Bahagi 4
Sinugod ako ng biyenan kong si Aling Nena at ng anak-anakan ni Ramon na si Carlo para paalisin kami sa bahay, pero sa harap mismo ng bangko ako lumaban para sa anak ko

Pagtawag ko kay Aling Nena, hindi galit ang sumagot, pagod. Sabi niya sa Bisaya na Tagalog, “Ikaw ba yung asawa ngayon ni Ramon? Matagal ko nang gustong makausap ka, hija.”

Sinabi ko sa kanya na buntis ako, at nakita ko na lahat ng papeles. Tumahimik siya nang matagal sa kabilang linya, tapos umiyak din.

Kinabukasan, dumating siya sa Quezon City kasama ang isang binata, matangkad, payat, kamukhang-kamukha ni Ramon nung bata pa siya sa picture. Si Carlo. 22 years old na, nag-aaral sa Cebu, nagtatrabaho bilang mekaniko.

Pagpasok nila sa bungalow namin, hindi sila nang-away. Pero seryoso ang mukha ni Aling Nena. Sabi niya, “ Maya, hindi ka namin gustong paalisin dahil masama ka. Pero ang bahay na ito, kay Elena ito. At nakasanla ito ng ₱2.5 million. Kung hindi mababayaran hanggang next month, kukunin na ito ng bangko. Wala na kayong matitirhan.”

Sumagot si Carlo, nakayuko, “Tay, matagal na kitang pinatawad. Pero sabi ni lola, kung hindi mo kayang bayaran, ibenta na lang ang bahay, bayaran ang utang, at yung matira hatiin natin para may pangsimula ka.”

Doon, sa harap namin, nagsalita si Mang Ramon, nanginginig. “Hindi ko ibebenta ang bahay ni Elena. Dito ko siya huling nakasama. At nandito na ngayon si Maya at ang magiging anak namin. Hindi ko sila iiwan sa wala.”

Tumayo si Aling Nena, galit na. “Anak? Sabi mo baog ka na? Paano ka magkakaanak? Baka niloloko ka lang ng babaeng yan tulad ng panloloko mo sa amin dati!”

Nasaktan ako. Pero hindi na ako yung dating Maya na iiyak lang sa wheelchair. Hinawakan ko ang armrest at tinitigan sila.

“Aling Nena, hindi niyo po ako kilala. Lumpo ako, oo, pero hindi ako manloloko. At hindi ko po kayo pinipilit na paniwalaan ako. Pero yung bata sa tiyan ko, dugo ni Ramon, apo niyo. Kung ayaw niyong maniwala, pwede tayong magpa-DNA paglabas niya. Pero ngayon, may mas importante tayong problema kaysa sa kung sino ang ama.”

“Anong mas importante pa sa panloloko?” sigaw ni Aling Nena.

“Yung ₱2.5 million na utang. Yung bahay. Kung kukunin ng bangko ito, wala kaming matitirhan ng anak ko. At kayo rin, wala na ring alaala ni Elena. Lahat tayo talo.”

Tahimik ang buong bahay. Si Mang Ramon nakatingin sa akin, gulat na gulat, parang ngayon lang niya ako nakita na lumalaban.

Sabi ko, “Aling Nena, may titulo pa kayo. Pero si Ramon, may karapatan din siya bilang asawa ni Elena. At ako, asawa niya ngayon, buntis, PWD, may karapatan din akong protektahan ang sarili ko. Hindi solusyon ang mag-away. Punta tayo sa bangko, mag-usap tayo.”

Kaya kinabukasan, nagpunta kaming apat sa bangko sa Makati. Ako sa wheelchair, tinutulak ni Ramon, kasama si Aling Nena at Carlo. Nanginginig si Ramon, takot na baka doon na kami palayasin.

Sa loob ng opisina, hinarap namin ang manager. Dala namin lahat ng papeles. Ipinaliwanag ko, kahit nanginginig ang boses ko.

“Sir, alam po namin overdue ang ₱2.5 million. Pero hindi po kami tatakas. Si Ramon po, 50 years old na, araw-araw nagtatrabaho, at ako po buntis at PWD. Si Aling Nena, senior na, at si Carlo nag-aaral pa. Kung kukunin niyo ang bahay ngayon, apat na pamilya ang mawawalan.”

Binigay ko ang plano na naisip ko magdamag habang hindi ako makatulog dahil sa sakit ng likod.

“Pwede po ba na i-restructure ang utang? Ibenta ang maliit na lote sa Bulacan na sinasaka ni Ramon, may halagang ₱800,000. Iyon po ibayad muna. Tapos si Carlo at si Aling Nena, may maliit na ipon sila sa Cebu na ₱300,000, galing sa pagtitinda ni Aling Nena ng kakanin, willing sila idagdag kung papayag si Ramon na ilipat na ang kalahati ng titulo sa pangalan ni Carlo bilang mana ni Elena. Tapos kami ni Ramon, maghahanap ng mas maraming sideline, hulugan ang natira monthly.”

Nagulat si Aling Nena, “ Maya, papayag ka na hatiin ang bahay?”

Tumingin ako sa kanya. “Opo. Kasi hindi naman talaga amin lang ito. Kay Elena pa rin ito. At kung anak ko po si Carlo na kuya ng magiging anak ko, dapat may mana rin siya. Mas okay na hati kaysa mawala lahat sa bangko.”

Napatingin si Carlo sa akin, namumula ang mata. “Ate Maya, hindi ko inexpect na ganyan ka. Akala ko aawayin mo kami.”

Umiling ako. “Pagod na ako sa away. Lumaki akong tinatawag na pabigat. Ayoko na yung anak ko lumaki na nakikipag-away sa mana. Gusto ko may matirhan kami at may pamilya siya.”

Ang manager ng bangko, tahimik na nakikinig. Sabi niya, bihira daw siyang makakita ng ganun, na yung mismong umuutang pa ang nag-aalok ng hati para lang mabayaran. Pumayag siya na iakyat sa head office ang proposal namin, basta magbayad kami ng ₱800,000 muna sa loob ng dalawang linggo bilang good faith.

Paglabas namin ng bangko, umiyak si Mang Ramon sa gitna ng Makati, habang hawak ang wheelchair ko. Hindi siya nahihiya kahit maraming tao.

“Maya, patawarin mo ako. Nagsinungaling ako sa’yo. Akala ko iiwan mo ako pag nalaman mong baog ako at may utang akong ₱2.5 million at hindi akin ang bahay. Akala ko pabigat ka, pero ikaw pala ang sumalo sa akin.”

Hinawakan ko ang kamay niyang magaspang, puno ng kalyo.

“Ramon, simula nung kinasal tayo, ikaw lang ang taong hindi ako tinawag na pabigat. Ikaw ang nagturo sa akin na kaya ko pa ring mahalin. Kaya ngayon, ako naman ang magbubuhat sa’yo.”

Niyakap ako ni Aling Nena, umiiyak na rin. “Anak, patawarin mo rin ako. Akala ko katulad ka ng ibang babae na pera lang habol kay Ramon. Hindi pala. Salamat at hindi mo kami itinaboy.”

Si Carlo lumuhod sa tabi ng wheelchair ko, hinawakan ang tiyan ko. “Ate, pag lumabas ang baby, ako magiging kuya niya. Ako mag-aalaga sa inyo pag wala si tatay sa trabaho.”

Isang buwan ang lumipas. Naibenta namin ang lote sa Bulacan. Nabayaran ang ₱800,000. Na-restructure ng bangko ang utang, ginawang ₱1.7 million na lang na hulugan sa loob ng limang taon, mababa ang interes dahil sa PWD at senior consideration at dahil pumayag kaming i-transfer ang kalahati ng titulo kay Carlo.

Si Mang Ramon, nagpa-check up ulit sa ospital sa Quezon City. Doon nalaman namin, hindi pala totally baog. Failed ang vasectomy niya, may 5% chance pa pala na magkaanak, at nangyari nga iyon sa amin. Himala talaga.

Nanganak ako pagkalipas ng pitong buwan. Kahit mahirap dahil lumpo ako, nakahiga lang, pero nandiyan si Ramon, si Aling Nena, at si Carlo sa ospital sa Maynila. Babae ang anak namin, pinangalanan naming Elena Grace, bilang alaala sa unang asawa ni Ramon at bilang bagong pag-asa.

Ngayon, nakatira kami sa bungalow na iyon, pero hindi na tatlo lang ang kwarto. Yung isang kwarto, kay Carlo pag umuuwi siya galing Cebu tuwing bakasyon. Yung isa, kay Aling Nena pag gusto niyang magbantay ng apo.

At ako, dati tinawag na pabigat mula 25-anyos, ngayon 30-anyos na, nasa wheelchair pa rin, pero hawak ko ang anak ko, may asawa akong nagmamahal sa akin, at may pamilya kaming buo kahit hindi perpekto.

Minsan, habang pinapadede ko si Elena Grace at pinagmamasdan si Ramon na nagluluto ng lugaw sa kusina, naiisip ko, hindi pala ako pabigat. Ako pala ang naging tulay para magkaisa ulit ang isang pamilyang matagal nang wasak.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨