Bahagi 4: Sa Huling Handaan Ng Pamilya Sa Barangay, Sumabog Ang Lihim Ng Bulok Na Karne At Doon Ko Binitawan Ang Lahat Para Magsimula Ng Bagong Buhay Kasama Ang Anak Ko Na Pangarap

Pagkatapos ng fiesta fiasco, isinara ng barangay ang kusina ni Aling Delia. Pinagmulta siya ng 5,000 pesos dahil sa food safety violation.

Wala siyang 5,000. Kasi yung pera na hawak niya, yung pera ko, naubos na rin pala sa pagbabayad ng utang niya sa bingo.

Kaya nang singilin siya ng barangay, wala siyang maibigay. Si Carlo ang pinilit na magbayad gamit ang sahod niya sa call center.

Doon na nag-away nang malala si Carlo at ang nanay niya.

Isang gabi, lasing si Carlo pag-uwi. Hindi dahil sa alak, kundi dahil sa hiya sa opisina niya. Nagkalat sa buong Eastwood ang kwento na yung nanay niya ang naglason sa buong barangay.

Pumasok siya sa kwarto namin at sinigawan ako.

“Elisa! Kasalanan mo to! Kung hindi mo binigay kay Mama ang pera, hindi sana nangyari to!”

Doon na ako tumayo. Pitong taon akong nanahimik. Pitong taon akong nagtakip ng baho. Ngayong gabi, hindi na.

Inilabas ko ang cellphone ko. Pinakita ko ang lahat ng screenshot. Yung message niya kay Bianca. Yung demand letter ng utang. Yung video na palihim kong kinunan tuwing tinatapon ni Aling Delia ang bulok na manok sa lababo at hinahalo sa bagong bili para dumami.

“Kasalanan ko? Carlo, pitong taon kong ginawang tao kayong lahat! Yung baka na akala mong 120 pesos lang pero wagyu ang lasa? Ako bumili nun! 750 per kilo! Yung bigas na akala mong mura pero jasmine? Ako bumili! Yung aircon na akala mong 1,500 lang pero inverter at malamig? Ako bumili! Lahat ng puri na nakuha ng nanay mo, ninakaw niya sa bulsa ko! At yung 800,000 na mana ng magulang ko? Wala na! Kasi pinangtakip ko sa mga bulok na binibili niya para lang hindi mamatay ang anak natin sa food poisoning! Pero hinayaan niyo akong mamatay na lang kaysa gastusan ng 150,000 para sa matris ko!”

Natulala si Carlo. Napaluhod.

Sa labas, narinig ni Aling Delia ang lahat. Pumasok siya, umiiyak, lumuhod din.

“Elisa, anak, patawarin mo kami! Hindi ko alam na ganun pala kamahal ang binibili mo! Akala ko talaga mura lang sa palengke!”

Tumingin ako sa kanya. Hindi na galit. Pagod.

“Ma, hindi ko kayo pinaparusahan. Hinayaan ko lang kayong maging totoo. Yan ang totoong tipid niyo. Bulok. Mabahong. Nakakamatay.”

Kinabukasan, kinuha ko si Josh at umalis kami.

Pumunta ako sa PAO sa may Quezon City Hall. Dala ko ang lahat ng ebidensya. Nag-file ako ng legal separation at petition para sa sole custody. Hindi annulment, kasi mahal. Legal separation muna.

Dahil may ebidensya ako ng financial abuse, ng pagtatago ng pera, at ng panganib sa bata dahil sa kapabayaan sa pagkain, nakuha ko ang custody.

Binenta ko na rin sa wakas yung lote sa San Pablo, Laguna. Hindi 2.1 million, pero 1.8 million lang dahil binarat pa ng buyer. Pero sapat na.

Ginamit ko ang pera para sa operasyon ko sa isang private hospital sa may Alabang. Hindi na sa East Avenue. Successful ang operasyon. Benign lang pala ang myoma, naagapan.

Sa natira, nagtayo ako ng maliit na negosyo. Hindi na online selling ng damit. Nag-open ako ng maliit na frozen goods at bigas store sa harap ng inuupahan naming apartment sa may Project 8. Tinawag kong “Elisa’s Malinis na Paninda”. Lahat ng produkto, may expiration date na malinaw.

Si Josh, mas masaya na ngayon. Hindi na siya nagsusuka. Tumaba na siya. Sa tuwing may assignment siya na “Ano ang trabaho ng nanay mo?”, isinusulat niya, “Ang nanay ko ay superhero na nagtitinda ng malinis na bigas.”

Si Carlo? Bumalik siya sa nanay niya. Si Aling Delia, ngayon ay nagtitinda ng kakanin sa palengke, pero wala nang bumibili dahil alam na ng lahat ang kwento ng fiesta. Si Bianca, hindi na nagpakita ulit nung nalaman niyang wala na akong pera.

Isang araw, pumunta si Carlo sa tindahan ko. Payat na payat. May dalang Jollibee para kay Josh.

“Elisa, pwede pa ba tayong magsimula ulit?”

Tumingin ako sa kanya, at ngumiti nang mahinahon, yung ngiti na hindi na galit, pero hindi na rin babalik.

“Carlo, yung pitong taon na pagtatakip ko ng baho niyo, yun na yung huling ambag ko sa pamilya niyo. Ngayon, natuto na akong magtipid para sa sarili ko. Nagtitipid ako ng luha, ng pasensya, at ng pagmamahal. At lahat yun, hindi ko na ibibigay sa inyo.”

Umalis siya na umiiyak.

At ako, isinara ko ang tindahan nang gabing yun, niyakap ko si Josh, at kumain kami ng mainit na sinigang na may sariwang baka na binili ko sa S&R. Yung totoong sariwa, na ako mismo ang pumili.

Hindi na ako kailanman magpapalit ng bulok para purihin ang iba.

Sa wakas, natuto akong bumili para sa sarili ko.