Bahagi 4
Sa harap ng imbestigador ng airline, sa wakas ay sinabi ko ang totoo tungkol sa nawawalang life vest at kung paano niya muntik patayin ang anak namin.

Isang linggo matapos ang crash, pinatawag kaming lahat sa opisina ng airline sa Makati. Nandoon ang safety officer, ang HR, at isang imbestigador mula sa CAAP. Nandoon din si Carlo, nakasuot ng malinis na uniform pero pawis na pawis. Si Trish, naka-uniporme rin ng stewardess, kunwaring umiiyak.

Ako, nakaupo sa wheelchair kasi pinag-bed rest pa ako ng ospital, pero malinaw ang isip ko. Kasama ko si Kuya Jun at ang abogado na kinuha niya.

Unang nagsalita ang imbestigador. “Captain Carlo Santos, may report na lumabag ka sa patakaran. Nagsakay ka ng isang tao nang walang ticket, si Ms. Trish Lontoc, at dahil doon kulang ng isang life vest at parachute set. Totoo ba ito?”

Tumayo si Carlo, pilit na kalmado. “Sir, hindi po. Asawa ko po si Grace, pasahero siya. Si Trish, crew po siya, nagkataon lang na nasa cockpit dahil tinutulungan niya ako. Emergency po kasi.”

Sinungaling. Hanggang sa huli, sinungaling pa rin.

Tumingin ako sa kanya at ngumiti nang mapait. “Carlo, emergency? Kaya mo nasabing emergency kasi ikaw mismo ang gumawa ng emergency. Binili ko ang huling ticket papuntang Cebu para sa meeting. Wala kang alam. Sinama mo si Trish nang walang manifest, pinaupo mo sa jump seat. Kaya nung nagka-problema, kulang tayo.”

Nagulat ang lahat. Si Trish biglang sumingit, “Ate Grace, buntis ka, baka nagha-hallucinate ka lang sa stress. Mahal ka ni Carlo, kaya ka nga niya binigyan ng vest nung nakaraan—”

Pinutol ko siya. “Anong vest? Nung nakaraang buhay o ngayon? Ngayon, ako ang nagbigay sa inyo ng vest. Naaalala mo ba, Carlo? Ako ang nag-abot sa’yo ng huling set. Sabi mo pa, malakas daw ang swerte ko, hindi ako mamamatay. Ang galing mo magsalita habang iniiwan mo akong buntis sa babagsak na eroplano.”

Nanginginig ang boses ni Carlo. “Grace, anong pinagsasabi mo? Nababaliw ka na ba?”

Hindi ako nababaliw. Nagising na ako. Inilabas ng abogado ko ang bank transaction history. Lahat ng transfer mula sa joint account namin papunta kay Trish, malinaw na nakalista. ₱50,000 noong January, ₱100,000 noong March, ₱200,000 noong May. Pati yung insurance claim na ₱2 million na balak nilang kunin, nakita na rin ng airline.

“At hindi lang iyon,” sabi ng abogado ko. “May record din ang barangay sa Quezon City na yung condo sa BGC na nakapangalan kay Captain Santos ay binili gamit ang mana ni Ma’am Grace mula sa nanay niya. May titulo ng lupa na dapat hati pero inangkin.”

Namutla si Trish. “Hindi totoo iyan! Bigay iyon ni Carlo sa akin kasi mahal niya ako!”

Doon na sumabog si Carlo. “Tumahimik ka, Trish! Sinabi ko nang huwag kang maingay!” Tapos hinarap niya ako, lumuhod pa. “Grace, patawarin mo ako. Nagkamali ako. Mahal pa rin kita. Para sa anak natin.”

Ito yung eksenang hinihintay ko sa nakaraang buhay. Yung pagluhod niya, yung pag-iyak niya. Dati, pinatawad ko siya. At dahil doon, namatay ang anak ko.

Ngayon, hindi na.

Tumayo ako mula sa wheelchair, kahit nanginginig ang tuhod ko. Hinawakan ko ang tiyan ko.

“Carlo, sa nakaraang buhay, pinatawad kita. Binigay mo sa akin ang vest, akala ko bayani ka. Umuwi ka, inalagaan mo ako, akala ko mahal mo ako. Hanggang sa pinatay mo ang anak natin nung isang buwan pa lang siya. Sabi mo, kasalanan ko kasi sumama ako sa eroplano. Pero ngayon, alam ko na. Kasalanan mo. Ikaw ang nagsakay ng sobrang tao. Ikaw ang nagkulang ng gamit. Ikaw ang pumili na iwan ako.”

Umiyak ako pero hindi na dahil sa kanya. Dahil sa anak kong nawala noon at sa anak kong nasa sinapupunan ko ngayon.

“Ngayong buhay, hindi mo na magagawa iyon. Ibinigay ko na sa inyo ang vest para wala ka nang maisisi sa akin. At ngayon, isasauli ko na lahat sa tamang lugar.”

Lumapit ang safety officer. “Captain Carlo Santos, base sa ebidensya, suspendido ka muna habang iniimbestigahan ang paglabag mo sa safety protocol. Ang lisensya mo, posibleng bawiin. At si Ms. Trish Lontoc, tanggal ka na sa roster.”

Si Trish, napaupo sa sahig, umiiyak. “Carlo, anong gagawin natin? Wala na tayong pera, wala na tayong trabaho!”

Si Carlo, nakatingin lang sa akin, parang hindi makapaniwala na kaya kong gawin ito.

Pero tapos na ang takot ko.

Paglabas namin ng opisina, hinawakan ni Kuya Jun ang kamay ko. “Uuwi na tayo sa Quezon City, Grace. Doon ka na muna sa bahay.”

Tumango ako. Sa huling pagkakataon, nilingon ko si Carlo.

“Yung condo sa BGC, kukunin ko na. Yung bank account, na-freeze na. Yung titulo ng lupa sa Bulacan, sa anak ko na lang. Huwag mo na kaming guluhin pa.”

Umuwi ako sa bahay ng nanay ko sa Quezon City. Doon ako nagpahinga, nagpa-check up, at nanganak nang ligtas makalipas ang apat na buwan. Babae ulit. Pinangalanan kong Hope.

Isang hapon, habang nasa garden kami ni Hope at pinapainitan, may dumating na sulat. Galing sa korte. Final na ang annulment namin ni Carlo. At talo siya sa kaso ng airline.

Hawak ko si Hope sa mga bisig ko, maliit pa siya pero ang lakas ng kapit niya sa akin. Tumingala ako sa langit.

Sa wakas, natapos na rin ang bangungot. At sa unang pagkakataon, naramdaman kong hawak ko na talaga ang buhay namin ng anak ko.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨