Hindi na rin ako nagmakaawang sunduin niya ako.

Sa halip, tumawid ako sa kabilang kalsada at bumili ng sarili kong electric scooter.

At nang makauwi siya nang gabing iyon, isang pangungusap lang ang sinabi ko na nagpabago sa mukha niya.

“Hindi mo na kailangang sunduin ako kahit kailan.”

Pero hindi niya alam na hindi lang ang pagsundo niya ang tinatapos ko.

Alas-6:45 ng gabi nang nakatayo ako sa harap ng opisina namin sa Makati.

Malakas ang ulan. Halos hindi ko na makita ang kabilang kalsada dahil sa tubig na bumubuhos mula sa bubong.

Basang-basa na ang dulo ng sapatos ko.

Tatlumpung minuto na ang nakalipas mula nang mag-text ang boyfriend kong si Adrian Mendoza.

“Love, nandito na ako sa baba. Baba ka na.”

Tatlong taon na kaming magkasintahan.

At sa loob ng tatlong taong iyon, isa sa mga bagay na pinakamahal ko sa kanya ang pagiging maalaga niya.

Noong una, ayaw ko pa ngang magpasundo.

Kaya ko namang mag-MRT, sumakay ng jeep, at maglakad pauwi.

Pero lagi niyang sinasabi, “Bakit ka pa magpapagod kung puwede naman kitang sunduin? Hintayin mo ako, ha?”

Hanggang sa nasanay ako.

Nasanay akong may naghihintay sa akin pagkatapos ng mahabang araw.

Nasanay akong may nagtatanong kung kumain na ako.

At higit sa lahat, nasanay akong maniwalang may isang taong hindi ako hahayaang mag-isang umuwi.

Pero nitong mga nakaraang buwan, unti-unting nagbago ang lahat.

Unang beses, may kaibigan daw siyang kailangang tulungang lumipat ng apartment.

Pangalawa, nasiraan ng sasakyan ang katrabaho niya.

Pangatlo, may emergency sa opisina.

Pang-apat, kailangang ihatid si Bianca.

Si Bianca Reyes.

Ang babaeng katrabaho niyang palaging nangangailangan ng tulong.

Minsan, umiiyak dahil pinagalitan ng boss.

Minsan, walang masakyan.

Minsan, may mabigat na groceries.

At sa bawat pagkakataon, si Adrian ang unang tumatakbo para tulungan siya.

Noong una, inintindi ko.

Hindi naman masamang tumulong sa kapwa.

Pero habang tumatagal, napapansin kong tuwing kailangan ako ni Adrian, dapat nandiyan ako.

Samantalang kapag ako ang nangangailangan, palagi siyang may ibang inuuna.

Nang gabing iyon, tinawagan ko siya.

“Adrian, nasaan ka na?”

May ilang segundong katahimikan.

Pagkatapos, narinig ko ang boses ng isang babae.

“Adrian, ang bigat naman nitong cat litter! Puwede mo bang dalhin sa balcony?”

Napapikit ako.

Kilalang-kilala ko ang boses na iyon.

Si Bianca.

“Love,” sabi ni Adrian, “mag-Grab ka na muna pauwi.”

Tumingin ako sa malakas na ulan.

“Akala ko nasa baba ka na?”

“Pupunta na sana ako diyan, kaso tumawag si Bianca. Ang dami niyang delivery at wala siyang kasama rito.”

“Ah.”

“Mag-isa lang kasi siya sa condo. Hindi niya kayang buhatin lahat.”

Hindi ako sumagot.

Narinig ko na naman si Bianca.

“Adrian, parang maluwag din ‘yung curtain rod ko. Patingin naman!”

May mahinang buntong-hininga si Adrian.

“Love, mamaya na tayo mag-usap. Basta umuwi ka na, okay? Text mo ako pagdating mo.”

Dati, siguro iiyak ako.

Magtatanong kung bakit palagi na lang si Bianca.

Makikipagtalo hanggang sa sabihan niya akong nagseselos lang ako.

Pero nang gabing iyon, kakaibang katahimikan ang naramdaman ko.

“Adrian?”

“Oh?”

“Pagkatapos mong ayusin ang kurtina niya, pakitingnan na rin kung may sirang bombilya. Baka kailangan ka rin niyang magpalit.”

“Nicole, galit ka ba?”

“Hindi.”

At totoo iyon.

Hindi na ako galit.

Pagod na lang ako.

Pagkababa ng tawag, tumingin ako sa kabilang kalsada.

May maliit na tindahan ng electric scooters na bukas pa.

Hindi ko alam kung bakit, pero bigla akong tumawid.

Isang lalaking nasa edad singkuwenta ang sumalubong sa akin.

“Ma’am, bibili kayo kahit ang lakas ng ulan?”

“Opo.”

“Anong hanap ninyo?”

“’Yung puwede kong gamitin pauwi. At pang-araw-araw na rin.”

Ipinakita niya ang isang puting electric scooter na may maliit na basket sa harap.

Simple lang.

Hindi mamahalin.

Pero habang tinitingnan ko iyon, parang may kung anong unti-unting lumuluwag sa dibdib ko.

“Magkano po?”

“Thirty-two thousand pesos, Ma’am. Kasama na ang helmet at raincoat.”

Kinuha ko ang ATM card ko.

Habang inaayos niya ang mga dokumento, may itinanong siya.

“Ma’am, gusto n’yo bang lagyan natin ng upuan para sa angkas? Para may maisakay kayo.”

Napatingin ako sa maliit na itim na upuan.

Bigla kong naalala ang unang taon namin ni Adrian.

Isang gabing umulan din nang malakas, nasiraan ang motorsiklo niya.

Naglakad kami nang halos isang oras.

Hinubad niya ang jacket niya at ibinalot sa balikat ko.

“Balang araw, magkakaroon tayo ng sariling sasakyan,” sabi niya noon. “Hindi na kita hahayaang mahirapan.”

Natawa pa ako.

“Promise?”

“Promise.”

Bumalik ako sa kasalukuyan nang muling magsalita ang tindero.

“Ma’am, lalagyan natin ng angkasan?”

Umiling ako.

“Huwag na po.”

“Sigurado kayo?”

“Opo. Ako lang naman ang gagamit.”

Pagkatapos magbayad, tinuruan niya akong gamitin ang scooter.

Pinayuhan niya akong mag-ingat, lalo na sa madudulas na kalsada.

Nang medyo humina ang ulan, saka ako umalis.

Dahan-dahan akong nagmaneho sa ligtas na ruta pauwi.

Hindi ako sanay.

Kinakabahan ako.

Pero sa bawat metrong nararating ko, may kakaibang saya akong nararamdaman.

Sa unang pagkakataon matapos ang napakahabang panahon, hindi ako naghihintay na may dumating para iligtas ako sa ulan.

Ako mismo ang nag-uuwi sa sarili ko.

Halos alas-10 na nang dumating si Adrian sa apartment namin sa Mandaluyong.

Nasa sofa ako, nagpapatuyo ng buhok.

“Nicole! Bakit hindi ka sumasagot sa tawag ko?”

“Maliligo kasi ako kanina.”

“Paano ka nakauwi?”

“May sasakyan na ako.”

Napakunot ang noo niya.

“Anong sasakyan?”

“Electric scooter.”

“Ano?! Bumili ka ng scooter ngayong gabi?”

“Oo.”

“Sa lakas ng ulan? Delikado kaya!”

Tiningnan ko siya.

“Mas delikado bang magmaneho nang maingat kaysa maghintay nang mag-isa sa labas ng opisina habang bumabagyo?”

Natigilan siya.

“Nicole, alam mo namang kailangan ako ni Bianca—”

“Alam ko.”

Tumayo ako.

“Alam kong mabigat ang cat litter niya. Alam kong sira ang kurtina niya. Alam kong mag-isa siya.”

Huminga ako nang malalim.

“Pero Adrian, mag-isa rin ako kanina.”

Wala siyang naisagot.

Naglakad ako papunta sa kuwarto.

“Simula bukas, hindi mo na kailangang sunduin ako.”

“Nicole…”

“May sarili na akong sasakyan.”

Bago ko isara ang pinto, nakita ko ang hawak niyang paper bag.

May mainit na taho sa loob.

Paborito ko iyon.

Dati, isang taho lang, okay na kami.

Dati, sapat na ang yakap at pangakong hindi na mauulit.

Pero nang gabing iyon, busog na ako.

Hindi sa pagkain.

Kundi sa paulit-ulit na pangakong hindi naman natutupad.

Kinabukasan, habang naghahanda ako para pumasok, tumunog ang cellphone ni Adrian sa ibabaw ng mesa.

May mensahe mula kay Bianca.

“Adrian, salamat sa kagabi. Buti na lang lagi kang nandiyan kapag kailangan kita. Sana hindi magalit si Nicole. Pero alam naman nating mas kailangan kita kaysa sa kanya.”

Nakatitig ako sa screen nang biglang lumapit si Adrian.

Nakita niya ang nabasa ko.

At sa halip na magpaliwanag, sinabi niya ang pitong salitang hindi ko inakalang maririnig ko mula sa kanya.

“Nicole, may kailangan akong aminin tungkol kay Bianca.”

PART 2 — WEBSITE (FULL STORY)

“Nicole, may kailangan akong aminin tungkol kay Bianca.”

Nanatili akong nakatayo sa tabi ng mesa.

Hindi ko alam kung bakit, pero sa halip na kabahan, nakaramdam ako ng kakaibang pagod.

Parang matagal ko nang hinihintay ang sandaling iyon.

“Sabihin mo,” sagot ko.

Hinawakan ni Adrian ang cellphone niya, saka umupo.

“May nangyari kasi sa amin dati.”

Parang biglang tumahimik ang buong apartment.

“Ano’ng ibig mong sabihin?”

“Bago tayo naging magkarelasyon, naging kami ni Bianca.”

Napakurap ako.

Tatlong taon.

Tatlong taon kaming magkasintahan.

At sa loob ng tatlong taong iyon, ipinakilala niya si Bianca bilang simpleng katrabaho.

“Gaano kayo katagal?”

“Mga walong buwan.”

“Kailan kayo naghiwalay?”

“Mga ilang buwan bago tayo magkakilala.”

Napangiti ako nang mapait.

“Bakit hindi mo sinabi?”

“Kasi tapos na iyon. Ayokong magkaroon ka ng maling iniisip.”

Tinitigan ko siya.

“Pero hindi pa pala tapos.”

“Nicole, wala nang namamagitan sa amin.”

“Kung ganoon, bakit ikaw ang laging tinatawagan niya?”

Hindi siya agad sumagot.

At doon ko naintindihan ang isang bagay.

Minsan, hindi kailangang may halikan o pagtataksil na nangyari para masira ang tiwala.

Minsan, sapat nang palagi kang pangalawa sa buhay ng taong ginawa mong una.

Umupo ako sa tapat niya.

“Adrian, may itatanong ako. At gusto kong sagutin mo nang totoo.”

Tumango siya.

“Noong birthday ko, bakit ka na-late ng tatlong oras?”

Napayuko siya.

“Sinamahan ko si Bianca sa ospital.”

“Noong anniversary natin, bakit bigla mong kinansela ang dinner?”

“May problema siya sa landlord.”

“At noong nilagnat ako nang halos apatnapung degrees, bakit sinabi mong hindi ka makauwi dahil sa overtime?”

Hindi siya makatingin sa akin.

“Adrian?”

“Tinulungan ko siyang maglipat ng gamit.”

Napahawak ako sa gilid ng mesa.

Naalala ko ang gabing iyon.

Mag-isa akong nakahiga, nanginginig sa lagnat.

Nagpadeliver ako ng gamot at lugaw dahil hindi ko kayang bumangon.

Tumawag ako kay Adrian nang tatlong beses.

Hindi niya sinagot.

Kinabukasan, dumating siya na may dalang bulaklak at paulit-ulit na humingi ng tawad.

Sinabi niyang sobrang daming trabaho.

At naniwala ako.

“Alam mo bang halos hindi ako makatayo noong gabing iyon?” mahina kong tanong.

“Nicole, sorry.”

“Alam mo bang umiyak ako habang kumakain ng malamig na lugaw?”

Lumapit siya.

“Love, please…”

Umatras ako.

“Huwag mo muna akong hawakan.”

Natigilan siya.

“Hindi ko naman sinasadya na masaktan ka.”

“Pero nasaktan mo ako. Paulit-ulit.”

Napabuntong-hininga siya.

“Si Bianca kasi, simula nang maghiwalay kami, wala na siyang masyadong malapitan. Pakiramdam ko may responsibilidad pa rin ako sa kanya.”

Dahan-dahan akong tumango.

“Kung ganoon, bakit ka nakipagrelasyon sa akin?”

“Dahil mahal kita.”

“Pero bakit parang ako lang ang kailangang umintindi?”

Wala siyang sagot.

Pumasok ako sa trabaho nang araw na iyon gamit ang bago kong scooter.

Maingat akong nagmaneho at dumaan sa mga kalsadang pinahihintulutan ang ganoong sasakyan.

Pagdating sa opisina, sinalubong ako ng kaibigan kong si Trisha.

“Uy! May bago kang ride?”

“Oo.”

“Wow! Akala ko si Adrian ang lagi mong driver?”

Ngumiti ako.

“Retired na siya.”

Natawa si Trisha, pero nang makita niya ang mukha ko, bigla siyang tumahimik.

“Nicole, okay ka lang?”

Hindi ko alam kung bakit, pero doon ako muntik umiyak.

Sa isang simpleng tanong.

Hindi dahil mahina ako.

Kundi dahil matagal na palang walang nagtatanong kung okay pa ba talaga ako.

Sa pantry, ikinuwento ko ang nangyari.

Tahimik lang siyang nakinig.

Pagkatapos, sinabi niya ang isang bagay na hindi ko makalimutan.

“Alam mo, hindi naman masamang maging mabait si Adrian. Ang problema, ginagamit niya ang kabaitan niya sa ibang tao habang pinapabayaan ka niya.”

Napatingin ako sa kanya.

“At hindi mo kailangang makipagkompetensiya kay Bianca para lang makuha ang atensiyong dapat kusang ibinibigay sa iyo.”

Doon ko unang naramdaman na hindi pala ako nagiging makasarili.

Hindi ko hinihiling na huwag tumulong si Adrian sa iba.

Ang hinihiling ko lang ay huwag niyang kalimutang may taong naghihintay din sa kanya.

Nang gabing iyon, maaga akong umuwi.

Nagluto ako ng sinigang na baboy.

Paborito namin iyon ni Adrian.

Pero sa unang pagkakataon, isang mangkok lang ang inihanda ko.

Habang kumakain, tumunog ang cellphone ko.

Si Adrian.

“Nicole, nasaan ka?”

“Nasa bahay.”

“Bakit hindi mo ako hinintay? Nasa labas ako ng opisina mo.”

Napahinto ako sa pagsubo.

“Sinabi ko na sa iyo kahapon na hindi mo na kailangang sunduin ako.”

“Akala ko nagtatampo ka lang.”

“Hindi ako nagtatampo, Adrian.”

“Gusto ko lang bumawi.”

“Kung gusto mong bumawi, hindi sapat ang isang araw.”

Tahimik siya.

Pagkatapos, narinig ko ang mahinang boses ni Bianca sa kabilang linya.

“Adrian, sorry, pero puwede mo ba akong ihatid? Wala akong makuhang Grab.”

Napapikit ako.

Kahit hindi ko siya nakikita, parang alam ko na ang kasunod.

“Nicole, sandali lang—”

“Adrian.”

“Bakit?”

“Hindi mo kailangang magpaliwanag.”

“Love, huwag kang ganyan.”

“Umuwi ka kung gusto mong umuwi. Tulungan mo siya kung gusto mo siyang tulungan. Pero huwag mo nang ipangako sa akin ang oras na hindi mo kayang ibigay.”

Ibinaba ko ang tawag.

At sa unang pagkakataon, hindi ko na hinintay ang kasunod niyang mensahe.

Makalipas ang dalawang araw, dumating si Bianca sa opisina ko.

Nasa reception ako nang tawagan ako ng guard.

“Ma’am Nicole, may naghahanap po sa inyo.”

Pagbaba ko, nakita ko siyang nakaupo sa lobby.

Maayos ang buhok.

May dalang mamahaling handbag.

At may ngiting parang matagal na niya akong kilala.

“Nicole, puwede ba tayong mag-usap?”

“Bakit?”

“Tungkol kay Adrian.”

Umupo kami sa isang coffee shop sa ground floor.

Hindi pa man dumarating ang kape, nagsalita na siya.

“Alam kong nag-away kayo dahil sa akin.”

Hindi ako sumagot.

“Gusto ko lang ipaliwanag na matagal na kaming magkakilala. May mga bagay na hindi mo maiintindihan dahil hindi ka kasama sa nakaraan namin.”

Tiningnan ko siya.

“Anong mga bagay?”

Napangiti siya.

“Noong walang-wala si Adrian, ako ang kasama niya. Ako ang tumulong sa kanya noong nawalan siya ng trabaho. Ako ang nag-alaga sa kanya noong nagkasakit siya.”

Tumango ako.

“Maganda iyon. Salamat sa pagtulong mo sa kanya noon.”

Parang hindi niya inaasahan ang sagot ko.

“Pero sana maintindihan mo na espesyal ang koneksiyon namin.”

“Bianca, hindi ko kailangang burahin ang nakaraan ninyo.”

Napahinto siya.

“Ang problema ko, ginagamit ninyo ang nakaraan para bigyang-katwiran ang nangyayari ngayon.”

Nawala ang ngiti niya.

“Hindi mo ba naiintindihan? May utang na loob siya sa akin.”

“May utang na loob siya sa iyo, pero hindi ibig sabihin may karapatan kang kunin ang oras na ipinangako niya sa iba.”

Sumandal siya sa upuan.

“Kung talagang mahal mo siya, dapat maintindihan mo.”

Dahan-dahan kong inilapag ang tasa.

“Kung talagang mahal mo ang isang tao, hindi mo siya pipiliting pumili sa pagitan ng konsensiya niya at ng relasyon niya.”

Namula ang mukha niya.

“Ang selfish mo naman.”

Ngumiti ako nang bahagya.

“Kung selfish ang hindi na pagpayag na paulit-ulit akong maiwan, siguro ngayon ko lang natutunang maging selfish.”

Tumayo ako.

“Bianca, hindi kita kaaway. Pero hindi rin ako makikipag-agawan sa iyo.”

Iniwan ko siyang nakaupo roon.

Pag-uwi ko, naghihintay si Adrian.

May dala siyang bulaklak at paborito kong chocolate cake.

“Nicole, nakausap mo si Bianca?”

“Oo.”

“Bakit hindi mo sinabi sa akin?”

“Hindi ko alam na kailangan ko ng permiso.”

Napayuko siya.

“Sinabi niyang naging masama ka raw sa kanya.”

Napatawa ako.

“Sinabi rin ba niyang hindi ako karapat-dapat kayong dalawa dahil hindi ako kasama sa nakaraan ninyo?”

Bigla siyang napatingin sa akin.

“Sinabi niya iyon?”

“Hindi eksakto. Pero iyon ang gusto niyang iparating.”

Umupo si Adrian sa sofa.

Matagal siyang hindi nagsalita.

Pagkatapos, mahina niyang sinabi, “Hindi ko alam na ganito na pala kalala.”

“Adrian, ilang beses na kitang kinausap.”

“Akala ko simpleng selos lang.”

“At iyon ang pinakamasakit.”

Tumingin siya sa akin.

“Bakit?”

“Dahil sa bawat pagkakataong nasasaktan ako, mas madali para sa iyong tawagin akong selosa kaysa pakinggan kung bakit ako nasasaktan.”

Napatakip siya sa mukha.

“Nicole, mahal kita.”

“Alam ko.”

“Kung alam mo, bakit parang sinusukuan mo na ako?”

Umupo ako sa kabilang dulo ng sofa.

“Dahil ang pagmamahal ay hindi lang tungkol sa nararamdaman mo. Tungkol din iyon sa ginagawa mo.”

Tahimik siyang umiyak.

Unang beses ko siyang nakitang ganoon.

Pero hindi na ako lumapit para yakapin siya.

Dahil sa pagkakataong iyon, kailangan ko ring alagaan ang sarili ko.

Kinabukasan, sinabi ni Adrian na kinausap na niya si Bianca.

Inamin niyang nagkamali siya sa pagtatago ng nakaraan nila.

Sinabi rin niyang hindi na siya sasagot sa bawat personal na tawag nito maliban kung totoong emergency.

“Sinabi kong kailangan kong unahin ang relasyon natin,” paliwanag niya.

Tiningnan ko siya.

“Bakit ngayon mo lang naisip iyon?”

“Dahil natakot akong mawala ka.”

“Adrian, hindi dapat kailangan mo munang matakot na mawala ako bago mo ako pahalagahan.”

Tumango siya.

“Alam ko.”

Huminga ako nang malalim.

“May gusto rin akong sabihin.”

“Ano iyon?”

“Kailangan muna nating maghiwalay ng tirahan.”

Parang nawalan siya ng kulay.

“Nicole, please. Huwag naman.”

“Hindi ito parusa.”

“Kung ganoon, ano?”

“Pagkakataon para malaman natin kung kaya pa nating maging masaya nang hindi tayo umaasa sa mga pangakong paulit-ulit na napapako.”

Napaluha siya.

“May pag-asa pa ba tayo?”

Matagal bago ako sumagot.

“Hindi ko alam.”

At iyon ang pinakamahirap sabihin.

Dahil mahal ko pa rin siya.

Pero sa wakas, mas mahalaga na sa akin ang katotohanan kaysa sa pangakong gusto kong marinig.

Lumipas ang isang buwan.

Lumipat si Adrian sa apartment ng kapatid niya sa Quezon City.

Hindi kami tuluyang nawalan ng komunikasyon.

Paminsan-minsan, nagtatanong siya kung kumusta ako.

Pero hindi na siya nangangako ng kung anu-ano.

Hindi na rin niya ako sinusundo nang hindi ko hinihiling.

Isang gabi, nagkita kami sa isang maliit na restaurant.

Mas payat siya.

Mukhang puyat.

Pero kakaiba ang pagiging kalmado niya.

“Nicole, may gusto akong ibigay sa iyo.”

Inilapag niya ang isang maliit na sobre.

Nasa loob ang resibo ng pagpapaayos ng scooter ko.

Noong nakaraang linggo, nabanggit kong may kakaibang tunog ang preno.

“Ako na ang nagbayad sa shop,” sabi niya. “Pero kung ayaw mong tanggapin, babawiin ko ang bayad at ikaw na ang bahala.”

Napangiti ako.

“Salamat.”

Hindi siya ngumiti agad.

“Dati, akala ko ang pagiging mabuting boyfriend ay ang pagiging taong kailangan mo.”

Tahimik akong nakinig.

“Pero napagtanto kong ginawa kitang dependent sa akin, tapos ako rin ang paulit-ulit na hindi dumarating.”

Napayuko siya.

“Hindi ko nakita na habang tumutulong ako sa ibang tao, unti-unti pala kitang iniiwan.”

May luha sa mga mata niya.

“Hindi ko hinihinging balikan mo ako ngayon. Gusto ko lang malaman mong naiintindihan ko na kung bakit ka napagod.”

Sa unang pagkakataon, hindi ako nakarinig ng dahilan.

Hindi niya sinisi ang trabaho.

Hindi niya sinisi si Bianca.

Hindi niya sinabing nag-overreact ako.

Inako niya ang sarili niyang pagkakamali.

At kakaiba man, doon ako muling nakahinga nang maluwag.

Makalipas ang tatlong buwan, isang Sabado ng umaga, nagkita kaming muli.

Sa isang maliit na parke sa Pasig.

Naka-park sa tabi ko ang puting scooter.

May dala siyang dalawang kape.

“Puwede ba akong umupo?”

Tumango ako.

Matagal kaming nag-usap.

Tungkol sa trabaho.

Sa pamilya.

Sa mga bagay na natutuhan namin habang magkahiwalay.

Sinabi niyang nagsimula siyang magpatingin sa counselor dahil napansin niyang hirap siyang tumanggi sa mga taong umaasa sa kanya.

Sinabi rin niyang matagal na niyang nilimitahan ang pakikipag-ugnayan kay Bianca sa mga usaping pangtrabaho.

Hindi ko alam kung magiging kami pa ulit.

At hindi ko ipinangakong mangyayari iyon.

Pero sa unang pagkakataon, nakikita kong may pagbabago siyang ginagawa kahit walang kasiguraduhang babalik ako.

Bago kami maghiwalay, tumingin siya sa scooter ko.

“Wala pa rin palang angkasan.”

Ngumiti ako.

“Wala.”

“Hindi mo na balak maglagay?”

Napatingin ako sa maliit na upuan.

Naalala ko ang gabing binili ko iyon.

Ang ulan.

Ang lamig.

Ang takot.

At ang kakaibang pakiramdam nang unang beses kong marating ang bahay nang hindi umaasa sa iba.

“Siguro balang araw,” sagot ko.

“Kapag may taong gusto kong isakay.”

Tumango siya.

“Maiintindihan ko kung hindi ako iyon.”

Ngumiti ako.

“At maiintindihan mo rin sana kung kailangan ko pang maghintay bago magdesisyon.”

“Oo,” sagot niya. “Sa pagkakataong ito, ako naman ang matututong maghintay. Nang walang hinihinging kapalit.”

Pagkatapos, nagpaalam kami.

Hindi siya nagpilit.

Hindi niya ako hinawakan para pigilan.

At hindi ko rin naramdamang kailangan kong tumakbo palayo.

Isinuot ko ang helmet ko at sumakay sa scooter.

Habang umaandar ako, napansin kong maliwanag ang langit.

Walang ulan.

Walang bagyo.

Walang taong kailangang hintayin.

At sa unang pagkakataon matapos ang napakahabang panahon, hindi ko na iniisip kung sino ang darating para sunduin ako.

Dahil alam ko nang kaya kong umuwi.

Kahit mag-isa.

At kung sakaling dumating ang araw na may taong sasabay sa paglalakbay ko, gusto kong dahil pareho naming piniling magkasama.

Hindi dahil natatakot akong maiwan.

Kundi dahil pareho kaming marunong manatili.

MENSAHE NG KUWENTO

Hindi nasusukat ang tunay na pagmamahal sa dami ng matatamis na salita, mamahaling regalo, o pangakong binitiwan. Nasusukat ito sa pagiging present, sa pagtupad sa salita, at sa pagpili sa taong mahal mo kahit sa mga ordinaryong araw.

Minsan, hindi mo kailangang hintaying may ibang taong magligtas sa iyo mula sa ulan. Kailangan mo lang matutuhang hawakan ang sarili mong manibela.

Dahil ang taong tunay na nagmamahal sa iyo ay hindi ka paulit-ulit na hahayaang maghintay sa ulan habang siya ang nagiging payong ng iba.

At tandaan: Ang pag-ibig ay mas maganda kapag dalawang taong buo ang pinipiling maglakbay nang magkasama—hindi kapag ang isa ay palaging naghihintay at ang isa ay palaging may dahilan.