Bahagi 3
Akala ko tapos na akong masaktan nang makita ko si Carlo at si Bea, pero mas lalo akong natauhan nang makita ko kung paano niya ginastos ang pera namin para sa bracelet at sa linggo-linggong cake na hindi naman para sa akin

Nakaupo ako sa sahig ng condo ko sa Quezon City nang gabing yun. Katabi ko yung kahon ng mga naiwan ni Carlo. Isang lumang hoodie, charger ng laptop, at isang planner na may logo ng opisina nila sa Cebu.

Hindi ko dapat bubuksan yung planner pero binuksan ko. Gusto kong makita kung totoo bang busy siya.

Puro sulat-kamay niya. Meeting, meeting, meeting. Pero sa pagitan ng mga meeting, may nakasulat na “B – Tomas Morato – Basque ₱850” paulit-ulit. May “B – bracelet – Greenbelt – ₱45,000” isang beses, nung isang linggo lang.

Yun yung bracelet. Binili niya isang linggo bago yung birthday ko.

Napahinga ako ng malalim. Hindi na ako nagulat pero sumakit pa rin.

Nag-message ulit si Carlo kinabukasan ng umaga.

“Liza, mag-usap tayo. Hindi mo naiintindihan.”

Hindi ko siya sinagot agad. Naghilamos ako, nagbihis, at pumasok sa opisina sa Eastwood. Buong araw akong tulala. Yung mga katrabaho ko binati ako ng happy birthday kahit late na. Si Trish dumaan sa desk ko at nag-iwan ng maliit na cupcake.

“Okay ka lang?” bulong niya.

Umiling ako. “Nakita ko siya kahapon.”

Kinuwento ko lahat kay Trish sa pantry. Yung cake, yung bracelet, yung allergy. Tahimik lang siya nakinig tapos hinawakan niya kamay ko.

“Liza, limang taon. Limang taon kang nagbiyahe papuntang Cebu. Ikaw ang laging nag-effort. Kahit yung bonus mo na ₱20,000 nawala dahil sa kanya. Tapos siya, yung birthday mo hindi niya maalala pero yung cake ni Bea alam niya kung saan bibilhin?”

Doon ako muling naiyak pero pinigilan ko. Ayoko nang umiyak sa opisina.

Pag-uwi ko, nandoon pa rin yung message ni Carlo. Tumawag na siya, tatlong beses. Hindi ko sinagot.

Nung pang-apat na tawag, sinagot ko.

“Liza, please. Wala kaming relasyon ni Bea. Bata pa yun, intern pa lang. Tinutulungan ko lang siya sa business trip niya dito sa Manila. First time niya dito.”

“Tinutulungan mo kaya binilhan mo ng bracelet na ₱45,000?” Sabi ko. Mahinahon pero nanginginig boses ko.

Tumahimik siya. “Hindi mo maintindihan pressure sa trabaho. Si Bea magaling, kailangan namin siya sa team. Yung bracelet, thank you gift lang ng team yun.”

“Thank you gift na ikaw mismo nagsuot sa kamay niya? Sa harap ng restaurant?”

“Selosa ka na naman, Liza. Palagi ka na lang ganyan. Kaya nga hindi ako pumupunta diyan kasi lagi kang nagdadrama.”

Doon ako natawa. Mapait na tawa. Ako pa pala yung madrama.

“Carlo, allergic ako sa chestnut. Alam mo yan. Dalawang araw mo akong binantayan dati. Tapos ngayon sasabihin mo maliit na bagay lang yun?”

“Mainit ulo ko kahapon, pagod ako. Hindi ko sinasadya.”

“Pero yung cake ni Bea, naaalala mo. Yung restaurant sa Tomas Morato, alam mo. Every week ka pala pumupunta dun. Sabi ng staff. Ako, kailan mo ako dinala dun?”

Hindi siya nakasagot. Narinig ko lang paghinga niya.

“Liza, sorry. Sige, babawi ako. Pupunta ako diyan ngayon.”

“Huwag na.”

Pinatay ko yung tawag.

Buong gabi hindi ako nakatulog. Binuklat ko yung lumang album namin nung high school. Magkatabi kami sa picture. Ang sungit niya pa nun. Pero siya rin yung nagsabi na gusto niya akong sundan kahit saan ako mag-college.

Sabi ko dati, totoo yung sinabi niya. Pero ngayon, parang ibang tao na siya.

Kinabukasan, nag-leave ako sa work. Pumunta ako sa Greenbelt para makita yung bracelet. Totoo nga, nandoon pa yung display. ₱45,000. Yung dati kong pinangarap na bilhin niya para sa akin, suot na ngayon ng iba.

Hindi ako bumili. Tumayo lang ako dun ng matagal.

Pagbalik ko sa Quezon City, may nakita akong parcel sa labas ng condo. Galing kay Carlo. Maliit na box. Binuksan ko, isa pang Basque cake pero plain na ngayon, hindi chestnut. May note: “Sorry. Kumain ka na.”

Walang sorry sa panloloko. Walang sorry sa limang taon.

Tinapon ko rin yung cake.

Nag-message si Bea sa akin sa Instagram. Hindi ko alam paano niya nakuha account ko.

“Ate Liza, sorry po. Wala po talaga kami ni Sir Carlo. Huwag po kayong magalit sa kanya. Ako lang po yung nagpumilit sumama sa Manila.”

Binasa ko pero hindi ko ni-reply. Hindi si Bea ang kaaway ko. Si Carlo.

Gabi na nang mag-message ulit si Carlo.

” Nasa bus na ako papuntang Manila. Mag-usap tayo.”

Hindi ko na pinansin.

Binuksan ko yung joint bank account namin. Maliit na lang laman, ₱80,000 na lang dati ₱150,000. May withdrawals na hindi ko alam. ₱45,000 nung isang linggo. ₱850 linggo-linggo. Hindi ko alam kung para saan lahat pero alam ko kung para kanino.

Hindi ko ginalaw. Pero kinuha ko screenshot. Hindi para awayin siya, pero para maalala ko na hindi ako nag-iinarte.

Tumawag ulit si Trish. “Liza, anong plano mo?”

“Hindi ko alam, Trish. Pero pagod na ako.”

“Umuwi ka muna dito sa amin sa Makati?”

“Ayoko. Dito lang ako sa condo. Kailangan kong ayusin to mag-isa.”

Bago ako matulog, ginawa ko yung isang bagay na matagal ko nang dapat ginawa. Binuksan ko yung drawer at kinuha yung susi ng condo na binigay ko kay Carlo dati. Dati sabi ko para makapunta siya anytime. Pero ni minsan hindi niya ginamit kasi hindi naman siya pumupunta.

Nilagay ko yung susi sa sobre. Sinulatan ko ng pangalan niya.

Tapos binuksan ko yung notes app ko at nagsulat ng listahan. Lahat ng beses na ako ang pumunta sa Cebu. Lahat ng birthday, anniversary, Valentine’s na mag-isa ako. Lahat ng beses na sinabi niyang busy siya.

Mahaba yung listahan. Mas mahaba pa sa limang taon.

At sa dulo ng listahan, nagsulat ako ng isang desisyon. Maliit lang pero importante.

Bukas, pupunta ako sa Cebu. Hindi para habulin siya. Pupunta ako para kunin lahat ng gamit ko na naiwan sa condo niya dun at para sabihin sa kanya sa harap na tapos na talaga.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖