Bahagi 4
Sinabi kong tatawag ako ng barangay at building admin para tapusin na yung pag-aangkin nila sa condo na dugo at pawis ko ang puhunan at nabunyag pa na pati alahas ng nanay ko ay isinuot na ng hipag ko na parang kanya.

Hindi ako nagbibiro nung sinabi kong tatawag ako ng barangay. Pagkatapos kong ilagay sa bag yung titulo ng lupa, kinuha ko yung cellphone ko at tinawagan mismo yung admin ng condo sa BGC. Buti na lang, kilala ako ng property manager kasi ako mismo yung owner na laging nagbabayad on time.

“Ms. Liza, good morning. Ano pong concern?” sabi ni Ma’am Ana sa kabilang linya, naka-loudspeaker para marinig ng lahat.

“Ma’am Ana, nandito po ako sa unit 12B. Gusto ko lang po i-report na may mga taong nakatira dito ngayon na hindi authorized sa lease or sa list ng occupants. At may mga gamit po akong nawawala. Pwede po ba kayong magpadala ng security at admin ngayon na?”

Nagkatinginan silang lahat. Si Carlo biglang namutla.

“Liza, ano ba! Bakit mo pinapalaki! Ibaba mo yang telepono!” Sigaw niya, akmang kukunin yung phone ko.

Umatras ako. “Wag mo akong hahawakan.”

Pagdating ng admin at dalawang guard, mga sampung minuto lang, tahimik na tahimik yung buong sala. Si Aling Pining, yung biyenan kong babae, biglang naging mabait. “Naku ma’am, pamilya po kami. Asawa po siya ng anak ko.”

Tumingin si Ma’am Ana sa akin. “Ms. Liza, sino po ba talaga ang nakalista na owner?”

Nilabas ko yung titulo. “Ako lang po. Liza Santos. Single pa ako nung binili ko to. Wala pong co-owner. Yung asawa ko po, pinatira ko lang.”

Tapos nilabas ko yung marriage contract namin. Nakalagay doon na yung property na nabili bago ikasal ay exclusive property.

Doon natahimik yung biyenan kong lalaki. Si Mang Jose, na kanina pa malakas ang boses, biglang umupo.

Si Ma’am Ana, professional. “Sir, Ma’am, kung hindi po kayo authorized occupant at may complaint po si Ms. Liza, kailangan niyo po munang umalis sa common area habang inaayos. At yung tungkol sa nawawalang gamit, pwede po nating i-blotter.”

Biglang umiyak si Rose. “Ate Liza, sorry na! Yung hikaw, nasa kwarto lang! Hindi ko sinuot, tinignan ko lang! Yung pera sa joint account, sabi ni Kuya Carlo, okay lang daw!”

Tumingin ako kay Rose. “Rose, anim na taon kong inipon yung pang-down dito. Yung hikaw na yan, huling bigay ng nanay ko bago siya nawala. Tapos sasabihin mong okay lang?”

Si Carlo, sa wakas, nagsalita. Hindi na galit, kundi pagod. “Liza, kasalanan ko. Lahat kasalanan ko. Gusto ko lang kasi na magkasundo kayo ng pamilya ko. Akala ko matutuwa ka pag nakita mong masaya sila dito. Yung motor ni Josh, naawa ako, wala kasi siyang service. Yung pera, akala ko maibabalik ko bago ka dumating. Hindi ko sinabing kunin yung alahas mo.”

“Hindi mo sinabi, pero hinayaan mo,” sagot ko. “Carlo, apat na buwan kang may pagkakataon na sabihin sa akin. Apat na buwan kang may susi sa bahay ko. At anong ginawa mo? Binuksan mo yung safe ko. Binigay mo yung kwarto ko. Tinapon mo yung halaman na inalagaan ko simula nung namatay si mama. Lahat ng yun, nang hindi mo man lang ako tinanong.”

Lumapit yung biyenan kong babae, hawak yung kamay ko. “Liza, ako na humihingi ng tawad. Mali kami. Umalis na kami. Wag mo na kaming ipabarangay. Nakakahiya.”

Tinitigan ko siya. Hindi galit. Pagod na pagod lang ako.

“Sige po, Nay. Aalis kayo ngayong araw. Lahat ng gamit niyo, kukunin niyo. Yung mga guhit sa table ko, yung mga sapatos kong nasa karton, lahat aayusin bago kayo umalis. Yung ₱300,000 na kinuha niyo sa joint account, ibabalik ni Carlo sa akin sa loob ng isang buwan. May kasulatan tayo. At yung hikaw, ibabalik ngayon din.”

Pumayag sila. Walang nagawa si Carlo.

Habang nag-eempake sila, si Josh lumapit sa akin. May dala siyang drawing. Yung drawing na ginawa niya sa table ko kahapon, pero ngayon nasa papel na.

“Tita Liza, sorry po,” sabi niya mahina.

Ngumiti ako sa kanya. Siya lang yung inosente sa lahat. “Okay lang, Josh. Sa susunod, sa papel ka na mag-drawing ha.”

Pagkaalis nila, alas-dos na ng hapon. Ang tahimik ulit ng condo. Pero iba na yung tahimik ngayon. Hindi na lungkot. Parang nakahinga ulit.

Si Carlo naiwan. Nakaupo sa folding bed sa opisina.

“Liza, saan ako matutulog?” tanong niya.

Sabi ko, “Sa labas ka muna. Sa kuya mo. Kasi pagod na pagod na ako na ako lang yung nag-aadjust sa pamilya mo. Gusto kong matulog sa kama ko ngayong gabi, nang walang ibang tao sa kwarto ko.”

Tumango siya. Kinuha niya yung backpack niya.

Bago siya lumabas, sabi niya, “Liza, divorce ba gusto mo?”

Tumingin ako sa kanya. “Hindi ko alam, Carlo. Ang alam ko lang ngayon, gusto kong protektahan yung bahay ko, yung pera ko, at yung sarili ko. Kung gusto mong ayusin to, magsimula ka sa pagbabayad ng utang mo at paggalang sa desisyon ko. Hindi sa pagdala ng buong barangay mo sa bahay ko.”

Umalis siya.

Nang magsara yung pinto, umupo ako sa sofa, sa pwesto ko dati. Tinignan ko yung coffee table na may mga guhit pa rin ng crayola. Hindi ko muna pinunasan.

Kumuha ako ng basahan at ng tea set kong porselana na iniwan nila sa lababo. Hinugasan ko isa-isa.

Kinabukasan, bumili ako ng bagong rubber plant, mas malaki pa sa dati. Nilagay ko sa tabi ng balcony, kung saan siya dati nakatira.

At sa unang pagkakataon sa loob ng apat na buwan, nakatulog ako nang mahimbing sa sarili kong kama, sa sarili kong condo, na alam kong sa akin pa rin at walang sino man ang pwedeng kumuha nang hindi ko pinapayagan.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨