Bahagi 4
Sa huling paghaharap sa bahay ng ate ko sinigawan ko ang biyenan kong pilit pa ring inaagaw ang anak kong 7-anyos para ibigay sa mayaman

Tatlong buwan na kaming nakatira ni Sophia sa bahay ni Ate Lilia sa General Trias. Maliit lang bahay, isang kwarto, pero tahimik. Walang sumisigaw ng “magwalis ka” tuwing umaga. Walang TV na malakas. Si Sophia, dati takot gumalaw, ngayon tumatakbo na sa loob ng bahay. Ako, naglalabada pa rin, ₱300 isang araw, pero may dagdag na ayuda na ₱3,000 isang buwan galing DSWD. Pinagkakasya ko. Pang-baon ni Sophia na ₱20 araw-araw, pang-notebook, pang-gamot sa hika niya tuwing gabi.

Si Sophia, Grade 2 pa rin, honor pa rin. Isang hapon, umuwi siya galing school, may dalang certificate at medal na bronze na nakasabit sa luma niyang uniform.

“Mama, honor pa rin po ako sa school! May bagong bag na pink at may baon na ₱20, at hindi na po ako ipamimigay kay Tito Boy at Tito Lando na may aircon at private school!” sigaw niya, yakap yung certificate. Niyakap ko siya. Yung certificate, may pirma ng teacher. Yung medal, kahit bronze lang, para sa akin ginto na.

Si Paolo, tuwing Linggo bumibisita. Hindi na siya umiinom ng alak. Maayos na siya nagtatrabaho sa factory. May dalang ₱5,000 na sustento para kay Sophia, hindi para sa akin. May dala ring manok na Jollibee at minsan Barbie na pink na ₱500 na mas mura pero bago. Hindi na yung ₱1,500 pero okay na kay Sophia.

“Jessa, Sophia, sorry ulit. Hindi na ako iinom ng alak at hindi ko na ipamimigay si Sophia kay Tito Boy at Lando. Dito na lang si Sophia sa atin, kahit mahirap lang tayo,” sabi ni Paolo tuwing Linggo, yakap si Sophia.

“Paolo, hindi pa kita papatawarin nang buo, pero pwede ka pa rin maging Papa ni Sophia, basta hindi mo na siya ipamimigay sa bakla mong tito na mayaman,” sagot ko. Pinapanood ko kung paano siya maglaro kay Sophia. Unti-unti, bumabalik tiwala ko, pero may hangganan.

Si Aling Cora, hindi na bumibisita. Galit pa rin kasi hindi naipamigay si Sophia. Pero minsan nakikita namin siya sa palengke. May dalang puto na ₱50, parang gusto makipagbati pero hindi makalapit. Hindi ko na pinapansin. Sabi ni Ate Lilia, tsismis daw sa barangay na nahihiya si Aling Cora kasi nalaman ng mga kapitbahay na gusto niyang ipamigay apo niyang babae kasi babae lang.

Isang Sabado ng hapon, habang nag-aaral si Sophia sa lamesa, may kumatok nang malakas sa pinto ni Ate Lilia. Si Aling Cora, kasama sina Tito Boy at Tito Lando. May dala si Tito Boy na enrollment form ng private school na ₱50,000 isang taon at may dalang larawan ng bahay nilang dalawang palapag na may aircon sa lahat ng kwarto.

“Jessa, nandito kami para kay Sophia. Last chance mo na to. Pirmahan mo na tong form. Sa private school namin siya pag-aaralin. May aircon, may yaya, may Barbie araw-araw. Ano ba mapapala ni Sophia sayo? Labada na ₱300? Public school lang? Baon na ₱20 lang?” sigaw ni Aling Cora sa labas. Maraming nakatingin na kapitbahay.

Lumabas ako. Hawak ko yung plastic envelope na may barangay blotter at DSWD certificate. Nanginginig ako pero hindi na sa takot, sa galit.

“Nanay, tama na! Hindi laruan si Sophia! Pitong taon kong inalagaan si Sophia mag-isa! Ako nagpupuyat pag may hika siya tuwing gabi! Ako naglalabada ng ₱300 para may pambili ng notebook! Tapos sasabihin niyo pabaya ako?” sigaw ko. First time kong sumigaw nang ganun kalakas sa harap ng maraming tao.

Sumingit si Tito Boy, “Jessa, may pirma si Paolo dati. May karapatan kami. Mas mayaman kami, mas mabibigyan namin ng magandang buhay si Sophia. Ikaw, mahirap ka lang. Anong future ibibigay mo sa kanya?”

“Anong pirma? Yung pinirmahan ni Paolo nung lasing na lasing ninyo? Invalid yun! Sabi ni Kapitana at ng DSWD, walang bisa yun! Hindi niyo pwedeng kunin anak ko nang walang consent ko!” Nilabas ko yung papel. “Eto, oh, basahin niyo! Sabi ng DSWD, hindi pwede ipa-ampon ang 7 anyos nang walang nanay! At yung pension niyong ₱30,000 at private school na ₱50,000, hindi yan kapalit ng pagiging nanay!”

Si Tito Lando, tahimik lang, pero sumagot, “Jessa, hindi naman namin inaagaw. Gusto lang namin ng anak. Bakla kami, hindi kami magkakaanak. Si Sophia maganda, mabait, honor student. Bagay siya sa amin.”

“Bagay? Bagay kasi parang doll? Anak ko si Sophia, hindi doll na ₱1,500 na binibili sa mall!” sigaw ko. Umiiyak na si Sophia sa loob, yakap ni Ate Lilia.

Doon dumating si Kapitana. Tinawagan pala siya ni Ate Lilia nung nakitang papalapit pa lang sina Aling Cora. May dala siyang logbook ulit.

“Aling Cora, Boy, Lando, ano na naman to? Di ba malinaw sa barangay na hindi pwede kunin si Sophia nang walang consent ni Jessa at ng DSWD? Bakit kayo nandito pa?” tanong ni Kapitana, malakas boses.

“Kapitana, kasi si Jessa mahirap lang, pabaya. Mas okay si Sophia sa mayaman,” sabi ni Aling Cora, pero mahina na boses niya.

“Aling Cora, ilang beses ko ba sasabihin? Hindi sukatan ng pagiging nanay ang aircon at private school! Si Jessa naglalabada ng ₱300 para sa anak niya, hindi yan pabayang ina! Pabayaan niyo si Sophia, honor student yan sa public, hindi dahil sa pera niyo kundi dahil sa nanay niya!” sabi ni Kapitana.

Doon nagsalita si Paolo, na dumating din kasi Linggo bukas pero maaga siyang umuwi. “Nay, Tito Boy, Tito Lando, tama na. Anak ko si Sophia. Pitong taon niya akong tinawag na Papa. Mali ako nung pumirma ako nung lasing ako. Pero hindi na ngayon. Hindi ko na ipamimigay si Sophia. Kahit mahirap lang kami, dito lang siya kay Jessa. Kahit walang aircon.”

Nagulat si Aling Cora na si Paolo na mismo ang kumontra sa kanya. “Paolo, anak kita! Ako nagpalaki sayo! Ako may karapatan sa apo ko!”

“Nay, pero anak ko si Sophia. Hindi ka may-ari sa kanya dahil apo mo siya. Babae man o lalaki, apo mo pa rin siya. Hindi dahil babae siya, wala siyang kwenta,” sabi ni Paolo. Doon lumabas lahat ng galit ni Aling Cora. Nasabi niya sa harap ng lahat, “Oo, gusto ko lalaki apo! Babae si Sophia, wala kwenta! Kaya okay lang ipamigay!”

Tahimik lahat ng kapitbahay na nakikinig. Doon nahuli si Aling Cora sa sarili niyang bibig. Si Tito Boy at Tito Lando, napayuko. Walang masabi.

“Aling Cora, narinig niyo sarili niyo? Dahil babae si Sophia, wala kwenta? Honor student yan, 7 anyos pa lang, nagwawalis na ng bahay niyo, takot sa inyo. Kung ganyan tingin niyo sa babae, mas lalo hindi pwede mapunta si Sophia sa inyo,” sabi ni Kapitana. “Pag inulit niyo pa to, ipapasa ko na sa DSWD at sa pulis. Harassment to.”

Umalis sina Aling Cora, Tito Boy at Tito Lando. Hindi na nila dala yung enrollment form. Nalaglag pa yung puto na ₱50 na dala ni Aling Cora sa lupa. Walang kumuha. Naiwan kaming lahat, ako, si Paolo, si Ate Lilia, si Kapitana, at si Sophia na umiiyak pero nakangiti na.

Nung gabing yun, kami lang ni Sophia sa banig. Katabi ko siya. Hawak niya yung Barbie na pink na ₱500 na bigay ni Paolo at yung medal na bronze.

“Mama, paglaki ko po, pwede ba ako maging teacher para turuan ko mga bata na hindi sila laruan na pwede ipamigay kung saan may aircon at private school?” tanong ni Sophia, 7 anyos, seryoso mukha.

“Oo, anak, pwede ka maging teacher. At turuan mo mga bata na kahit mahirap lang sila at babae lang sila, hindi sila pwedeng ipamigay ng nanay at tatay nila sa mayaman nilang tito na bakla,” sabi ko, yakap siya.

Doon ako naiyak, pero hindi na dahil sa takot. Kasi alam kong kahit 7 anyos pa lang si Sophia, natuto na siyang hindi manahimik pag may gustong mamigay sa kanya. At natuto na rin akong sumigaw at lumaban para sa anak ko.

Ngayon, tuwing umaga, ginigising ako ni Sophia na naka-ponytail na pink, may bagong bag na pink na ₱500, may baon na ₱20, at may ngiti na hindi na takot. Kahit walang aircon at kahit public school lang kami, buo kami. At alam kong hindi na siya kailanman muling matatakot na ipamigay, dahil ako ang nanay niya, at hinding-hindi ko siya bibitawan.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨