Bahagi 4: Sa Harap Ng Board, Ng Media, At Ng Pamilya Niya Sa Tagaytay, Sa Wakas Ay Siningil Ko Ang Walong Taon Kong Paghihirap At Doon Nagsimula Ang Bago Kong Buhay Kasama Ang Anak Ko

Ang binyag ni Amara ay ginawa sa Santuario de San Antonio, Forbes Park, Makati. Sobrang engrande.

Naka-reserve ang buong garden. May white and pink balloons. May string quartet. May pa-catering na P3,500 per head.

Nandun ang buong board ng Prime Logistics. Nandun si Mr. Tan at ang pamilya ni Chloe. Nandun ang mga kaibigan ni Miguel sa business circle.

At nandun siya, si Miguel, naka-puting polo Barong, karga si Amara, katabi si Chloe na naka-white dress na parang ikakasal ulit.

Perfect family picture.

Ako, nakaupo sa kotse sa labas kasama si Ate Hana at si Janna na ngayon ay nag-resign na at handang tumestigo. Suot ko ang simpleng beige dress na binili ko nung buntis pa ako. Karga ko si Enzo na nakasuot ng white onesie. Bagong ligo.

“Ready ka na?” tanong ni Ate Hana.

Tumango ako. Walong taon akong nagtago. Ngayon, ako naman ang magpapakita.

Pumasok kami sa gitna ng seremonya, bago pa man magsimula ang pari.

Tahimik ang lahat nang makita akong naglalakad sa aisle, karga ang sanggol.

Si Miguel, nanlaki ang mata. Namutla.

“Sofia? Anong ginagawa mo dito?”

Hindi ako sumagot sa kanya. Lumingon ako sa lahat ng tao.

“Magandang hapon po. Ako po si Sofia Reyes de Vera. Legal wife ni Miguel de Vera for eight years. At ito po si Enzo Reyes de Vera, ang panganay na anak niyang lalaki, twelve days old lang nung pinagdiriwang ng asawa ko ang anak niya sa ibang babae sa year-end party.”

Nagkagulo.

Si Mr. Tan, napatayo. Si Chloe, napaiyak at nabitawan ang bouquet.

“Anong kalokohan to, Miguel?” sigaw ni Mr. Tan.

Sinubukan akong hilahin ng guard ni Miguel pero humarang si Ate Hana.

“Atty. Hana Reyes po. Legal counsel ni Mrs. Sofia de Vera. May dala po kaming dokumento. Huwag niyo po kaming hahawakan kung ayaw niyong madagdagan ang kaso ninyo ng physical harassment at child endangerment.”

Nilapag ni Ate Hana sa harap ng pari at sa harap ng board ang folder.

Unang dokumento: Marriage Certificate namin ni Miguel, certified ng PSA, dated 2018, Pasig City Hall.

Pangalawang dokumento: Birth Certificate ni Enzo, kung saan nakalagay na ama si Miguel de Vera at ako ang ina.

Pangatlong dokumento: Bank transfers at screenshots ng GCash na nagpapakita na nanggaling sa joint account namin ang P200,000 na pinang-bonus niya sa party at ang P500,000 na downpayment sa baptism na ito.

Pang-apat: Voice recording niya kagabi kung saan sinabi niyang plano niyang ipa-ampon si Enzo sa nanay niya sa Iloilo at ipa-annul ako nang palihim para pakasalan si Chloe.

Pang-lima: Testimony ni Janna, dating secretary, na inutusan siya ni Miguel na i-enroll si Chloe bilang legal spouse sa HMO at si Amara bilang dependent habang ako ay tinanggalan ng benefits.

Pinatugtog ni Ate Hana ang recording sa maliit na speaker.

Boses ni Miguel ang umalingawngaw sa buong garden ng simbahan.

“Konting tiis na lang, love. After Singapore, tapos na lahat. Papadala ko si Enzo sa Iloilo…”

Napaiyak si Chloe. Hindi dahil sa hiya, kundi dahil nalaman niyang niloko rin siya. Akala niya hiwalay na si Miguel. Akala niya siya ang first.

Si Mr. Tan, galit na galit na kinuha ang folder at tinignan ang marriage certificate.

“De Vera! Niloloko mo anak ko? May asawa ka na? Ginamit mo lang kami para sa shares?”

Si Miguel, nanginginig.

“Sofia, please… hindi dito… pag-usapan natin to…”

“Pag-usapan? Walong taon mo akong pinagtaguan, Miguel. Walong taon mong sinabing career mo ang dahilan. Pinatay mo ang una naming anak dahil sa career. Ngayon, gagawin mo ulit kay Enzo? Itatago mo siya sa Iloilo?”

Lumapit ako kay Chloe.

“Chloe, hindi kita kaaway. Pareho tayong niloko. Pero ang anak mo at anak ko, hindi dapat magdusa dahil sa kasinungalingan ng tatay nila.”

Umiyak si Chloe at tumango. Karga niya pa rin si Amara.

Dumating ang dalawang pulis na tinawagan ni Ate Hana beforehand para maiwasan ang gulo. Hindi para mang-aresto, kundi para mamagitan.

Sa harap ng lahat, inanunsyo ni Atty. Hana:

“As of today, magfa-file kami ng criminal case for bigamy in its attempted stage, falsification of public documents for transferring condo title without spousal consent, at economic abuse under RA 9262 VAWC law. At magfa-file din kami ng civil case para sa annulment on grounds of psychological incapacity at fraud, with petition for sole custody of Enzo and rightful share sa conjugal properties.”

Si Miguel, tuluyang bumagsak sa upuan. Ang gwapong CEO na hinahangaan ng lahat, ngayon ay pawis na pawis at walang masabi.

Ang ending na inakala kong magiging magulo ay naging malinaw.

Kinabukasan, naglabas ng official statement ang Prime Logistics. Suspended si Miguel pending investigation. Tinanggalan siya ng nomination for Regional Head Asia Pacific. Si Mr. Tan mismo ang nag-withdraw ng 30% shares support.

Si Chloe, nag-message sa akin kinagabihan. Humingi ng tawad. Sabi niya hindi niya alam na kasal pa si Miguel. Umalis siya pabalik ng Cebu kasama si Amara at sinabing hindi na siya makikipag-ugnayan kay Miguel. Binigyan ko siya ng number ni Ate Hana para kung sakali kailanganin ni Amara ang sustento, matulungan siya.

Ako?

Lumipat kami ni Enzo sa condo ng parents ko sa Quezon City pansamantala. Binenta ng korte ang BGC condo at dahil napatunayan na conjugal property yun at nilipat nang walang pahintulot ko, kalahati ng pinagbentahan na P12M ay napunta sa akin. Pati yung natira sa joint account na P1.2M, nakuha ko.

Ginamit ko yung pera para magtayo ng sarili kong small marketing agency sa Makati, yung pangarap ko dati bago ko isakripisyo lahat para kay Miguel.

Si Enzo ngayon ay apat na buwan na. Malusog, mataba, at madaldal. Hindi na siya invisible. Sa birth certificate niya, nakalagay ang tunay niyang pangalan: Enzo Reyes de Vera, anak ni Sofia at Miguel. At sa bawat meeting ko sa clients, kasama ko siya minsan sa carrier. Proud akong ipakita na nanay ako.

Si Miguel? Ayon kay Janna, nasa Iloilo siya ngayon sa nanay niya. Walang trabaho. May kaso. At huling balita ko, nag-apply siya bilang logistics manager sa isang maliit na trucking company sa Iloilo pero hindi natanggap dahil sa background check.

Minsan, tinawagan niya ako.

“Sofia, pwede ba makita si Enzo?”

Sagot ko, “Pwede, pero sa korte na tayo mag-usap. May schedule ang visitation na inayos ni Ate Hana. At kailangan may kasama kang social worker. Hindi mo na pwedeng itago ulit ang anak ko.”

Binaba ko.

Walong taon kong hinintay na ipakilala niya ako bilang asawa.

Ngayon, hindi ko na kailangan ng pagpapakilala niya.

Ako si Sofia. Hindi na tago. Hindi na invisible. Hindi na yung babaeng pumapayag na ipa-abort ang anak para sa pangarap ng iba.

Ako si Sofia, nanay ni Enzo, may sariling kumpanya, at sa wakas, may sariling buhay.

At sa tuwing tinitignan ko si Enzo na natutulog sa tabi ko, alam kong tama ang ginawa ko.

Dahil ang tunay na pamilya, hindi tinatago. Ipinagmamalaki.

At ang tunay na pagmamahal, hindi kailanman hihingi na patayin mo ang sarili mong anak para lang umangat ang iba.

Tapos na ang walong taon ng paghihintay. Ngayon, panahon ko naman para mabuhay.