si Lannie. Ako na ang bahala.”
Sumingit pa si May.
“Kuya, buhay prinsesa si Ate Lannie rito!”
Napanatag ako.
At nagpatuloy sa pagtatrabaho.
Hindi ko alam na habang naghihirap ako sa malamig na pabrika, unti-unti palang ginagawang impiyerno ng sarili kong pamilya ang buhay ng asawa ko.
Noong Disyembre 31, nagdesisyon akong sorpresahin sila.
Dapat ay katapusan pa ng Enero ang uwi ko.
Pero hindi ko na kayang maghintay.
Gusto kong makita ang aking anak.
Gusto kong mayakap ang asawa ko.
Gusto kong salubungin ang Bagong Taon kasama sila.
Gumastos ako ng halos ₱60,000 para mapalitan ang flight ko.
Dala ko ang isang malaking maleta.
May skincare set para kay Lannie.
Mga damit at gamit para kay Bella.
Massage chair para sa nanay ko.
Designer bag para kay May.
At mamahaling alak para kay Kiko.
Masaya ako habang papalapit sa condominium.
Inisip ko pa ang magiging reaksiyon nila kapag nakita nila ako.
Pero nang buksan ko ang pinto ng aming unit sa ika-18 palapag, may kakaiba akong napansin.
Madilim.
Walang dekorasyon.
Walang handa.
Walang amoy ng nilulutong pagkain.
Pinindot ko ang switch.
Walang ilaw.
Kinuha ko ang cellphone at binuksan ang flashlight.
Naglakad ako sa sala.
Naroon ang mga nakakalat na lata, lumang tissue at alikabok.
Walang tao sa kuwarto ng nanay ko.
Wala rin sina May at Kiko.
Hanggang sa marinig ko ang mahinang pag-iyak ng sanggol mula sa bodega.
Agad akong tumakbo.
At doon ko nakita ang eksenang sumira sa puso ko.
Si Lannie.
Ang babaeng nangakong makakasama ko habang-buhay.
Ang babaeng halos mamatay sa maagang panganganak para maipanganak ang aming anak.
Nakahiga sa manipis na banig.
Nanginginig sa pagod.
Kumakain ng hilaw na noodles.
“Lannie!”
Lumuhod ako sa tabi niya.
Nang makita niya ako, nagsimula siyang umiyak.
“Hektor… umuwi ka na pala.”
Hinawakan ko ang kaniyang kamay.
Napakalamig.
“Bakit ka nandito? Nasaan ang pagkain? Nasaan si Mama?”
Hindi siya agad sumagot.
Pagkatapos ay bumulong siya:
“Nagbakasyon sila.”
Nanigas ako.
“Ano?”
“Dinala nila ang pagkain. Pinatay nila ang kuryente. Sabi nila, magtiis muna kami ni Bella.”
Hindi ako makapagsalita.
Hinubad ko ang makapal kong jacket at ibinalabal sa kaniya.
Pagkatapos ay tiningnan ko ang aming anak.
Napakaliit pa ni Bella.
Tatlong linggo pa lamang.
At naroon siya sa isang madilim na silid, kasama ang kaniyang nanghihinang ina.
Doon ko naramdaman ang pinakamatinding pagsisisi sa buong buhay ko.
Habang iniisip kong binibigyan ko sila ng magandang kinabukasan, hindi ko alam na naghihirap na pala sila sa loob ng bahay na ako mismo ang bumili.
Tumayo ako at hinanap ang electrical breaker.
May ilang switch na sadyang nakababa.
Itinaas ko ang mga iyon.
Nagkaroon ng ilaw ang sala at kusina.
Binuksan ko ang malaking refrigerator.
Walang laman.
Nakabunot pa ang plug.
Pero may isang maliit na dilaw na papel na nakadikit sa pinto.
Sulatan iyon ng nanay ko.
Nakasulat na nagpunta sila sa Puerto Galera para magbakasyon at dinala nila ang mga pagkain.
Sinabihan pa si Lannie na huwag akong tatawagan o guguluhin habang nagtatrabaho ako sa Japan.
At kung magsusumbong siya, siya raw ang lalabas na masamang manugang.
Matagal kong tinitigan ang papel.
Hindi ako makapaniwala.
Ang sarili kong ina.
Ang taong binibigyan ko ng allowance buwan-buwan.
Ang taong pinagkakatiwalaan kong mag-alaga sa pamilya ko.
Siya mismo ang nag-iwan sa asawa at anak ko sa ganoong kalagayan.
Pero hindi muna ako nakipagtalo sa sinuman.
Mas mahalaga ang buhay ng mag-ina ko.
Pagbalik ko sa bodega, lalo pang nanghina si Lannie.
Agad akong humingi ng tulong at dinala silang dalawa sa ospital.
Habang nagmamadali kami, nagliliwanag ang langit ng Maynila dahil sa mga paputok.
Masayang nagsisigawan ang mga tao.
Nagsasalubong ng Bagong Taon.
Pero ako, hawak ang asawa kong halos hindi na makapagsalita, ay takot na takot.
Sa emergency room, agad silang inasikaso ng mga doktor at nurse.
Napag-alamang malubha ang panghihina at kakulangan sa nutrisyon ni Lannie.
May problema rin ang kaniyang sugat mula sa cesarean delivery at kailangan ng agarang paggamot.
Si Bella naman ay kailangang maobserbahan nang mabuti dahil premature siya.
Matagal akong nakaupo sa labas ng emergency room.
Hindi ko mapigilang umiyak.
Naalala ko ang bawat araw na nagtrabaho ako sa Hokkaido.
Ang lamig.
Ang pagod.
Ang mga pagkaing tinitiis kong huwag bilhin para mas marami akong maipadala.
Ang mga gabing nami-miss ko ang pamilya ko pero pinipilit kong maging matatag.
At ngayon, ang perang pinaghirapan ko ay ginamit pala ng mga taong pinagkatiwalaan ko upang magbakasyon.
Nang maging mas maayos ang kondisyon nina Lannie at Bella, inilipat sila sa kuwartong may kinakailangang pangangalaga.
Umupo ako sa tabi ng asawa ko.
Hinawakan ko ang kaniyang kamay.
“Patawad, Lan.”
Tulog siya.
Pero nagpatuloy ako.
“Patawad dahil hindi ko nakita ang paghihirap mo.”
Bandang alas-tres ng madaling araw ng Enero 1, binuksan ko ang laptop ko.
Una kong sinuri ang bank accounts.
Pagkatapos ay ang supplementary credit cards na ibinigay ko sa nanay ko, kay May at kay Kiko.
At doon ko nakita ang isang katotohanang hindi ko matanggap.
Noong Disyembre 25, may malaking bayad para sa luxury yacht vacation package.
May iba pang gastusin sa mamahaling mga tindahan.
Mga restaurant.
Shopping.
At malalaking cash withdrawal.
Halos walang transaksiyong may kaugnayan sa pag-aalaga kay Lannie at Bella.
Ang ₱600,000 na ipinadala ko para sa kalusugan at panganganak ng asawa ko ay ginamit nila sa sarili nilang karangyaan.
Pero hindi pa iyon ang pinakamasakit.
Binuksan ko ang CCTV app ng condominium.
May mga camera akong ipinakabit sa sala at kusina bago ako umalis papuntang Japan.
Binalikan ko ang video noong Disyembre 31.
At doon ko nakita ang lahat.
Ang nanay ko, si May at si Kiko ay nagtutulungang alisin ang laman ng refrigerator.
Inilalagay nila ang mamahaling pagkain sa malalaking cooler.
Kinukuha ang mga alak.
Naghahanda ng mga maleta.
Sa isang bahagi ng video, nakita ko si Lannie na nakatayo sa kusina, hawak ang kaniyang tiyan.
Mukha siyang pagod at nanghihina.
Pero imbes na tulungan siya, dinuduro siya ng nanay ko.
Pagkatapos ay binunot ang refrigerator.
Ibinaba ni Kiko ang ilang electrical breaker.
At umalis silang nagtatawanan.
Iniwan ang bagong panganak kong asawa at aming sanggol sa madilim na bahay.
Pinanood ko ang video hanggang matapos.
Pagkatapos ay isinara ko ang laptop.
Sa sandaling iyon, gumawa ako ng desisyon.
Hindi na nila muling gagamitin ang perang pinaghirapan ko upang pahirapan ang sarili kong asawa.
Pumasok ako sa banking app.
Isa-isa kong ipinahinto ang mga supplementary card na kontrolado ko.
Pinalitan ko ang mga password.
Inayos ang access sa sarili kong accounts.
At sinigurong hindi na sila maaaring basta gumastos gamit ang aking pahintulot.
Pagsapit ng umaga, nagsimula ang sunod-sunod na notification.
Declined transaction.
Isa pa.
At isa pa.
Hindi gumagana ang mga card nila sa yacht.
Tumatawag si Kiko.
Tumatawag si May.
Tumatawag ang nanay ko.
Pero hindi ko sinagot.
Sa halip, nagpadala ako ng mensahe sa family group chat.
Sinabi kong nasa ospital si Lannie at natuklasan kong nawawala ang mga pagkaing ipinadala ko para sa kaniya.
Ipinaalam ko ring pansamantalang ipinatigil ang kanilang access sa aking mga account at kukonsulta ako sa abogado tungkol sa mga transaksiyon.
Pagkatapos ay itinigil ko muna ang pakikipag-usap sa kanila.
Ayokong makipagtalo habang nasa ospital ang asawa at anak ko.
Kinahapunan, bumalik ako sa condominium.
Pinalitan ko ang digital door passcode.
Ipina-deactivate ko rin sa condominium management ang mga extra access card na ipinagamit ko sa kanila.
Inimpake ko ang kanilang mga personal na gamit sa malalaking kahon at nakipag-ugnayan sa building administration para sa maayos na pagkuha ng mga iyon.
Ayoko nang bumalik sila sa unit habang nagpapagaling ang mag-ina ko.
Kinabukasan, Enero 2, bumalik sila sa Maynila.
Pero nang subukan nilang pumasok sa elevator, hindi na gumagana ang access cards.
Doon nagsimula ang malaking iskandalo.
Sumisigaw ang nanay ko.
Umiiyak si May.
Nakikipagtalo si Kiko sa security guards.
Tinatawag nila akong walang utang na loob.
Isang masamang anak.
Isang lalaking nagpapakontrol sa asawa.
Nang lumabas ako mula sa administration office, agad lumapit ang nanay ko.
“Hektor! Anak! Paano mo nagawang palayasin ang sarili mong ina?”
Tumingin ako sa kaniya.
“Ma, nasaan ang ₱600,000 na ipinadala ko para sa asawa ko?”
Hindi siya sumagot.
“Bakit kumakain ng hilaw na noodles si Lannie habang nagpapakasarap kayo sa yacht?”
Namula ang kaniyang mukha.
“Anak, hindi mo naiintindihan—”
“May CCTV ako, Ma.”
Bigla siyang natahimik.
Sa harap ng building manager at mga taong nakasaksi sa gulo, ipinakita ko ang mga kaugnay na rekord at footage sa mga awtorisadong taong kailangang magsuri ng reklamo.
Nakita nila kung paano inalis ang mga pagkain sa refrigerator.
Kung paano pinatay ang kuryente.
At kung paano iniwang mag-isa si Lannie matapos ang kaniyang panganganak.
Wala nang maisagot ang nanay ko.
Nakatungo si May.
Si Kiko naman ay pilit na nagsasabing problema iyon ng pamilya at dapat pag-usapan nang pribado.
Pero tumingin ako sa kanilang tatlo.
“Pribadong problema?”
“Iniwan ninyo ang asawa at anak ko sa ganoong kalagayan habang ginagamit ang perang para sa kanila. Hindi ninyo puwedeng tawaging simpleng problema ng pamilya iyon.”
Pagkatapos ay sinabi ko ang desisyon ko.
Hindi na sila maaaring basta pumasok sa condo.
At hindi na ako magbibigay ng walang limitasyong access sa aking pera.
Akala ko doon matatapos ang lahat.
Pero nagkamali ako.
Dahil makalipas ang tatlong araw, may ipinadalang link ang kaibigan ko.
Isang viral Facebook post.
Isang kuwentong inilabas mula sa pekeng account.
At nang basahin ko iyon, halos hindi ako makapaniwala.
Ginawa nilang kontrabida si Lannie.
Sinabi nilang siya raw ang may problema sa pag-iisip pagkatapos manganak.
Na hindi raw totoong pinabayaan siya.
Na ang nanay ko raw ang tunay na biktima.
May inilabas pa silang video na pinutol ang mahahalagang bahagi.
Nawala ang mga eksenang kinukuha nila ang pagkain.
Nawala ang bahagi ng pagpatay sa kuryente.
Ang natira lamang ay ang aking asawa sa kusina.
At ginamit nila iyon para sabihing gumagawa lamang siya ng kuwento laban sa pamilya ko.
Mabilis kumalat ang post.
Libo-libong tao ang nagkomento.
May mga naniwala agad.
May mga tumawag sa akin na masamang anak.
May mga nang-insulto kay Lannie.
At may mga kamag-anak na tumawag para pilitin akong humingi ng tawad sa nanay ko.
Doon ko naunawaan na hindi pa tapos ang laban namin.
Nakipagkita ako kay Tony, isang matalik kong kaibigan noong kolehiyo na isa nang abogado sa Metro Manila.
Ipinakita ko sa kaniya ang orihinal na CCTV footage, bank statements, at mga ebidensiyang hawak ko.
Sinuri niya ang mga iyon.
Pagkatapos ay sinabi niyang may mas malaki pa siyang natuklasan.
Si Kiko pala ay matagal nang ginagamit ang pangalan ko bilang OFW para manghikayat ng mga taong gustong magtrabaho sa Japan.
Ayon sa mga dokumentong nakalap, ginagamit niya ang aking pangalan at pinekeng pirma sa mga recruitment arrangement.
May mga pamilyang nagbigay ng malaking halaga.
Umabot sa halos ₱4 milyon ang mga perang pinaghihinalaang nakuha sa panloloko.
At ang malaking bahagi raw nito ay nawala sa pagsusugal.
Nanghina ako.
Hindi ko alam na ginagamit pala ng sarili kong bayaw ang pangalan ko upang manloko ng ibang tao.
Mas masakit, ang perang dapat sana ay para sa asawa at anak ko ay napunta rin sa kaniyang mga problema sa utang.
Tinulungan ako ni Tony na ihanda ang mga nararapat na reklamo at itama ang maling impormasyong kumakalat online.
Sa tulong ng orihinal na footage at mga dokumento, nailabas ang mas malinaw na katotohanan.
Nakita ng mga tao ang buong pangyayari.
Ang mga pagkaing inalis sa refrigerator.
Ang pagpatay sa kuryente.
Ang mga transaksiyon sa bank account.
At ang mga dokumentong nag-uugnay kay Kiko sa pinaghihinalaang panloloko.
Mabilis na nagbago ang reaksiyon ng publiko.
Ang ilan sa mga nang-insulto kay Lannie ay humingi ng tawad.
May iba pang nagsabing dapat imbestigahan ang nangyari sa aking pamilya.
Pero sa halip na maging masaya, bigla akong nakaramdam ng pagod.
Dahil habang abala akong sinusubukang itama ang lahat, may isang bagay akong halos nakalimutan.
Ang pakiramdam mismo ni Lannie.
Nang bumalik ako sa ospital, nakita ko siyang hawak ang kaniyang cellphone.
Nabasa na niya ang mga post.
Lumapit ako agad.
“Lan, huwag mo nang basahin iyan. Inaayos na namin ni Tony ang lahat.”
Tahimik siyang tumingin sa akin.
Pagkatapos ay sinabi niya ang mga salitang hindi ko malilimutan.
“Hektor, alam kong gusto mo akong protektahan. Pero hindi ako ganoon kahina.”
Natigilan ako.
Nagpatuloy siya.
“Alam mo ba kung bakit hindi ako nagsumbong noong nasa Japan ka?”
Umiling ako.
“Dahil nakita ko kung gaano ka kapagod sa trabaho. Ayokong dagdagan ang mga problema mo.”
Nagsimula siyang umiyak.
“Akala ko kapag nagtiis ako, magiging maayos din ang lahat.”
Pagkatapos ay sinabi niya ang mas masakit na katotohanan.
Matagal na pala siyang pinagtatrabaho sa bahay kahit buntis.
Madalas siyang mapagalitan.
At nang maagang ipanganak si Bella, hindi siya nakatanggap ng pag-aalagang ipinangako sa akin ng nanay ko.
Hinawakan ko ang kaniyang kamay.
“Patawad, Lan.”
Umiling siya.
“Hindi na sapat ang sorry, Hektor.”
Nanginig ang dibdib ko.
“Anong ibig mong sabihin?”
Tumingin siya sa akin nang diretso.
“Hindi tayo ang maghihiwalay. Ang kailangan mong gawin ay ilayo na tayo sa mga taong nanakit sa amin.”
Natahimik ako.
“Hindi ko hahayaang lumaki si Bella sa bahay na kailangan niyang matakot sa sarili niyang pamilya,” dagdag niya.
Doon ako tuluyang napaiyak.
Dahil tama siya.
Matagal kong inisip na ang pagiging mabuting anak ay nangangahulugang pagbibigay ng pera, pagbabayad ng mga gastusin, at pagsunod sa nanay.
Pero habang ginagawa ko iyon, hindi ko napansing napapabayaan ang sarili kong asawa at anak.
Niyakap ko si Lannie.
“Pangako. Hindi na mauulit.”
Sa mga sumunod na araw, ipinagpatuloy namin ang mga nararapat na hakbang laban sa panlolokong nadiskubre.
Sa pag-iimbestiga, lumabas din ang ibang sikreto ni Kiko.
Kabilang dito ang katotohanang si Boyet, ang batang matagal niyang ipinakilalang sariling anak mula sa unang asawa, ay pamangkin pala niyang inampon matapos mamatay ang kapatid niya.
Ginamit niya ang kuwento tungkol sa bata upang makakuha ng karagdagang suporta at allowance mula sa pamilya.
Nang malaman iyon ni Lannie, napailing siya.
“Pati inosenteng bata, ginamit niya.”
Pero pagkatapos ng ilang sandali, hinawakan niya ang aking kamay.
“Hektor, tama na ang galit. Hayaan nating ang batas ang humawak sa mga ginawa nila.”
Tumingin ako sa kaniya.
“Hindi ka ba galit?”
“Galit ako,” sagot niya. “Pero ayokong maging buong buhay natin ang pagganti sa kanila.”
Doon ko naunawaan kung gaano katatag ang asawa ko.
Hindi siya naging mahina dahil nanahimik siya noon.
Nagtiis siya dahil mahal niya ako.
At ngayon, lumalaban siya dahil mahal niya ang aming anak.
Makalipas ang ilang araw, nabalitaan naming naaresto si Kiko kaugnay ng mga reklamo ng panloloko.
Kalaunan, nahatulan siya ng pagkakakulong dahil sa estafa.
Ang nanay ko at si May naman ay nawalan ng marangyang pamumuhay na nakasanayan nila.
Isang araw, dumating silang dalawa sa ospital.
Wala na ang kanilang magagarang damit.
Wala na ang kanilang mapagmataas na ekspresyon.
Umiiyak silang humingi ng tawad.
“Hektor, anak… patawarin mo kami.”
Tumingin ako sa kanila.
Naalala ko ang lahat ng pagkakataong ipinagmalaki ko sa mga kasamahan kong OFW kung gaano kabuti ang pamilya ko.
Naalala ko ang massage chair na binili ko para sa nanay ko.
Ang designer bag para kay May.
Ang alak para kay Kiko.
At higit sa lahat, naalala ko si Lannie sa madilim na bodega.
Hawak ang hilaw na noodles.
Habang umiiyak si Bella.
Kaya tahimik kong sinabi:
“Umalis muna kayo. Kailangan ng asawa at anak ko ng kapayapaan.”
Hindi na ako nakipagtalo.
Hindi ako sumigaw.
Ipinaalam ko sa ospital na hindi sila awtorisadong bumisita sa mag-ina nang walang pahintulot.
At doon natapos ang kanilang kontrol sa buhay namin.
Pagkatapos gumaling ni Lannie, gumawa kami ng bagong plano.
Hindi na ako bumalik sa pagtatrabaho sa malamig na pabrika sa Hokkaido.
Ginamit ko ang aking ipon at karanasan upang makabalik sa trabaho bilang engineer dito sa Pilipinas.
Si Lannie naman ay unti-unting nagsimulang tuparin ang matagal na niyang pangarap.
Isang maliit na bake shop.
Noong una, kakaunti lamang ang kaniyang customers.
May mga araw na pagod siya sa pagbe-bake.
May mga pagkakataong hindi agad nabebenta ang lahat.
Pero masaya siya.
Dahil sarili niyang negosyo iyon.
Sarili niyang desisyon.
At wala nang biyenang mag-uutos sa kaniya kung kailan siya dapat kumain, matulog, o magpahinga.
Lumaki nang malusog si Bella sa ilalim ng aming pag-aalaga.
Unti-unti ring bumalik ang ngiti ni Lannie.
At sa unang pagkakataon matapos ang matagal na panahon, naging tahimik ang aming tahanan.
Nabalitaan ko na nagkasakit nang malubha ang nanay ko at si May ang naiwan upang mag-alaga sa kaniya.
Hindi na kami bumalik sa dati naming relasyon.
Masakit tanggapin iyon.
Pero may mga sugat na hindi gumagaling sa simpleng paghingi ng tawad.
Minsan, kailangan ng matibay na hangganan para hindi na muling maulit ang pananakit.
Dumating ang sumunod na Bagong Taon.
Sa pagkakataong iyon, wala na akong kailangang habuling eroplano.
Wala nang malamig na pabrika sa Japan.
Wala nang madilim na bodega.
Wala nang hilaw na noodles bilang tanging pagkain ng aking asawa.
Sa halip, nakaupo kami sa sarili naming hapagkainan.
May mainit na pagkain.
May prutas.
May simpleng handa.
At nasa kandungan ni Lannie si Bella, masayang tumatawa habang pinagmamasdan ang mga ilaw sa labas.
Hinawakan ko ang kamay ng asawa ko.
“Happy New Year, Lan.”
Ngumiti siya.
“Happy New Year, Hektor.”
Tumingin ako sa kanilang dalawa at naalala ang lahat ng nangyari.
Dati, akala ko ang tunay na pamilya ay ang mga taong kadugo mo.
Ang mga taong may kapareho mong apelyido.
Ang mga taong tinatawag mong nanay, kapatid at bayaw.
Pero mali pala ako.
Dahil may mga taong kadugo mo na kayang saktan ang pinakamamahal mo.
At may mga taong hindi mo kadugo na handang ipaglaban ang kaligtasan at kapayapaan ng pamilya mo.
NATUTUNAN KONG HINDI NASUSUKAT ANG PAGIGING MABUTING ANAK SA DAMI NG PERANG NAIBIBIGAY MO. AT HINDI NASUSUKAT ANG PAGIGING MABUTING ASAWA SA DAMI NG SAKRIPISYONG KAYA MONG TIISIN NANG TAHIMIK.
Ang tunay na pamilya ay pinangangalagaan.
Hindi pinagsasamantalahan.
Minamahal.
Hindi ginagawang bihag ng utang na loob.
At higit sa lahat, pinoprotektahan kapag sila ang pinakamahina.
Noong gabing umuwi ako mula Japan, akala ko isang masayang sorpresa ang ibibigay ko sa asawa ko.
Hindi ko alam na ako pala ang makakatanggap ng pinakamabigat na aral sa buong buhay ko.
HINDI LAHAT NG KADUGO AY KARAPAT-DAPAT MONG PAGKATIWALAAN. AT MINSAN, ANG PINAKAMAHALAGANG REGALONG MAIBIBIGAY MO SA IYONG PAMILYA AY ANG TAPANG NA ILAYO SILA SA MGA TAONG NANANAKIT SA KANILA.
WAKAS.
