Bahagi 3
Tinawagan ko yung solar company na pinaglagyan ni Carlo ng ₱180,000 namin at dun ko nalaman na scam lang pala ang lahat

Pagkatapos kong makita yung zero balance, hindi ako nakatulog buong gabi. Si Carlo nasa sahig pa rin nung una, tapos lumipat sa sofa. Si Maya mahimbing sa kwarto. Ako, paulit-ulit kong tinitignan yung screenshot ng transfer. Personal account lang pala. Hindi man lang company name.

Kinabukasan, maaga akong gumising. Dinala ko si Maya sa school. Pagka-hatid, dumiretso ako sa opisina ng solar company na nasa Ortigas. Yung pangalan na nasa message ni Sir Ricky, na-search ko sa Facebook. May legit na page, may opisina sa Makati at may isa sa Quezon City. Pumasok ako, kinakabahan.

Yung babae sa reception, nginitian ako. Tinanong ko kung may project sila na 57% annual return at monthly payout. Nagulat siya. Sabi niya, wala silang ganoong project. Yung solar nila, long-term investment para sa mga commercial building, hindi yung parang pa-interest buwan-buwan. Tinanong ko kung kilala nila si Sir Ricky.

Pinakita niya sa akin yung listahan ng employees. Walang Ricky. Pinakita ko yung profile picture nung ka-chat ni Carlo. Umiling yung babae. Sabi niya, maraming gumagamit ng pangalan ng company nila para mang-scam. Last month lang, may pumunta rin na biktima, same style. Panganay din daw na lalaki, gusto tumulong sa kapatid.

Parang binuhusan ako ng malamig na tubig. Hindi dahil sa pera lang, kundi dahil alam kong si Carlo, buong-buong naniwala. Lumabas ako ng building, nakaupo ako sa may gilid ng kalsada, hindi ko mapigilan umiyak. Pero pinunasan ko agad, kasi kailangan kong maging malinaw mag-isip.

Tinawagan ko si Tatay. Sabi ko sa kanya lahat. Hindi siya nagalit. Sabi lang niya, “Liza, wag kang sisigaw kay Carlo. Takot na takot na yung bata. Pero wag mo ring hahayaan na maulit. Yung pera, hanapin natin paraan, pero yung tiwala, kailangan ibalik niya.”

Pag-uwi ko, nandoon si Carlo, nagluluto ng itlog para kay Maya. Tahimik. Nung nakita niya ako, tumayo siya agad. “Ano sabi sa company?” tanong niya.

Sabi ko, “Wala silang Ricky. Wala silang project na ganun. Scam yun, Carlo.”

Napaupo siya. Hindi siya umiyak, pero parang gumuho yung mukha niya. “Paano yung pera ni Maya?” bulong niya.

Doon ko nakita na hindi lang siya biktima ng scam, biktima rin siya ng pressure maging mabuting panganay. Yung biyenan ko, simula bata pa siya, lagi siyang tinuturuan na siya ang sasalo sa lahat. Yung bayaw kong si Miguel, 28 na, may trabaho naman sa BGC, pero sanay na umaasa kay Carlo.

Nung hapon, dumating yung biyenan ko sa condo namin. Hindi nagpasabi. May dalang pancit, kunwari dadalaw kay Maya】. Pero pagka-upo, diretso agad.

“O, kumusta na yung plano niyo sa hulog ni Miguel? Sabi ni Carlo, may ayos na kayo,” sabi niya, nakangiti.

Tumingin ako kay Carlo. Hindi siya makatingin sa mama niya. Ako ang sumagot.

“Ma, wala po kaming planong bayaran yung ₱13,000 na hulog ni Miguel. Yung pension niyo po na ₱5,000, kulang pa sa sarili niyong maintenance. Hindi po namin kayang saluhin yung kulang na ₱8,000.”

Nagbago yung mukha niya. “Anong sinasabi mo? Sinabi ko na may diskarte ako!”

“Anong diskarte po? Yung ₱180,000 na kinuha ni Carlo sa ipon ni Maya at pinadala sa scammer na kaibigan niyo po? Yun po ba yung diskarte?” Hindi ko napigilan, lumabas yung galit na tinatago ko.

Tahimik yung buong sala. Si Maya nasa kwarto, nanonood ng tablet, buti hindi naririnig.

“Niloko lang kayo, Ma. Si Sir Ricky, hindi taga solar company. Personal account lang pinadalhan ni Carlo. Wala nang pera.”

Namula yung biyenan ko. “Kasalanan mo yan! Kung hindi ka naging matatakutin, sana nasabihan mo agad si Carlo na wag ituloy!”

Doon ako mas nasaktan pero mas luminaw. Hindi pala ako yung matatakutin. Sila yung takot harapin na mali yung ginagawa nila. Si Carlo, takot na matawag na walang kwenta. Si Mama niya, takot na hindi matuloy yung kasal ni Miguel kaya ipinasa yung pressure.

Hindi ako sumigaw pabalik. Kinuha ko yung mga print ng screenshot, nilagay ko sa mesa. “Ito po yung ebidensya. Hindi ako nagbibintang. Gusto ko lang po, simula ngayon, yung pera namin, ako at si Carlo lang magde-decide. Hindi na po pwedeng galawin yung para kay Maya.”

Umalis yung biyenan ko na galit, dala pa rin yung pancit na hindi namin ginagalaw. Si Carlo, naiwan sa sofa, nakayuko.

Gabi na, nag-usap kami ulit. Sabi ni Carlo, nahihiya siya sa akin. Sabi ko hindi sapat yung hiya. Kailangan namin ayusin. Yung maliit na desisyon na ginawa ko kinabukasan, yun yung nagbago ng lahat.

Pumunta ako sa banko kasama si Tatay. Hindi para bawiin agad yung ₱180,000, kasi alam kong mahirap na. Pero para i-separate yung account. Gumawa ako ng bagong joint account na kaming dalawa lang ni Carlo ang may access, at isang account para kay Maya na ako lang ang guardian. Lahat ng sahod, doon na papasok. Wala nang tagong account.

Tapos, sinulatan ko si Miguel at yung hipag ko. Hindi galit na sulat, pero malinaw. Sabi ko, mahal namin sila, pero hindi namin kayang saluhin yung bahay. Kailangan nilang mag-usap bilang mag-partner, hindi iasa sa panganay.

Nung gabi, bago matulog, tinanong ako ni Carlo, “Galit ka pa ba sa akin?”

Sabi ko, “Oo, galit pa ako. Pero mas mahal kita kaysa sa galit ko. Pero kung uulitin mo, hindi na kita mapoprotektahan.”

Tumango siya. At sa unang pagkakataon sa loob ng tatlong buwan, hinawakan niya yung kamay ko nang hindi nanginginig. Pero alam kong hindi pa tapos. Kailangan pa naming harapin si Miguel at yung totoo tungkol sa bahay na yun sa harap mismo ng buong pamilya.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖

Bahagi 4
Sa harap ng buong pamilya, sinabi ko sa biyenan ko at kay Carlo na hindi na nila pwedeng galawin ang ipon ng anak namin kahit kailan

Linggo ng hapon, pinatawag ng biyenan ko yung buong pamilya sa bahay nila sa Project 8. Nandoon si Miguel, yung hipag kong si Trish, si Carlo, ako, at si Maya na pinaglaro muna sa kwarto. Amoy ng nilagang baka yung buong bahay, pero walang ganang kumain kahit sino.

Nauna si Miguel magsalita. “Ate Liza, Kuya Carlo, pasensya na kayo ha, pero sabi kasi ni Mama may tutulong sa hulog. Kaya pinirmahan na namin ni Trish yung reservation sa condo sa Mandaluyong. ₱13,000 lang naman buwan-buwan, kaya naman daw ni Mama.”

Tumingin ako kay Trish. Bata pa, 26, nagtatrabaho sa call center sa BGC. Tahimik lang siya, halatang nahihiya.

Sabi ng biyenan ko, “Oo, kasi yung diskarte ni Carlo, yun na yun. Yung solar daw. Sabi ni Sir Ricky, kikita na next month.”

Doon ako tumayo. Hindi ako sumigaw. Dala ko yung folder na may print ng lahat.

“Ma, Miguel, Trish, makinig kayo,” sabi ko. “Wala pong solar investment. Na-scam po si Carlo. Yung ₱180,000 na ipon para kay Maya, na-transfer sa personal account ng isang taong nagpanggap na taga solar company. Tinawagan ko mismo yung totoong company sa Ortigas. Wala silang Sir Ricky, wala silang 57% return.”

Binigay ko kay Miguel yung papel galing sa company, may stamp na “No such employee, no such project.”

Namutla si Miguel. “Kuya, totoo ba to?”

Hindi makatingin si Carlo. “Oo. Totoo. Akala ko makakatulong ako. Gusto ko lang matuloy kasal niyo.”

Biglang umiyak si Trish. Hindi dahil sa pera, pero dahil nahiya siya. “Ate, Kuya, hindi naman namin hiningi na bayaran niyo. Si Tita lang nagsabi na tutulungan niya kami. Sabi niya may pension siya.”

Tumingin ako sa biyenan ko. “Ma, ₱5,000 lang po pension niyo. Saan niyo po kukunin yung ₱8,000 na kulang? Sa amin din po pala. Sa ipon ng apo niyo.”

Natahimik yung biyenan ko. Tapos biglang sumabog.

“Ako pa ngayon ang masama? Ginagawa ko lang to para sa pamilya! Panganay si Carlo, obligasyon niya tulungan kapatid niya!”

” Ma, hindi obligasyon ang isugal yung kinabukasan ng anak niya,” sabi ko, kalmado pero matatag. “Obligasyon namin na protektahan si Maya. At obligasyon ni Miguel at Trish na mag-usap bilang mag-asawa kung kaya ba nila yung bahay na kinuha nila.”

Tumingin si Miguel kay Carlo. “Kuya, bakit hindi mo sinabi sa akin na galing sa ipon ni Maya? Hindi ko tatanggapin kung alam ko.”

Umiyak na si Carlo. Sa harap ng mama niya, ng kapatid niya, ng asawa ng kapatid niya. “Pasensya na. Gusto ko lang patunayan na kaya ko. Lagi kasi sinasabi ni Mama na mahina ako pag hindi ko natulungan si Miguel.”

Doon na parang gumuho yung depensa ng biyenan ko. Nakita niya yung anak niyang panganay na umiiyak sa harap niya. Hindi dahil sa pera, pero dahil sa bigat na siya mismo ang naglagay.

Lumapit ako kay Carlo, hinawakan ko yung kamay niya. Pero hindi ko siya kinunsinte.

“Carlo, simula ngayon, wala nang tagong account. Lahat ng pera natin, transparent. Yung para kay Maya, hindi na gagalawin kahit anong mangyari. At yung tungkol sa bahay ni Miguel, desisyon nilang dalawa yun, hindi atin.”

Tumingin ako kay Miguel at Trish. “Kung hindi niyo pa kaya yung ₱13,000 buwan-buwan, pwede kayong maghanap ng mas maliit muna. Mag-rent muna. Hindi masama yun. Mas masama kung magsisimula kayo sa kasinungalingan at utang na hindi niyo kaya.”

Si Trish yung unang tumango. “Ate, tama ka. Actually, sabi ko kay Miguel, masyadong mahal yung kinuha namin. Pero nahiya akong tumanggi kay Tita.”

Si Miguel, huminga ng malalim. “Ate, Kuya, pasensya na. Ica-cancel na lang namin yung reservation. May penalty man na ₱20,000, paghahatian namin ni Trish. Hindi na namin kayo idadamay.”

Yung biyenan ko, umupo sa sofa, tahimik. Sa unang pagkakataon, hindi siya sumagot. Tapos sabi niya, mahina lang, “Akala ko kasi pag natulungan ko si Miguel, magiging buo tayo.”

Lumapit ako sa kanya, hindi bilang manugang na galit, pero bilang nanay din. ” Ma, buo pa rin tayo. Pero yung pagiging buo, hindi ibig sabihin na si Carlo lang ang sasalo ng lahat. Dapat lahat tayo nagtutulungan, pero hindi nagsasakripisyo ng kinabukasan ng bata.”

Nung gabing yun, umuwi kami ni Carlo at Maya na magkakahawak kamay. Sa jeep, tulog si Maya sa balikat ni Carlo. Si Carlo, tinitignan ako paminsan-minsan.

Pagdating sa condo namin sa Quezon City, binuksan ni Carlo yung lumang cabinet kung saan namin tinatago yung mga resibo. Kinuha niya yung natitirang bank book, binigay sa akin.

“Liza, ikaw na humawak nito. Lahat. Ayoko na magtago.”

Kinuha ko. Pero sabi ko, “Hindi ako mag-iisang hahawak. Hahawakan natin pareho. Pero wala nang sikreto.”

Kinabukasan, pumunta kami sa banko ulit. Hindi na para habulin yung scammer, kasi alam naming mahirap na. Nag-file kami ng report, pero sabi ng banko, personal GCash transfer, mahirap nang mabawi. Tinanggap namin.

Pero gumawa kami ng bagong plano. Yung sahod ni Carlo, hati: 60% sa bahay at kay Maya, 20% sa ipon, 20% sa emergency. Yung sahod ko sa online shop, ganun din. Wala nang “pang-bayaw” na budget.

Isang buwan ang lumipas. Si Miguel at Trish, nag-rent muna sa may Cubao, maliit na apartment na ₱8,000 lang. Masaya sila. Dumadalaw pa rin kami. Yung biyenan ko, minsan pa ring nagdadala ng pancit, pero hindi na nag-aannounce ng malalaking desisyon sa hapagkainan.

Si Carlo, nag-therapy ng ilang sessions sa barangay counseling na libre, para matuto humindi nang hindi nakakaramdam ng guilt. Ako, natutong magsabi ng hindi nang hindi sumisigaw.

Minsan tinatanong ako ni Maya, “Mama, bakit wala na yung alkansya ko?” Sabi ko, “Anak, ginamit ni Papa sa maling paraan, pero pinupunuan na namin ulit ni Papa. At ngayon, mas safe na siya, kasi tayong tatlo na ang nagbabantay.”

Ngayon, gabi-gabi, bago matulog, nag-uusap kami ni Carlo. Hindi na tungkol sa utang ng iba. Tungkol sa amin. Sa plano ni Maya na mag-drawing contest. Sa plano naming magbakasyon sa Tagaytay pag nakaipon ulit.

Natuto akong hindi maging matatakutin sa paningin nila, kundi maging matapang para sa pamilya ko. At natuto si Carlo na ang pagiging panganay, hindi ibig sabihin na kailangan niyang buhatin mag-isa ang buong mundo sa likod niya.

Sa wakas, yung hapagkainan namin, hindi na lugar ng anunsyo at takot. Naging lugar ulit ng kwentuhan, ng tawanan, at ng tunay na pagkain na pinagsasaluhan naming tatlo nang buo.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨