Bahagi 4: Sa Huling Paghaharap Sa Museo Ibinunyag Ko Ang Lahat Ng Resibo Ng Panloloko, At Sa Harap Ng Anak Ko, Pinili Ng Tadhana Na Ang Totoong Nagmamahal Ang Manatili At Ang Nanloko Ay Mawalan Ng Lahat

Hindi ko na napigilan ang sarili ko.

Limang taon akong nanahimik. Limang taon kong pinili na maging classy. Na wag nang makipag-away.

Pero ng idamay na nila ang anak ko, doon na naputol ang lahat.

Tiningnan ko si Trina sa mata. Hindi na siya yung babaeng iniligtas ko sa likod ng eskwelahan.

“Trina, anong sinasabi mo na inagaw ko ang boyfriend mo? Kailan naging boyfriend mo si Rafael? Nung kami pa? O baka naman nung boyfriend ko na siya, nilandi mo na?”

Nanigas si Trina.

“Ano? Anong nilandi? Mahal kami ni Raffy!”

Tumawa ako. Yung tawang matagal ko nang pinipigilan.

“Mahal? Sige nga. Ikwento mo sa lahat ng tao dito kung paano kayo naging kayo. Ikwento mo kung paano kita pinatuloy sa condo namin nung sinabi mong pinalayas ka ng tita mo sa Quezon City, tapos kinabukasan, suot mo na ang pantulog ko. Ikwento mo kung paano mo ginamit yung GCash ko para pambili ng hotel niyo sa Tagaytay nung anniversary namin ni Rafael.”

Namutla si Trina.

“At ikaw, Rafael.”

Binalingan ko siya.

“Limang taon. Limang taon mong hinayaan ang babaeng yan na sirain ang pangalan ko sa mga dati nating investors. Sinasabi mo na ako ang nang-iwan? Na ako ang may third party? Samantalang may resibo ako ng lahat. May CCTV ang condo natin dati. Na-save ko. May conversation kayo ni Trina sa Slack ng kumpanya na ginawa niyong chatbox ng landian niyo. Gusto mo bang i-play ko dito?”

Napaatras si Rafael. Hawak niya pa rin ang panyo na may orange juice.

“Andrea, hindi… hindi ganun…”

“Anong hindi? Ito oh.”

Nilabas ko ang phone ko. Hindi para manakot. Pero handa ako.

Pinakita ko ang isang screenshot. Yung design file na pinasa ni Trina dati. Sa likod, may sulat: “Para kay Raffy, sana mahalin mo rin ako pabalik. – T, 2019” Isang taon bago pa kami ikasal.

“Matagal mo na siyang gusto. At hinayaan mo siyang manatili sa tabi natin. Ako pa ang naglagay ng ahas sa sarili kong bahay.”

Umiyak si Elise. Niyakap ko siya.

“Mama, ayoko po dito.”

Saktong dumating si Anton. Hingal na hingal. Galing pa siyang laboratoryo.

Nakita niya ang sitwasyon. Hindi siya sumigaw. Lumapit lang siya, binuhat si Elise, at hinarap si Rafael.

“Pare, tapos na kayo ng asawa ko. Limang taon na. Kung may problema ka sa buhay mo, wag mong idamay ang pamilya ko.”

At saka niya ako tinignan.

“Umuwi na tayo.”

Pero bago kami makaalis, biglang nagsalita si Rafael. Nanginginig ang boses niya.

“Elise… Elise Rivera… pero five years old siya… Andrea, siya ba…”

Doon na ako tuluyang natawa na may luha.

“Anong iniisip mo, Rafael? Na anak mo siya? Na kaya ako umalis kasi buntis ako? Diyos ko, Rafael. Ang taas naman ng tingin mo sa sarili mo.”

Inilabas ko ang birth certificate ni Elise sa bag ko. Lagi ko itong dala pag bumabyahe kami.

Nakasaad doon: Father: Anton Rivera. Mother: Andrea Dela Cruz Rivera. Date of Birth: January 15, 2022. Isang taon pagkatapos ng annulment namin.

“Hindi ko kailanman ipinagbuntis ang anak mo pagkatapos mo akong lokohin. Hindi kita binigyan ng ganyang karangalan.”

Parang gumuho ang mundo ni Rafael. Napaupo siya sa bench ng museum.

Si Trina, imbis na maawa, sinigawan pa siya.

“Kita mo na! Sabi ko sa’yo, niloloko ka lang niyan! Ngayon ako pa ang ginaganyan mo! Yung necklace ko! Nasaan na yung eighty-eight thousand pesos na pinangako mo! Ibinili mo ba sa kanya?”

At doon na lumabas ang totoo.

Yung eighty-eight thousand pesos na necklace, hindi pala para kay Trina. Advance pala iyon galing sa pondo ng startup nilang nalulugi na. Ibinenta na ni Trina ang shares niya. Wala na silang pera. Kaya pala nasa Cebu sila, naghahanap ng bagong investor. At ang investor na hinahanap nila, ay ang kumpanya ko.

Kaya pala panay ang dikit ni Rafael sa akin sa airport, sa hotel, sa gala. Hindi pagmamahal. Pera.

Lumapit ang security ng museum. Pinakiusapan kaming lumabas dahil sa gulo.

Sa labas, hinintay ako ni Rafael. Mag-isa na. Wala na si Trina. Iniwan na siya sa loob at sumakay ng taxi.

“Andrea, patawarin mo ako. Patawarin mo ako sa lahat. Akala ko, babalikan mo ako. Akala ko hindi mo kaya na wala ako. Hindi ko alam na mas magiging maayos ka pala nang wala ako.”

Tiningnan ko siya. Wala na akong galit. Puro awa na lang.

“Rafael, hindi kita kailanman binalikan kasi hindi na kita kailangan. May asawa akong sumusundo sa akin kahit alas dos ng umaga galing sa lab. May anak akong tinatawag akong pinakamagandang Mama sa mundo kahit wala akong ligo. Ikaw, anong meron ka? Isang babaeng iniwan ka dahil sa necklace na hindi mo kayang bilhin?”

Tumalikod na ako.

Sumakay kami sa Grab nina Anton at Elise. Si Elise, nasa gitna namin, hawak ang kamay naming dalawa.

“Mama, si Tito kanina, umiiyak?”

“Hayaan mo na siya, anak. May mga taong umiiyak kasi nagsisisi. At may mga taong umiiyak kasi masaya.”

Ngumiti si Anton at hinalikan ang noo ko.

Pag-uwi namin sa hotel, may email ako galing sa board ng kumpanya ni Rafael. Nag-aalok sila na bilhin ang shares ni Rafael.

Hindi ko binili.

Ibinigay ko ang contact ng isang NGO na tumutulong sa mga naluluging startup.

Kinabukasan, nalaman ko kay Mr. Tan, isa sa mga investor nila, na nag-break na sina Rafael at Trina sa mismong lobby ng hotel. Nag-away daw sila nang malakas dahil nahuli ni Rafael na may ka-chat si Trina na ibang lalaki, isang supplier nila.

Si Trina, umuwi ng Manila na mag-isa. Nagtatrabaho na lang daw ngayon bilang freelance designer at nagbebenta ng mga second-hand na luxury bag sa Facebook na peke pala.

Si Rafael, umalis ng Cebu. Sinarado na ang Cebu branch ng kumpanya nila. Bumalik sa pagiging empleyado.

Ako?

Natapos namin ang deal sa SM Seaside. Yung playground na pinaghirapan ko, ngayon ay ginagamit na ng daan-daang bata araw-araw. May maliit na plaque doon: Designed with love by Mama Andrea & Elise.

At ngayong gabi, habang nagsusulat ako nito sa balcony ng hotel namin, katabi ko si Anton na nagbabasa ng research paper, at si Elise na tulog na sa kandungan ko habang yakap ang universe book niya.

Sa wakas, naintindihan ko.

Hindi lahat ng taong iniligtas mo, mananatili sa’yo.

Pero yung mga taong nanatili pagkatapos mong malugmok, sila ang totoong pamilya.

At ang karma? Hindi mo kailangang ipanalangin.

Kusa siyang dumarating, dala ang resibo ng lahat ng panloloko, sa harap mismo ng taong nanloko sa’yo.

Tapos na ang kwento namin. Pero nagsisimula pa lang ang kwento ko, kasama ang dalawang taong tunay na nagmamahal sa akin.