Bahagi 3
Sinugod ako ni Bianca sa pantry at pinahiya sa harap ng HR kaya doon ko tuluyang naintindihan na hindi lang selos ang dahilan ng paninira niya sa akin.

Pagka-project ko ng group chat sa malaking screen, parang binuhusan ng malamig na tubig ang buong ballroom sa BGC.

Nandoon lahat. Yung “Bakit si Director Liza nasa kotse ni Sir Carlo?”, yung “Alam ba ito ni Ms. Bianca?”, at yung pinakamasakit na sinabi ni Jake na “Mas effective pa pala ang effort sa kama kaysa effort sa trabaho.”

Nakita iyon ng dalawang investors mula sa Makati. Nagkatinginan sila. Yung isa, si Mr. Tan, mahinang nagsalita, “Carlo, anong klaseng culture meron ang kumpanya mo?”

Si Carlo hindi agad nakasagot. Pinagpapawisan siya. Gusto niyang patayin ang projector pero hawak ko ang remote.

Si Bianca naman, imbes na mahiya, mas lalo pang umarte. Lumapit siya sa akin sa gitna ng maraming tao at hinawakan ang kamay ko na parang kaibigan.

“Liza, hindi mo kailangang gawin ito,” umiiyak siya. “Alam kong galit ka sa akin dahil close kami ni Sir Carlo, pero trabaho lang ang lahat ng ito. Ako lang ang nag-aalaga sa kanya kapag wala ka.”

Doon ko naramdaman ang dati kong sakit. Sa dati kong buhay, ganito rin siya. Maamo sa harap, pero sa likod, siya ang nagkakalat na kabit ako.

Hinila ko ang kamay ko. “Close? Trabaho?” sabi ko. “Bianca, ikaw ang nagsabi sa buong pantry na single pa si Carlo. Ikaw ang nagsabi kay Trish na i-lock ang account ko dati.”

Namula si Trish. “Liza, wala akong nilo-lock,” depensa niya. Pero nanginginig ang boses niya.

Alam ko ang totoo. Sa dati kong buhay, isang araw pagpasok ko, hindi na ako makalog-in sa system. Sabi ni Trish may system error daw. Pero narinig ko siyang tumatawa kasama si Bianca sa pantry, sinasabi na “buti nga sa kanya.”

Kinaumagahan, pagpasok ko sa opisina sa Makati, totoo nga. Hindi ako makapasok sa email ko. Hindi ko mabuksan ang files ng team ko.

Pumunta ako sa HR. Nandoon si Trish, kasama si Bianca na umiinom ng kape.

“Trish, hindi ako makalog-in,” sabi ko.

Ngumiti si Trish nang peke. “Ay, may inaayos lang sa IT, Liza. Bukas okay na yan.”

Pero nang tumalikod ako, narinig kong bumubulong si Bianca, “Hay naku, feeling may-ari. E di ba bawal naman talaga mag-asawa sa kumpanya?”

Doon ko naintindihan na hindi lang selos ang galaw ni Bianca. Gusto niyang mawala ako sa kumpanya.

Gusto niyang siya ang pumalit hindi lang bilang secretary, kundi bilang Mrs. Reyes.

At si Carlo? Hinayaan niya lang.

Noong gabing iyon, umuwi si Carlo sa condo namin sa BGC. Tahimik lang siya. Hindi siya humingi ng tawad.

“Liza, bakit mo ginawa iyon sa party?” sabi niya. “Napahiya ako sa investors. Alam mo bang ₱50 million ang nakataya sa funding na iyon?”

Tiningnan ko siya. Tatlong taon ko siyang pinagluluto, pinaglalaba, sinuportahan sa lahat ng pitch niya. Nung nagsisimula pa lang ang Reyes Group, ako ang gumagawa ng product deck niya hanggang alas tres ng madaling araw.

“Napahiya ka?” sagot ko. “Carlo, tatlong taon akong napapahiya. Tatlong taon akong tinatawag na kabit ng sarili kong asawa sa sarili niyang kumpanya.”

Hindi siya nakasagot.

Naalala ko ang sinabi niya dati, “Company policy na bawal ang mag-asawa.” Pero noong hinalungkat ko ang employee handbook namin kagabi, wala ni isang linya tungkol doon. Walang policy. Ginawa-gawa lang niya.

Ginamit niya ang salitang “proteksyon” para itago ako.

Kinabukasan, mas lumala pa. Si Mara, yung laging kasama ni Bianca, binuhusan ako ng kape sa pantry. Hindi aksidente. Tinitigan niya pa ako habang ginagawa.

“Oops, sorry Director,” sabi niya na may ngisi. “Akala ko kasi matapang ka, hindi ka pala marunong umiwas.”

Basang-basa ang blouse ko. Lahat ng nasa pantry nakatingin pero walang gumalaw.

Sa dati kong buhay, dito ako umiyak at tumakbo sa banyo. Hinayaan kong tapakan nila ako.

Pero ngayon, kumuha ako ng tissue, pinunasan ang sarili ko, at tiningnan ko si Mara nang diretso.

“Mara, sa susunod na buhusan mo ako, siguraduhin mong mainit yung kape para may police report talaga ako,” sabi ko. Natulala siya.

Pagbalik ko sa desk, nakita ko si Jake na nagpo-post ulit sa group chat. “Yung iba kasi, feeling asawa ng CEO, pero hanggang chismis lang.”

Doon na ako napuno. Hindi na dahil sa galit lang, pero dahil malinaw na sa akin, kung hindi ko sila haharapin ngayon, uulitin lang nila ang dati kong buhay.

Pumunta ako sa maliit na conference room at binuksan ang laptop. Inipon ko lahat ng screenshots ng group chat simula nung unang lumabas ang picture. Lahat ng pang-iinsulto ni Jake, lahat ng pa-victim ni Bianca, lahat ng pambabalewala ni Trish.

At doon ko ginawa ang maliit pero pinakamahalagang desisyon sa buhay ko sa ngayon.

Hindi ako magre-resign.

Hindi ako aalis sa kumpanya na ako mismo ang tumulong buuin.

Sa halip, nag-email ako sa board at sa dalawang investors na nandoon sa party. Attach ko ang marriage certificate namin, ang timeline ng paninira, at ang request ko for formal investigation sa HR misconduct.

Sinulatan ko, “Ako si Liza Torres, Director ng Product at legal na asawa ni Carlo Reyes. Tatlong taon akong nanahimik. Ngayon, hinihingi ko lang ang respeto at ang tamang proseso.”

Pagkatapos kong i-send, pinatay ko ang laptop. Nanginginig ang kamay ko, pero magaan ang dibdib ko.

Pag-uwi ko sa condo, wala si Carlo. May iniwan lang siyang note sa mesa, “Sa opisina ako matutulog. Kailangan nating magpalamig.”

Tinitigan ko ang note. Dati, iiyak ako. Magmamakaawa ako.

Ngayon, kinuha ko ang note, pinunit, at tinapon sa basurahan.

Kumuha ako ng maleta at dahan-dahan kong inayos ang mga damit ko. Hindi para umalis sa buhay niya, pero para bumalik muna sa sarili kong condo sa Quezon City na matagal ko nang hindi inuuwian. Kailangan kong huminga.

Habang nag-aayos ako, tumawag si Carlo.

“Liza, nasaan ka?”

“Umuuwi ako sa QC,” sabi ko. “Doon muna ako habang inaayos natin ito. Hindi dahil galit ako, pero dahil kailangan kong protektahan ang sarili ko.”

Tahimik siya sa kabilang linya. Sa wakas, sabi niya, “Liza, natatakot ako na masira ang lahat.”

At doon ko nasabi ang totoo, “Carlo, matagal mo nang sinira. Ngayon lang natin aayusin.”

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖

Bahagi 4
Sa board meeting sa BGC mismo, isiniwalat ko ang lahat at nang ipakita ko ang ebidensya ng paninira nila, doon tuluyang bumaliktad ang sitwasyon para sa akin.

Lunes ng umaga, alas nwebe, nasa 28th floor ng tower sa BGC kami para sa emergency board meeting.

Nandoon ang dalawang investors, ang abogado ng kumpanya, si Carlo, ako, si Bianca, si Jake, at si Trish.

Tahimik ang buong kwarto. Si Carlo nakaupo sa dulo, hindi makatingin sa akin. Si Bianca nakaupo sa tabi niya na parang siya pa rin ang may karapatan, pulang-pula ang mata.

Inumpisahan ni Mr. Tan, “Carlo, Liza, pinatawag namin kayo dahil sa nangyari sa victory party at sa mga reklamo na natanggap namin.”

Tumayo si Bianca agad, umiiyak. “Sir, gusto ko lang pong linawin, wala po akong ginagawang masama. Si Ma’am Liza po kasi, bigla na lang pong nagsabi na asawa siya ni Sir Carlo. Nagulat lang po ako, kasi ang alam ko po single pa si Sir.”

Tiningnan ko siya. Ganitong-ganito ang script niya dati.

“Single?” sabi ko. “Bianca, tatlong taon kang naghahatid ng warm water sa asawa ko araw-araw. Tatlong taon mong sinasabi sa pantry na ikaw ang mas nakakakilala sa kanya kaysa sa kahit sino. Tapos ngayon sasabihin mong akala mo single siya?”

Hindi siya nakasagot.

Sumingit si Jake, “Liza, hindi mo kailangang bastusin si Bianca dito. Alam ng lahat na masipag siya. Ikaw, bigla ka na lang nag-drama sa party.”

Tumingin ako kay Jake. “Masipag? Jake, anong tawag mo sa ginawa mo sa group chat? Sinabi mong mas effective ang effort sa kama kaysa sa trabaho. HR ka ba o tambay sa kanto?”

Namula si Jake. “Biro lang iyon!”

“Biro?” Binuksan ko ang laptop at pinakita sa projector ang lahat ng screenshots na inipon ko. Mula sa unang picture na kumalat, hanggang sa sunod-sunod na pambabastos nila. Kita ang oras, kita ang pangalan nila.

“Mr. Tan, ito po ang culture na pinapayagan sa ilalim ng pamumuno ni Carlo,” sabi ko. “Hindi lang ako ang tinatarget nila. Kapag kaya nilang gawin ito sa asawa ng CEO, paano pa sa ibang babaeng empleyado?”

Natahimik ang investors. Tiningnan nila si Trish.

“Trish, ikaw ang HR head. Bakit mo nilock ang account ni Liza?” tanong ng abogado.

Kinabahan si Trish. “Hindi ko po nilock, nagka-error lang po talaga sa system…”

“Error?” Nilabas ko ang email ng IT na sinend sa akin kagabi dahil nakiusap ako. Nakalagay doon, manual deactivation daw ang nangyari sa account ko, at si Trish ang nag-request. May pirma pa niya.

Doon na bumigay si Trish. Umiyak siya. “Pinagawa lang po sa akin ni Bianca… Sabi niya kailangan daw turuan ng leksyon si Liza para hindi na siya mag-feeling.”

Lahat napatingin kay Bianca.

Si Bianca nanginginig na. “Hindi totoo yan! Sinungaling siya!”

Pero lumapit si Mara, yung dati kong binuhusan ng kape. Nanginginig din siya. “Totoo po… Ako rin po… Pinilit po ako ni Bianca na buhusan si Ma’am Liza ng kape para mapahiya siya. Sabi niya kapag hindi ko ginawa, ako ang tatanggalin niya kay Sir Carlo.”

Doon na sumabog ang lahat.

Si Carlo sa wakas tumayo. “Tama na.”

Tiningnan niya ako, tapos si Bianca, tapos ang board.

“Totoo, asawa ko si Liza. Tatlong taon na kaming kasal. Ako ang nagsabing itago namin. Akala ko pinoprotektahan ko siya at ang kumpanya. Pero mali ako. Ginamit ko ang salitang proteksyon para takpan ang duwag ko.”

Lumingon siya kay Bianca. “Bianca, matagal na kitang pinagsabihan na huwag ka nang gumawa ng chismis tungkol kay Liza. Pero hinayaan pa rin kita. Kasalanan ko rin.”

Umiiyak na si Bianca nang malakas, pero wala nang naaawa sa kanya.

“Carlo,” sabi ni Mr. Tan, “may malaking problema tayo sa leadership at sa HR. Pero mas malaki ang problema kung hindi natin aayusin ang paninira na ito.”

Doon na lumabas ang desisyon ng board.

Si Bianca, suspended agad pending investigation, at kung mapatunayan ang paninira, tanggalin sa kumpanya. Si Jake, binigyan ng final warning at mandatory training sa workplace ethics, at tinanggalan ng bonus na ₱200,000. Si Trish, under review at kailangang ibalik ang access ko at humingi ng formal apology.

At si Carlo? Kailangang mag-public apology sa buong kumpanya at i-correct ang handbook. Walang policy na bawal mag-asawa. Kailangan niyang aminin sa harap ng lahat na asawa niya ako.

Huminga ako nang malalim. Hindi dahil nanalo ako, pero dahil sa wakas, narinig ako.

Pagkatapos ng meeting, nilapitan ako ni Carlo sa hallway.

“Liza, sorry,” sabi niya, basag ang boses. “Sa dati nating buhay, pinabayaan kitang mamatay nang mag-isa sa rooftop. Hindi ko hahayaang maulit iyon.”

Tiningnan ko siya. Pagod na pagod ang mukha niya. Sa unang pagkakataon, hindi na siya yung CEO na laging may sagot. Isa lang siyang lalaking natakot at nagkamali.

“Carlo, hindi ko pa alam kung mapapatawad kita agad,” sabi ko. “Pero alam ko, hindi na ako yung Liza na magtatago.”

Tumango siya. “Ano ang gusto mo ngayon?”

“Gusto kong manatili bilang Director. Gusto kong ayusin ang product team ko. At gusto kong sa sarili kong condo muna ako sa Quezon City habang inaayos natin ito. Hindi hiwalayan, pero space.”

Pumayag siya.

Kinabukasan, nag-email si Carlo sa buong kumpanya. Maikli lang pero malinaw.

“Team, ako si Carlo Reyes. Gusto kong linawin na si Liza Torres ay asawa ko sa loob ng tatlong taon. Nagkamali ako na itago ito. Walang policy ang Reyes Group na bawal magmahalan o magpakasal ang empleyado. Ang bawal ay ang paninira, pangha-harass, at pang-aabuso ng posisyon. Simula ngayon, sisiguraduhin namin na ligtas ang lahat.”

Pagkabasa ko ng email, maraming nag-message sa akin. Yung iba humingi ng tawad. Yung iba nag-congrats.

Pumunta ako sa pantry. Wala na si Bianca. Si Mara lumapit sa akin at nahihiyang nag-abot ng kape.

“Ma’am Liza, sorry po talaga sa nagawa ko,” sabi niya.

Kinuha ko ang kape at ngumiti. “Salamat, Mara. Kalimutan na natin. Trabaho na tayo.”

Sa hapon, bumalik ako sa dati kong desk. Bukas na ulit ang account ko. Lahat ng files ko nandoon pa.

Si Jake dumaan, hindi makatingin. “Congrats, Director,” mahinang sabi niya.

Hindi ko na siya pinatulan. Hindi ko na kailangan.

Nang pauwi na ako, tumawag si Carlo.

“Liza, sunduin ba kita?”

“Huwag na, may Grab na ako,” sabi ko. “Kita na lang tayo sa weekend? Mag-usap tayo nang maayos.”

“Sige,” sabi niya. “Maghihintay ako.”

Sumakay ako sa elevator pababa. Habang bumababa ang elevator, tinitigan ko ang repleksyon ko sa salamin. Hindi na yung babaeng umiiyak sa kotse. Hindi na yung babaeng tumalon sa 44th floor sa dati kong buhay.

Paglabas ko ng building sa BGC, malakas ang hangin. Maaliwalas ang langit ng Manila.

At sa unang pagkakataon sa loob ng tatlong taon, naglakad ako palabas ng opisina na hindi na kailangang magtago, hawak ang sarili kong titulo ng lupa at bank account na ako mismo ang nagpagod, at alam kong bukas, sa wakas, magsisimula ulit ang buhay na tunay na akin.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨