Bahagi 4
Sinugod ako ng asawa ko sa boardroom para pilitin akong bumalik, pero doon mismo sa harap ng lahat ay tinapos ko ang lahat ng pananakit niya
Nakita ako ni Carlos at agad siyang lumapit. Mabilis ang lakad, parang may-ari pa rin ng lugar. Si Liza ay sumunod, kunwari inaalalayan ang band-aid sa kamay na parang trophy.
“Angela!” tawag ni Carlos, medyo malakas, lumingon ang ilang empleyado sa lobby. “Sa wakas nakita na kita. Anong kalokohan to? Velasco? Chairwoman? Anong pinaggagawa mo?”
Hindi ako sumagot agad. Hinigop ko ang kape ko. Ang init ng tasa ang nagpapaalala sa akin na gising ako at hindi nananaginip.
“Carlos,” sabi ko, kalmado. “Anong ginagawa mo dito? May appointment ka ba sa Velasco Group?”
Natigilan siya. Hindi niya inaasahan ang tono ko. Dati, kapag tinawag niya ako nang ganyan, agad akong lalapit, mag-aalala, magso-sorry kahit hindi ako ang may kasalanan.
“Appointment? Asawa kita!” tumaas ang boses niya. “Umuwi ka na. Nag-aalala si Mama—” Naputol siya. Wala na ang mama niya. Ako ang nag-alaga hanggang sa huli. Alam naming pareho yun.
Lumapit si Liza, mahinhin ang boses. “Ate Angela, sorry po. Hindi ko po sinasadya na mag-away kayo ni Carlos dahil sa akin. Nadulas lang po ako at nasugatan, tapos naisip ni Carlos na—”
“Hindi kita Ate,” putol ko, hindi masungit, pero diretso. “At hindi ka nadulas. Wala ako sa opisina niyo kahapon. Nasa bahay ako buong araw, naghihintay na umuwi si Carlos. Kaya paano kita masasaktan?”
Namula si Liza. Tumingin kay Carlos.
“Angela, tama na yang selos mo,” sabi ni Carlos, bumalik sa dati niyang script. Hinawakan niya ang braso ko. “Umuwi ka na. Yung ₱500,000 nasa card na. Dinagdagan ko pa ng ₱200,000. Bumili ka ng bag. Kalimutan na natin to. Nagbibiro ka lang sa divorce agreement na yun, di ba?”
Doon ako natawa. Hindi malakas, pero sapat para marinig ng lahat.
“₱500,000? ₱700,000?” sabi ko. “Carlos, hawak ko ang ₱15 billion na mana ng Lolo ko. May hawak akong titulo ng lupa sa Makati, sa BGC, sa Cebu. May hawak akong 68% ng kumpanyang inuutangan mo ng ₱800 million. At inaalok mo pa rin ako ng baon na parang bata?”
Natigilan ang lobby. Yung dalawang guard na kanina pa nakatingin, ngayon ay mas lalo pang naging alerto.
“Anong ₱800 million?” tanong ni Liza, biglang kinabahan. Hindi niya alam ang tungkol sa loan.
“Ah, hindi mo alam?” Tumingin ako sa kanya. “Ang boyfriend mo, kaya ka isinama sa project niya kasi akala niya makakatulong ang papa mo na contractor para ma-approve ang loan niya sa Velasco. Yung sugat mo, ginamit niya para may dahilan siyang saktan ako at para makalimutan kong magtanong kung bakit laging gabi na siya umuuwi.”
“Sinungaling ka!” sigaw ni Carlos, pero nanginig ang kamay niya. Bitiwan niya ang braso ko.
Dumating si Atty. Ramirez kasama si Mrs. Tan. “Sir Carlos De Guzman,” sabi ni attorney, pormal. “Kung wala kayong appointment, pwede kayong umalis. At kung tungkol sa loan application ng De Guzman Corporation, declined muna as of today pending audit for conflict of interest and ethics compliance. May domestic violence report kaming natanggap.”
“Domestic violence? Anong domestic violence?” Tumawa si Carlos nang pilit. “Mag-asawa kami. Normal lang yan.”
Doon ako humakbang palapit. Tinitigan ko siya sa mata, yung mata na dati tinitingala ko.
“Hindi normal ang manampal dahil sa kabit,” sabi ko, sapat lang na kami lang ang makarinig pero buo. “Hindi normal na apat na taon mo akong pinaniwala na wala akong silbi. At hindi normal na hatiin mo ang black card na bigay mo na parang awa.”
Inilabas ko sa tote bag ang kalahati ng black card na pinunit ko. Inilagay ko sa ibabaw ng paper bag na may cake.
“Bayad na ako sa cake mo,” sabi ko. “At bayad na rin ako sa apat na taon. Pirmado na ang divorce agreement. Yung abogado ko na ang kakausap sa abogado mo.”
“Angela, hindi mo magagawa sa akin to!” Sigaw na siya ngayon. “Wala kang pera! Wala kang trabaho! Ulila ka!”
“Ulila ako dati,” sabi ko. “Pero may Lolo ako na iniwan sa akin ang buong Velasco. May Tito ako na nasa Canada na nagbantay sa akin kahit hindi ko alam. At may sarili ako ngayon. Hindi mo na ako kayang takutin sa salitang wala.”
Tumingin ako kay Marco. “Marco, salamat sa pagdala ng sobre kahapon. Pero pakisabi sa dati mong boss, hindi na ako nakatira sa Dasma. Dito na ako sa BGC. At kung gusto niyang makipag-usap, sa opisina ng abogado ko, hindi sa lobby.”
Tumango si Marco, halatang hiyang-hiya.
Hinarap ko si Liza. “Liza, magpagaling ka. At sa susunod, huwag ka nang papayag na gamitin ang kamay mo para magsinungaling. Masakit masugatan, pero mas masakit pag ginamit ka lang.”
Umiyak si Liza at tumakbo palabas. Naiwan si Carlos na nakatayo, parang lumiit bigla. Yung suit na dati ay parang armor niya, ngayon ay parang sobrang laki sa kanya.
“Angela, please,” bulong niya, iba na ang boses, hindi na galit kundi takot. Takot na mawala ang loan, takot na mawala ang mukha niya sa board nila. “Pag-usapan natin. Mahal pa rin kita.”
“Mahal mo ako o mahal mo ang pirma ko sa loan approval?” tanong ko.
Hindi siya nakasagot.
Doon ko ginawa ang desisyong matagal ko nang pinag-isipan kagabi. Hindi ako maghihiganti na parang sa teleserye. Hindi ko sisirain ang kumpanya niya. Gagawin ko lang kung ano ang tama.
“Mrs. Tan,” tawag ko. “I-approve natin ang loan ng De Guzman pero may kondisyon. Una, magre-resign si Carlos bilang CEO at papalitan ng mas may ethics na tao. Pangalawa, kalahati ng profit ng Makati project ay mapupunta sa foundation na itatayo ng Velasco para sa mga kababaihang biktima ng domestic abuse. Kung ayaw niya, hindi natin pipilitin. Pero wala nang ₱800 million.”
Nanlaki ang mata ni Carlos. “Hindi mo pwedeng gawin yan! Kumpanya ko yan!”
“Hindi na buong iyo,” sabi ni Mrs. Tan, mahinahon. “At base sa audit, kung hindi ma-inject ang ₱800 million sa loob ng 30 days, mafo-foreclose kayo ng bangko. Ikaw ang may kailangan, hindi kami.”
Doon siya napaupo sa sofa ng lobby. Hawak ang ulo.
Iniwan ko siya doon. Hindi dahil wala akong awa, kundi dahil sa wakas, natuto akong maawa muna sa sarili ko.
Isang linggo ang lumipas. Pumirma si Carlos sa divorce papers sa harap ng abogado. Hindi na siya nagmatapang. Yung board ng De Guzman, tinanggap ang kondisyon ko. Nag-resign siya bilang CEO pero nanatiling shareholder. Yung foundation, naitayo namin sa Quezon City, pinangalanan naming “Lola Coring Foundation” bilang alaala sa mama ni Carlos na kahit papano ay naging mabuti sa akin noong buhay pa siya at sa mama ko.
Si Liza, umalis na sa kumpanya at bumalik sa Cebu. Narinig ko nag-aral ulit siya.
Ako, araw-araw pa rin akong pumapasok sa Velasco Tower. Hindi naka-heels na mamahalin palagi, minsan naka-sneakers lang. Natututo pa rin. May mga araw na umiiyak pa rin ako pag naaalala ang sampal, pero hindi na dahil gusto kong bumalik, kundi dahil naaalala ko kung gaano ako katapang na umalis.
Ngayong gabi, nakatayo ako sa balcony ng penthouse sa One BGC. Hawak ang lumang tasa ng tsaa, tanaw ang ilaw ng syudad. Wala nang pader na sumasakal sa akin, wala nang pinto na padabog na sinasara.
Sa wakas, hindi na ako anino sa ilaw ng iba, ako na ang ilaw sa sarili kong umaga.
Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨
