Bahagi 4
Sa huling paghaharap namin sa harap ng anak ko mismo sa playground ng barangay, sinabi ko sa kanya na hindi pera o apelyido ang sukatan ng pagiging ama kundi kung sino ang handang manatili.

Sabado yun, alas singko ng hapon.

Sa playground ng barangay sa Project 8, maraming bata. Si Enzo, suot yung paborito niyang dinosaur backpack, naglalaro sa slide. Ako, nakaupo sa bench, hawak yung tubig niya at pamunas.

Dumating si Carlo, maaga ng sampung minuto. Naka-white t-shirt lang at jeans, hindi na naka-jacket. May dala siyang maliit na paper bag.

“Grace.”

Tumango ako.

“Andyan na siya. Pero sabi ko isang oras lang.”

“Alam ko.”

Umupo siya sa kabilang bench, hindi sa tabi ko. Marunong na siyang rumespeto ng distansya.

Nung nakita siya ni Enzo, kumaway agad.

“Kuya Carlo!”

Simula nung nakaraang linggo, tuwing Sabado pumupunta si Carlo. Hindi siya late. Hindi siya nagdadala ng mamahaling laruan. Minsan coloring book lang na ₱120, minsan biscuits. Si Enzo, dati takot, ngayon hinahanap na siya.

Pero nung Sabado na yun, iba.

Pagkatapos ng halos isang oras na paglalaro, biglang may dumating na babae. Maganda, naka-dress, may dalang iced coffee.

“Carlo, andito ka lang pala,” sabi nung babae. “Kanina pa kita tinatawagan. May meeting tayo sa BGC ng 6pm.”

Si Carlo, halatang nagulat.

“Tina, sinabi ko na may lakad ako ngayon.”

Lumingon yung babae sa akin, tapos kay Enzo.

“Ah, ikaw pala si Grace? Si Carlo, kwento nang kwento tungkol sa inyo. Ako nga pala si Tina, partner niya sa bagong studio.”

Ngumiti ako nang pilit.

“Hello.”

Pero si Enzo, biglang tumakbo papunta sa akin at niyakap yung binti ko.

“Mama, uwi na tayo?”

Nakita ko yung mukha ni Carlo, nag-panic.

“Tina, pwede ba mamaya na tayo mag-usap?”

“Carlo, hindi mo pwedeng i-cancel yung meeting. ₱2.5 million yung project na yun. Ikaw ang may sabi na gusto mong maging stable para sa…”

Hindi na tinapos ni Tina, pero alam ko na ang ibig niyang sabihin.

Para sa amin.

Doon na ako tumayo.

“Carlo, pwede tayong mag-usap saglit?”

Tumango siya, lumapit kami nang konti sa may puno, pero kita pa rin si Enzo na naglalaro malapit.

“Anong ibig sabihin nito?” mahina kong tanong pero diretso.

“Grace, business partner ko lang si Tina. Wala kaming relasyon. Yung studio namin, bago pa lang. Kailangan namin yung project na yun.”

“At kailan mo balak sabihin sa akin na may bago kang studio na may kasamang ibang tao? Kailan mo balak sabihin na ang dahilan kung bakit ka biglang nagpakita ulit ay dahil stable ka na?”

“Grace, hindi ganun…”

“Hindi ganun? Carlo, limang taon kitang kasama. Alam ko yung pattern mo. Kapag may problema ka, tinatago mo ako. Kapag okay ka na, saka mo ako naaalala. Ganyan ka dati. Nung sinabi kong buntis ako, ang una mong naisip yung studio mo. Hindi ako. Hindi yung bata.”

“Ngayon, may bago ka ulit na studio, may ₱2.5 million na project, at biglang gusto mo nang maging tatay? Paano kung malugi ulit kayo? Aalis ka na naman ba?”

Hindi siya nakasagot. Yung babaeng si Tina, nakatayo pa rin sa malayo, halatang naiilang.

“Grace, maniwala ka, iba na ako ngayon. Yung perang kikitain ko sa project na to, gusto kong ilagay sa bank account ni Enzo. Gusto kong magbayad ng tuition niya. Gusto kong…”

“Gusto mong bayaran?”

Tinaas ko yung boses ko nang konti, pero hindi sumisigaw.

“Carlo, hindi nabibili ng ₱2.5 million yung tatlong taon na wala ka. Hindi nabibili yung mga gabing nilalagnat si Enzo at ako lang mag-isa ang nagpupuyat. Hindi nabibili yung apelyido niya.”

“Alam mo ba kung bakit Reyes ang apelyido niya? Kasi nung nasa ospital ako sa Laguna, tinanong ako ng nurse, ‘Anong apelyido ng bata?’ Wala akong masagot. Walang tatay na nakapirma. Kaya sabi ko, Reyes. Kasi ako lang yung nandun. Ako lang.”

Tumulo na yung luha ko. Pero hindi na dahil sa awa sa sarili. Dahil sa galit na matagal kong tinago.

“At ngayon gusto mong palitan? Gusto mong kunin? Hindi, Carlo. Hindi pwede.”

Lumuhod si Carlo. Sa gitna ng playground. Sa harap ng maraming tao. Sa harap ni Tina.

“Grace, hindi ko kukunin si Enzo sa’yo. Hindi ko papalitan ang apelyido niya. Hindi ako nandito para bumili. Nandito ako para humingi ng tawad. At kung papayagan mo, para matuto kung paano maging tatay. Kahit hindi mo na ako mahalin, okay lang. Pero wag mong ipagkait sa kanya na malaman kung sino ako, at wag mong ipagkait sa akin na subukang itama yung mali ko.”

Si Tina, lumapit.

“Grace, sorry kung nakisali ako. Pero totoo yung sinasabi ni Carlo. Simula nung nalaman niya yung tungkol kay Enzo, hindi na siya mapakali. Yung project na ₱2.5 million, kalahati nun, gusto niya talagang ilagay sa educational plan ni Enzo. Hindi niya sinabi sa’yo kasi natatakot siyang isipin mong sinusuhulan ka niya.”

Tumingin ako kay Tina, tapos kay Carlo na nakaluhod pa rin.

Si Enzo, lumapit sa amin, nagtataka.

“Mama, bakit umiiyak si Kuya Carlo?”

Pinunasan ko yung luha ko at yumuko para pantayan si Enzo.

“Enzo, anak, may sasabihin si Mama sa’yo.”

Huminga ako nang malalim.

“Si Kuya Carlo, hindi lang siya kuya. Siya yung papa mo.”

Natigilan si Enzo. Tumingin kay Carlo, tapos sa akin.

“Papa?”

Tumango si Carlo, umiiyak pa rin pero ngumiti.

“Oo, anak. Ako yung papa mo. Sorry kung ngayon lang ako dumating.”

Si Enzo, hindi natakot. Lumapit siya at hinawakan yung kamay ni Carlo.

“Papa, laro tayo ulit slide?”

At dun, bumigay na talaga ako.

“Carlo, tumayo ka na.”

Tumayo siya, nanginginig.

“Makinig ka. Hindi kita papatawarin agad. At hindi magiging pamilya tayo ulit agad-agad. Pero papayagan kitang maging papa ni Enzo. Sa kondisyon ko.”

“Ano yun?”

“Una, Reyes pa rin siya. Enzo Reyes. Kapag 18 na siya at gusto niyang magdagdag ng Mendoza, siya ang magdedesisyon. Pangalawa, walang biglang pagkuha. Dito lang sa Quezon City kayo magkikita, kasama ako. Pangatlo, kung gusto mong magbigay para sa tuition, dumaan sa akin at klaro dapat. Hindi para palitan ang pagiging tatay ng pera. At panghuli, ayusin mo yung studio mo at buhay mo. Hindi ko kailangan ng lalaking magulo ulit.”

“Oo, Grace. Lahat ng yan, oo.”

Tumingin ako kay Tina.

“Tina, sorry kanina. Pwede mo ba kaming bigyan ng konting oras? Yung meeting nyo, i-resched nyo na lang bukas?”

Ngumiti si Tina.

“Oo naman. Actually, ako na maghahandle. Mag-stay ka lang dito, Carlo. Deserve nyo to.”

Umalis si Tina.

Naiwan kaming tatlo sa playground.

Si Enzo, nasa gitna namin, hawak yung isang kamay ko at isang kamay ni Carlo.

“Enzo, gusto mo ba sa Jollibee tayo mag-meryenda?” tanong ni Carlo.

“Opo! Gusto ko po ng Chickenjoy!”

Tumawa ako, unang beses sa loob ng tatlong taon na tumawa ako nang magaan habang kasama si Carlo.

Naglakad kami palabas ng playground, hindi bilang mag-asawa, pero bilang dalawang magulang na sinusubukang buuin yung nawasak.

Pagdating sa kanto, huminto ako.

“Carlo, yung bracelet, suot mo pa rin ba?”

Ngumiti siya at itinaas yung manggas. Nandun pa rin, luma pero malinis.

“Oo.”

“Sige, keep mo lang. Pero yung apelyido ng anak ko, sa akin muna.”

“Sa inyo muna,” sabi niya at tumango.

At habang papalubog yung araw sa Quezon City at hawak ni Enzo yung kamay naming dalawa, alam kong hindi pa tapos ang lahat, pero sa unang pagkakataon, hindi na ako naglalakad mag-isa sa malamig na hangin.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨