Bahagi 4
Sa harap mismo ng buong pamilya niya, pinatayo ko siya at sinabi kong hindi na ako papayag na saktan pa, at doon nagsimula ang paglaya ko

Martes ng tanghali, bumalik ako sa bahay nila sa Quezon City. Hindi ako sinamahan ni Carlo. Sabi niya ayaw niyang sumama pero hinayaan ko siya.

Ako lang mag-isa. Bitbit ko yung maliit na bag na may titulo ng lupa at bank book, hindi dahil ipapakita ko sa kanila, pero para ipaalala sa sarili ko na may laban ako.

Pagdating ko, bukas yung gate. Si Trish nagbukas ng pinto, nagulat nung nakita ako.

“Ate Grace, nandito ka,” sabi niya mahina.

“Opo, Trish. Nandito si Mama at Papa mo?” tanong ko.

Nasa loob si Aling Cora at si Mang Roger, nanonood ng TV sa sala. Pagkakita sa akin, tumayo si Aling Cora.

“Grace, anong ginagawa mo dito?” sabi niya, medyo malamig pa rin boses.

“Ma, Pa, pwede ba tayo mag-usap? Sandali lang,” sabi ko. Mahinahon pero diretso.

Umupo si Mang Roger, si Aling Cora nanatiling nakatayo, arms crossed.

“Ano pa pag-uusapan? Tapos na yun nung Sabado,” sabi ni Aling Cora.

Sabi ko, “Hindi pa po tapos, Ma. Kasi hanggang ngayon wala pa pong nagsosorry sa akin.”

Tumingin si Aling Cora sa akin na parang nagulat na nagsalita ako ng ganun.

“Grace, sabi ko na mainitin ulo ni Carlo. Hindi sinasadya yun. Bakit ba pinapalaki mo?”

“Ma, hindi po yung init ng ulo yung problema. Yung pananampal po. Kahit mainit ulo ng tao, hindi dapat nananampal ng asawa sa harap ng pamilya,” sabi ko.

Si Mang Roger tumingin sa sahig. Si Trish nasa gilid, nakayuko.

Maya-maya dumating si Carlo. Siguro tinawagan siya ni Trish. Hingal siya pagpasok.

“Grace, anong ginagawa mo dito?” sabi niya.

“Sinabi ko naman sa iyo kahapon na pupunta ako,” sagot ko.

Lumapit si Carlo kay Aling Cora, parang humihingi ng kakampi.

“Ma, sabi ko na wag na niya palakihin,” sabi ni Carlo.

Doon ako tumayo ng diretso. “Carlo, labintatlong araw pa lang tayong kasal, sinampal mo ako dahil lang hinawakan ko yung sandok. At yung sandok na yun, hindi naman pala sa iyo, kay Mama mo pala. Lahat ng galaw ko sa bahay na to bawal kasi sabi ni Mama mo may pwesto lahat.”

Nagulat si Aling Cora. “Anong ibig mong sabihin? Bahay ko to, natural ako masusunod!”

“Opo, bahay niyo po to,” sabi ko, “pero nung pumunta ako dito bilang asawa ng anak niyo, bisita niyo ako. Hindi niyo po ako pwedeng tratuhin na parang kasambahay na bawal gumalaw.”

“At ikaw, Carlo,” hinarap ko siya, “sinabi mo sa akin na pressured ka lang kaya mo ako pinakasalan. Dahil may condo ako na worth ₱3.5 million at may ₱250,000 sa banko. Totoo ba yun?”

Natahimik buong sala. Si Aling Cora napatingin kay Carlo, si Mang Roger napatingin sa akin.

“Grace, hindi totoo yan,” sabi ni Carlo pero nanginginig boses niya.

“Trish ang nagsabi sa akin na sabi ni Mama mo, sayang yung ₱80,000 na pang-honeymoon, gastusin na lang sa bahay niyo. Totoo ba yun, Ma?” tanong ko kay Aling Cora.

Namula mukha ni Aling Cora. “Oo, sinabi ko yun! Ano ngayon? Pamilya ko to, natural iisipin ko kapakanan ng anak ko! Ikaw, bagong dating ka lang, gusto mo agad kontrolin si Carlo!”

“Hindi ko po siya kinokontrol, Ma. Gusto ko lang mahalin niya ako. Pero tinuturuan niyo siyang wag akong mahalin kasi mawawalan daw siya ng kontrol, parang si Papa,” sabi ko at tinuro si Mang Roger na tahimik lang.

Doon na sumabog si Mang Roger. Tumayo siya bigla. “Tama na!” sigaw niya. First time ko siyang narinig sumigaw.

“Matagal na akong tahimik sa bahay na to!” sabi ni Mang Roger, nanginginig. “Cora, lahat ng gusto mo nasusunod. Pati pag-aasawa ni Carlo, ikaw nagdesisyon. Ako wala akong boses dito. Si Trish takot magsalita. Si Carlo natutong manakit kasi nakita niya sa atin na ganun ang pagmamahal!”

Natahimik si Aling Cora. Umiiyak na si Trish sa sulok.

Si Carlo napaupo sa sofa, hawak ulo niya.

“Cora,” sabi ni Mang Roger, “tama na yung pagkontrol mo. Si Grace nasaktan sa harap natin at wala tayong ginawa. Kahit sorry hindi natin nasabi.”

Lumingon si Mang Roger sa akin. “Grace, anak, sorry. Sorry kasi wala akong ginawa nung sinaktan ka ni Carlo. Hindi kita pinagtanggol.”

Tumulo luha ko. Sa wakas may nagsorry.

Si Trish lumapit sa akin at hinawakan kamay ko. ” Ate, sorry din. Natakot ako.”

Si Carlo nakayuko pa rin. Maya-maya tumayo siya at lumapit sa akin.

“Grace,” sabi niya, mahina boses. “Sorry. Sorry talaga. Hindi ko dapat ginawa yun. Hindi konti lang yun. Sampal yun. Nasaktan kita.”

Tinitigan ko siya. “Carlo, alam mo ba kung bakit masakit? Hindi lang dahil sa pisngi ko. Dahil pinili mong kampihan mama mo kesa sa akin na asawa mo.”

Umiyak si Carlo. “Alam ko. Natakot ako. Simula bata ako, si Mama lagi nasusunod. Akala ko pag sinunod ko siya, magiging okay lahat. Pero mali pala.”

Sabi ko, “Carlo, mahal kita, pero hindi ko kayang ulitin yung Sabado. Hindi na ako papayag na saktan mo ako ulit.”

“Ano gusto mong gawin ko?” tanong niya.

Huminga ako ng malalim. Ito yung desisyon na pinag-isipan ko buong gabi.

“Una, aalis muna ako sa condo. Titira muna ako sa mama ko sa Makati ng isang buwan. Hindi hiwalay, pero space. Pangalawa, yung condo sa BGC mananatiling nakapangalan sa akin at sa mama ko hanggat hindi ka nagpapakita na kaya mo akong respetuhin. Pangatlo, magka-counseling tayo. Hindi pwedeng sorry lang tapos balik sa dati.”

Nagulat si Aling Cora. “Ano? Aalis ka? Pera ng pamilya niyo yang condo na yan, dapat hati kayo!”

Sabi ko, “Ma, pinag-ipunan ko po yung condo na yan ng limang taon bago ko pa makilala si Carlo. Yung titulo ng lupa nasa pangalan ko at ng mama ko. Hindi ko po yun ibibigay dahil lang kasal kami. At yung ₱250,000 na joint account, pera po ng pamilya ko yun, ibinalik ko na sa account ko.”

Doon natahimik si Aling Cora. Alam niyang wala siyang laban sa legal.

Si Carlo tumango. “Payag ako, Grace. Magka-counseling tayo. Gagawin ko lahat para maayos to.”

Si Mang Roger nagsalita ulit. “Cora, hayaan mo mga bata magdesisyon para sa sarili nila. Tama na yung pakikialam natin.”

Si Aling Cora umupo, umiiyak na rin. “Gusto ko lang naman mapabuti si Carlo. Natakot lang ako na baka iwan niya kami pag nag-asawa na siya.”

Lumapit si Trish kay Aling Cora at niyakap siya. “Ma, hindi iiwan ni kuya tayo. Pero kailangan niya matutong maging asawa, hindi lang anak.”

Umuwi ako nung araw na yun na mag-isa, pero magaan pakiramdam ko.

Isang buwan akong tumira sa mama ko sa Makati. Si Carlo nag-message araw-araw, hindi para manumbat pero para mag-sorry at mag-update na naghahanap na siya ng counselor malapit sa BGC.

Nagkita kami ulit pagkatapos ng isang buwan, sa mismong condo namin. Malinis yung condo, may bulaklak sa lamesa. Sabi niya binili niya galing sa sahod niya, hindi galing sa joint account.

Umupo kami sa sala at nag-usap ng matagal, walang sigawan.

Sabi niya nag-usap na sila ni Mang Roger at Trish, at si Aling Cora pumayag na rin na hindi na makikialam sa kusina namin o sa desisyon namin.

Yung titulo ng lupa ng condo nasa safe pa rin pero sabi ko kay Carlo, pag napatunayan niyang kaya na niyang maging katuwang at hindi mananakit, pag-uusapan namin ulit.

Hindi pa kami perpekto ngayon. Minsan nagtatalo pa rin kami kung anong ulam, kung sino maghuhugas ng pinggan. Pero wala nang sampal, wala nang “hindi sinasadya” na palusot.

Natutunan kong hindi lahat ng tahimik na pamilya masaya, minsan sanay lang silang manahimik kahit may nasasaktan na.

At natutunan ni Carlo na ang pagmamahal hindi nasusukat sa kontrol, kundi sa respeto.

Ngayong gabi, habang nagsasandok ako ng sabaw sa kusina ng sarili naming condo, si Carlo ang kusang lumapit, kumuha ng mangkok niya at sabi, “Ako na, para hindi ka mapagod.”

At sa unang pagkakataon sa loob ng maraming buwan, ngumiti ako nang hindi natatakot.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨